Categorie: Muziek

SATUR9’s Photo Challenge #20: MUZIEK

.

Op de dag voordat ons land deze maand gedurende schier twee weken in een ellendige waterzooi veranderde, trokken mijn broer, zijn madam, Katrien en ik richting het immer charmante Snellegem alwaar we onder een stralende zon present tekenden voor een benefietavond ten voordele van Huis Snello, een vzw die zich inzet voor kinderen met een beperking. Op het menu stonden paella, een twee uur durend liveoptreden, (de teloorgang van) de Rode Duivels op groot scherm en de reünie met een jeugdvriend die ik zowat vijfendertig jaar niet meer had gezien. Hij is de bestuurder van de organiserende vereniging, een nobele taak die hij al bijna twintig jaar geheel vrijwillig executeert. Het werd een blij weerzien en we hebben dan ook langdurig bijgepraat onder het genot van een rist mij totaal ongekende streekbiertjes.

Aangezien deze editie van Satur9’s Photo Challenge over muziek gaat: op het podium stond de Filip Bollaert Band. Filip Bollaert is een performer pur sang en een werkelijk sublieme gitarist. Samen met zijn doorwinterde muzikanten – onder anderen Ben Crabbé aan de drums en Jan Hautekiet als toetsenist – bracht hij een repertoire van complexloze covers waar ze hun eigen originele interpretatie aan gaven. Ik heb – of wat dacht u? – volop genoten, gedanst en meegezongen, meegebruld zelfs, met zowat vijftienhonderd andere kelen waardoor ik de daaropvolgende drie dagen zo schor was als een kraai. De groep bracht belpop, new wave, blues, rock en stomende oldies waarvan ik een stukje heb gefilmd dat u hieronder kunt aanschouwen:

Volgend jaar grijpt deze driedaagse opnieuw plaats. Ik heb nú al kaarten gereserveerd.

[ Foto’s: © Menck ]

This is THE voice

.
Die avond zaten we beiden onderuitgezakt op de bank met een dekentje over onze moegestreden benen. De tv stond afgesteld op een digitaal muziekkanaal en strooide gedempte klanken de woonkamer in. De zithoek werd subtiel geïllumineerd door twee sfeerlampjes.

Op Katriens schoot hadden Chatblis en Zohra zich behaaglijk zij aan zij genesteld. Ze sliepen of deden alsof, want hun oren stonden gespitst en vingen ongetwijfeld, net zoals de mijne, het vertrouwde tikken op van breipennen die elkaar tijdens het kruisen lieflijk groetten. Vanuit mijn rechter ooghoek zag ik hoe vlot mijn madam het lichtvoetige spel van vlugge vingers, dikke naalden en warrige wol beheerste. Nog even en ik word eigenaar van een zwarte cardigan met minuscule bleke spikkels. Nooit geweten dat er zoiets als gespikkelde zwarte schapen bestaan.

Mijn aandacht werd afgeleid door de schittering van de welhaast perfect ronde maan die me door de voorramen van de living een stralende goedenavond toewierp. De ganse eettafel baadde in een gevoileerd licht dat het zelfgecreëerde tafelstuk feeëriek in de schijnwerpers zette.
In mijn hoofd overliep ik de dag van morgen. Een gedegen planning vooropstellen is het halve werk. Het gebeurt wel vaker dat ik zulks executeer vanuit mijn luie zetel.
Katrien niesde kort. En nog eens. Daarna hervatten de breinaalden hun nobele taak.

