Categorie: Foto’s

Rust roest

Vandaag deed ik, overigens geheel onverwacht, een poos aan urban exploring.
Kent u dat begrip?
Kortweg betekent het het cameragewijs vastleggen van vergankelijkheid en het documenteren van alles wat zorgeloos is achtergelaten door de mens. Urban explorers of urbexers richten hun lenzen vooral op oude gebouwen. Van kloosters vol mottenballen en verlaten kastelen waar het lijkt alsof de bewoners elk moment wakker zouden kunnen worden na een honderdjarige slaap, over ontmantelde energiecentrales tot spookachtige, leegstaande hospitalen en aula’s. Maar ook vergeten en vergane voertuigen, schepen en vliegtuigen worden met veel gretigheid belicht.

Terwijl ik me deze namiddag volop wijdde aan mijn dagelijkse bezigheid, zijnde garden exploring, ontdekte ik ineens, verscholen in een afgelegen struweel en omsingeld door heelder bossen opgeschoten netels, onderstaand aftands duo. Prompt staakte ik mijn bezigheden, haalde mijn camera uit mijn busje en nam gretig kiekjes wijl ik tijd en ruimte eventjes compleet vergat. Mijn liefde voor oude automobielen is welhaast legendarisch, ziet u.

Ik herkende onmiddellijk een Citroën Traction Avant waarvan de houdbaarheidsdatum al ruimschoots is overschreden. Maar zelfs nu nog wist deze grande dame me danig te imponeren. Haar wonderlijke welvingen vol diepbruin edelroest gingen schuil onder een uitermate bekoorlijk patina. De tand des tijds is niet mild geweest voor haar, doch ze draagt haar lot tot op vandaag met waardigheid.
Enigszins anders was het gesteld met de metgezel die ongetwijfeld al menig jaartje aan haar zijde vertoeft. Deze bedaagde pick-up – wie kent het merk en type? (een Renault Vivaquatre BDH4 Commerciale – met dank aan De Fruitberg) – was omzeggens totaal verstoken van kleur en glans. Toch verraadden nog enkele sporadisch achtergebleven verfspikkels dat hij ooit in een donkerrood jasje gehuld is geweest.
Met één oog blikte hij me vol bravoure aan toen ik ootmoedig neerhurkte en mijn Canon eerbiedwaardig op zijn getaande ponem richtte wijl de netels mijn reet kietelden.

Toen mijn werkdag erop zat, wierp ik het duo nog een eresaluut toe, hees me in mijn bestelwagen en schudde vervolgens, geheel melancholisch, mijn hoofd om al het moois wat was en nimmer zal terugkeren.

[ Foto’s: Menck | locatie: Kortemark ]

Zegen: zon na regen

Vanavond struinde ik, mijn camera in de aanslag, een poos door de zonovergoten tuin. Na een dag vol miezerige regen was deze plotse ommekeer een meer dan welkome afwisseling.
Omdat een logje niet altijd uit heelder lappen tekst moet bestaan – en al zeker niet nu deze stek nog immer in zomermodus verkeert – schotel ik u hieronder zonder al te veel woorden de vruchten mijner lens voor.

Wandelt u even mee?
Na afloop trakteer ik u op een hartige koffie met een koekje. Beloofd.


Wisteria sinensis | Blauweregen


Clematis verovert boom (1)


Oeverzone van de amfibiepoel


Acanthus mollis onder bloesemsneeuw


Polygonum odoratum | Salomonszegel


De dans der volle (hosta)potten


Camassia cusickii | Prairielelie


Erysimum ‘Bowles Mauve’ | Steenraket of Muurbloem


Clematis verovert boom (2)


Choisya ternata | Glansmispel


Iris hollandica ‘Blue Magic’


Blauweregen langsheen het zuiderterras (1)


Blauweregen langsheen het zuiderterras (2)


Iris pseudacoris variegata | Gele lis in een oud eiken tonnetje


We love privacy


Akelei


Euphorbia martinii | Wolfsmelk


Ontluikend varenblad


Alliums zijn geliefkoosde hommelplanten


Onze woning raakt langzaamaan ‘ingeklimopt’


Hekkensluiter: Chatblis op de vogeldrinkpaal


[ Foto’s: Menck ]

O ja, belofte maakt schuld. Alstublieft:

 

Volle maan

.