“Zeg, schat”, brak ik de relatieve stilte.
“Ja?” Ze antwoordde sloom en keek niet op.
“Moest jij nou je favoriete zangstem van de eenentwintigste eeuw moeten kiezen, van wie zou die dan zijn?”
Het gebeurde wel vaker dat we lukraak een onderwerp aansneden om daar dan op verder te breien. In het verleden zijn alzo reeds geestige en boeiende gesprekken ontstaan. Doch dit keer liet ik me leiden door wat het tv-kanaal op dat moment bracht: het niet meteen zoetgevooisde stemgeluid van Bronski Beats Jimmy Somerville. Toen die groep nog hoge ogen gooide, rolde ik met de mijne. Wat een oorpijniging was me dat, zeg.
“Da’s een moeilijke, Menck. En van de eenentwintigste eeuw? Ik zou het niet zo meteen weten.”
“Waag je er toch eens aan.”
“Hm. Ik heb het wel voor Brian Johnsons ruwe stemgeluid, eigenlijk. Ook na de nillies blijft hij razend actueel.”
Katrien heeft al decennia een voorliefde voor AC/DC, dus vond ik haar mening mogelijks wat te vanzelfsprekend.
“Dus dat is voor jou hét mooiste stemgeluid? Het mag anders ook een vrouw zijn, hoor.”
“Ik denk niet dat er een vrouwenstem is die daaraan kan tippen. Zoals die gast zingt: zowat alle octaven komen aan bod. Oké, ondertussen is hij al een jaartje ouder. Maar het nieuwe album (N.v.d.r.: ‘Power Up’) heeft me toch weer compleet overtuigd van ’s mans vocale talent. En jij?”
“Ik?”
“Aan welke zanger of zangeres behoort jouw favoriete zangstem?”
“Ik twijfel tussen twee.”
“Ga dan gewoon voor beiden.”

En dat deed ik.
Hieronder, meer bepaald.

En u? Welke artiest anno de eenentwintigste eeuw kan ú vocaal in de zevende hemel brengen?

.

1. Eddie Vedder (Pearl Jam)

2. Chris Cornell († 2017) (Audioslave)

Naast zijn eigen muziek – start to google, folks! – vind ik deze twee covers ronduit supergaaf:

2017: mijn muzikale top 10

Naar het voorbeeld van verschillende media durf ook ik al wel eens een of meer lijstjes te verweven doorheen de maand december. Zulks heet traditie te zijn als een jaar op zijn laatste benen loopt. Een mij genegen boekentopvijfje, een weloverwogen filmtoptien of een niets aan de verbeelding overlatend overzicht van mijn seksuele hoogtepunten, mijn kunstzinnigst gedraaide bolussen dan wel mijn meest frappante blunders van de verleden driehonderdvijfenzestig dagen: you name it.

In tijden van onmiskenbare blogluwte – mijn feedreader ligt zowat op apegapen – trap ik af met tien uitermate loom te verhapstukken fragmenten: riedeltjes die me in de loop van 2017 geheel en al konden bekoren.
Voor zij die thans vrezen voor YouTubegevaar: yep, het is van dattem. Ga rustig heen, eet een hapje, kijk wat tv of lees een boek.
Aan de welwillenden, de meerwaardezoekers, de vreugdevollen, de nieuwsgierigen, de muziekadepten en de enthousiastelingen: lean back, schenk u een drankje in en geniet van al het moois dat mij auditief wist te boeien. In geheel willekeurige volgorde, overigens:

1 | Portugal. The Man – ‘Feel It Still’

 

2 | Tash Sultana – ‘Jungle’

 

3 | Oscar and the Wolf – ‘Breathing’

 

4 | Peter Bence – ‘Despacito / Piano cover’

 

5 | The War On Drugs – ‘Holding On’

 

6 | 2Cellos – ‘Theme from Schindler’s List’

 

7 | Imagine Dragons – ‘Whatever It Takes’

 

8 | Tamino – ‘Cigar’

 

9 | Kris Jones – ‘Tennessee Whiskey’ (dochter filmt vader in de auto)

 

10 | The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band – ‘Laat ons een bloem’

 

Cover battle

Tot op heden ben ik er nog steeds niet uit welke cover ik nou de beste vind:
.