.
Boven het veld verschijnt de volle maan
boven de stad ziet iedereen haar staan
het is volle maan je voelt het overal
katten en honden wisten het al
wie kan er nou gaan slapen?

’t Is volle maan ik voel me zo klein
alles verdampt in zilveren schijn
en ik vergeet mijn huis en mijn naam
want alle mensen roep ik aan
wie kan er nou gaan slapen?

Iedereen gaat voor het open venster staan
iedereen zegt “dat is de mooiste maan
die ik in heel mijn leven heb gezien
was het een kaas, we beten erin”
wie kan er nou gaan slapen?

– vrij naar Wannes Van de Velde


[ Foto: Menck | Dit schrijfsel kadert in de Zomermodus van deze blog. ]

#levedelente!

De Salvia aurea ‘Kirstenbosch’ bloeit weer in onze tuin. Dit Zuid-Afrikaans curiosum is het soort plant waar je tuinbezoekers fier naar meetroont. Hij groeit uit tot een middelhoge heester met fraaie bladeren en een frappante bruinrode, welhaast koperkleurige bloei:

Vorige en deze week was en ben ik geheel en al in de ban van de lente. Ze openbaart zich dan ook bijzonder fraai dezer dagen en zorgt ervoor dat ik compleet bevlogen mijn handen uit de mouwen steek. Of dacht u dat werken onder deze schone jongen een straf was?

Even geestdriftig als kortstondig tooien ook de krentenbomen (Amelanchier lamarckii) zich met duizenden frêle bloemtrossen. Binnenkort wordt er poëtische lentesneeuw verwacht:

Niet getreurd voor wie geen of geen grote tuin bezit: in elk minituintje of op ieder balkonnetje past wel een teil gevuld met exquise voorjaarspraal of een pot boordevol feeërieke vreugdesymbooltjes:

Geel, wit en blauw voeren de hoofdtoon in de vroege lentetuin:

Wat mij betreft: ik voel me, zowel beroeps- als hobbymatig, de koning te rijk. Ik hoop van harte dat u hetzelfde voorrecht geniet.


[ Foto’s: Menck | Dit schrijfsel kadert in de Zomermodus van deze blog. ]

Katuil

“Maar meneer de uil toch,” sprak ik verbaasd, “wat doet die kat op uw kop?”
Waarop de kat zei: “Ach jong, het is allemaal begonnen met een puist op mijn gat.”
.

[ Foto: Menck | aanklikbaar voor groter ]

Plog: keek op vorige week

Na de relatieve ernst van gisteren, hou ik het vandaag wat luchtiger middels een plogje: mijn keek op vorige week via foto’s begeleid door een streepje tekst. 
Want eenvoud is de ziel der bevalligheid, zeg maar.
.


9 We schaften ons een nieuw televisietoestel aan. Een LED flatscreen, zowaar. Want yep, wíj waren ze, de allerlaatste twee Belgen die nog hardnekkig zweerden – of zwoeren, zo u wil – bij een volumineuze prehistorische lichtbak.
Mij maakt het allemaal niet zo veel uit, want de tv zie ik nog het liefst in de toestand zoals hierboven afgebeeld: out.



9 Voor madam Menck, geen zoetebekje doch wel een fijnproefster, kocht ik een doosje met diverse exquise pralines (voor de Nederlanders: bonbons) van een alom geroemde meesterchocolatier. Kost wat – een euro per praline, alstublieft! – maar het smakenpalet is werkelijk onovertroffen.



9 We waren uitgenodigd op een, eh, “baby”borrel bij vrienden. Daar werd effectief een nieuw gezinslid verwelkomd: Qatar, een rasechte Maine Coon van het mannelijk geslacht.
Als hij volgroeid is, zal hij om en bij de tien kilo wegen en de ruimte innemen van een middelgrote hond.



9 Mijn madam en ik gingen afgelopen week voor niet min dan acht nieuwe soorten Nieskruid. Februari was, naar jaarlijkse traditie, Helleborusmaand bij kwekerij Het Wilgenbroek in Oostkamp.
Kleur in de winter: you gotta love it!



9 In onze regio kunnen we voortaan een heus kattencafé bezoeken. Which we did.
Aangezien de uitbater ook beroepsfotograaf is, werd het geheel gedoopt tot fotoca(t)fé. De naam ‘Felix’ verwijst dan weer naar ’s mans grootvader zaliger en niet naar de gekende kattenbrokjes.
Enkel voor wie poezen een warm hart toedraagt, dat spreekt.



9 Chatblis was op haar beurt dan weer niet gediend met onze onverdeelde aandacht voor die vreemde katten. Ze denkt erover na om een eetcafé te beginnen. De nodige kookboeken staan haar in ieder geval al terzijde.



9 Altijd fijn om een vleugje lente in huis te halen. Tulpen vind ik persoonlijk op hun mooist als ze reeds over the top zijn.



9 Maar ook in de tuin loert de lente voorzichtig om de hoek, ondanks het aanhoudende miezerige weer. De Viburnum farreri laat zich al een ganse tijd van zijn mooiste kant zien.



9 Om de veelgehoorde klacht over immer te snel rottende palen de kop in te drukken, construeerde ik voor het eerst een kippenren met dikwandige (1 cm!) kunststofbuizen. Mijn klant wacht thans het naderende einde van de obligate ophokplicht af alvorens zijn kiekens los te laten.



9 Na mijn dagtaak spring ik geregeld eens binnen bij de pater familias. Die dag was hij in een vrij nostalgische bui. Of de tweede stent die vorige week in een kransslagader werd geplaatst er iets mee te maken heeft, weet ik niet.



9 Des zondags als het regent, bakt Katrien al graag eens cakejes en/of pannenkoeken boordevol gezonde ingrediënten. Blauwe bessen en frambozen, iemand?



9 Kuieren door de schoonste aller steden blijft, zelfs in de winter, immer hoog op ons weekendlijstje staan.



9 Hoe ik sta tegenover ‘Dagen Zonder Vlees’ en consorten, mag blijken uit deze veelzeggende prent.



9 Echt? Geen Dagen Zonder Vlees? Ook Chatblis legt zich daar maar wát graag bij neer.


[ Foto’s: Menck | Uitgezonderd foto 5: Felix fotoca(t)fé ]

Mijn hofnachtwacht

Tijdens mijn avondlijke tuinwandelingen is het opnieuw opletten geblazen waar ik mijn vijfenveertigers neerplant. Om maar te zeggen dat de nachtwacht onzer groene long sinds deze week, en dat tot diep in het najaar, weer trouw op post is.

De slakken zullen het alvast geweten hebben, want terwijl ik slaap, bestrijdt mijn klaarwakkere nachtelijke garde onvermoeid die slijmerige indringers. Andere tuinbewoners, waaronder ook ons kattentrio, blijven daarbij bij voorkeur uit hun buurt. Ze kunnen nogal giftig uit de hoek komen, ziet u.

De grootste vijand van deze potige jongens is de mens. Want ook al helpt de mens er jaarlijks zo’n 200.000 de weg over, hij doodt er in diezelfde tijdsspanne ook ruim 1.700 middels het gemotoriseerd vehikel waarin hij zich verplaatst. In de maand maart alleen al werden er vorig jaar 1.171 nachtwachten geplet onder de wielen. (*)
Als u weet dat ze tijdens hun jaarlijkse trek om de 300 meter een weg dienen over te steken, mag zulks geenszins verwondering wekken. Zodoende: als u dit bord ontwaart, minder dan uw snelheid tot hooguit 30 kilometer per uur, hou de weg goed in de gaten en red op die manier tal van levens.

O ja: de nachtwacht is vooral straatactief in februari en maart van zonsondergang tot zonsopgang en dat bij voorkeur tijdens regenachtige dagen waarop de temperatuur relatief zacht is. Zulks was deze week het geval, zodat ik ’s avonds en ‘s nachts weer ten volle kan genieten van vele tientallen ingetogen keelklanken. Of van de plotse aanblik van onder meer onderstaande golden brown boys die ik afgelopen donderdag fotogewijs kon vereeuwigen.
Geef toe: in al hun zogezegde ‘lelijkheid’ zijn het toch vooral schitterende creaturen, niet?

[ Foto’s: Menck | aanklikbaar voor groter ]


(*) Deze cijfers spruiten voort uit enkel de officiële tellingen. In werkelijkheid vallen er een pak meer slachtoffers.