A. De meest gekende, van Disturbed:

 

B. De meest verrassende, van het Zuid-Afrikaanse duo Touch of Class:

 

C. De meest rockende, van Pellek:

 

D. De meest mysterieuze, met tevens de fraaiste videoclip waarin Sarah McCreanor het beste van zichzelf geeft:

 

Zegt ú het mij maar.

Ziet Em Duun

Rap in het West-Vlaams en Antwerps bestond al. Met ‘Ziet Em Duun’ van Van Echelpoel is nu het Kempens aan de beurt. En hoe!
Sinds vrijdag kan je op Facebook en YouTube ‘Ziet Em Duun’ bewonderen, de hilarische muziekclip en de debuutsingle van Van Echelpoel. Het gaat om een stampend elektro-rapnummer in het Desselse dialect. Geestelijke vaders van het project zijn tatoeëerder-muzikant Tijs Vanneste en muziekproducer Yves Gaillard en hun alter ego’s Jef en Yves Van Echelpoel.
Het nummer, dat ik leerde kennen tijdens Music for Life (alwaar het in de top vijf van meest aangevraagde platen staat), bevindt zich intussen bovenaan de ‘Viral 50’ van Spotify.

Kortom: volume op tien en shaken maar. ’t Kan niet altijd Mariah Carey zijn met Kerst, nietwaar?

 

En voor wie niet meteen into MNM is, bestaat er ook een StuBru-versie:

 

O ja: wie al een korte teaser van de officiële videoclip wil bekijken, kan hier terecht.
De tekst vindt u dan weer hier.

Kruiskriebels

Het was de grootste van het drietal die de vraag op me afvuurde. De hoon in zijn stem was onmiskenbaar.
“En, Menckie, heb jij al wel eens kruiskriebels gehad?”
Kruiskriebels.
De term was me volslagen onbekend. In al mijn onschuld bevroedde ik dat het de een of andere vieze ziekte betrof. Beledigd beet ik van me af. Het trio barstte slechts in lachen uit. Lachen zoals in uitlachen.
De grootste gaf me een por die hard aankwam. Ik wankelde enigszins doch herstelde me snel. Toen ik hem vervolgens een scheenschop wilde verkopen, sprong hij gezwind achteruit.
“Rap ben je niet hè, Menckie. Op verschillende vlakken, lijkt me.” Waarna de jennende drie-eenheid zich als op afspraak omdraaide en terug naar de speelplaats slenterde op zoek naar hun volgende mikpunt van spot.
We schrijven eind de jaren zeventig. Ik was elf.

Diezelfde avond kwam ik echter te weten waar die haantjes-de-voorste op hadden gedoeld.
Het gebeurde toen ik naar Toppop aan het kijken was en er ineens een nieuwe hit-in-wording op het scherm werd losgelaten. Welhaast instinctmatig verlegde ik mijn focus van de klanken naar de beelden. En wat ik toen voelde, beste lezer, waren onmiskenbaar kruiskriebels. Ik vond deze voorheen ongekende sensatie tegelijk aangenaam en beschamend. Doch prompt dacht ik: hm, dát is het dus. Onmiddellijk gevolgd door: méér van zulks, graag.

De bewuste clip werd slechts tweemaal uitgezonden. Genoeg om hem voorgoed op mijn jeugdige netvlies te branden.
De weken daarop werd er een veel kuisere versie op muziekminnend Vlaanderen en Nederland losgelaten. Maar mijn kruiskriebels, die zijn gebleven. Hà!

En u? Wanneer/waardoor ervoer u voor het allereerst kruiskriebels?

Sleeper In Metropolis

As a sleeper in metropolis
You are insignificance
Dreams become entangled in the system

Environment moves over the sleeper
Conditioned air
Conditions sedated breathing
The sensation of viscose sheets on naked flesh
Soft and warm
But lonesome in the blackened ocean of night

Confined in the helpless safety of desires and dreams
We fight our insignificance
The harder we fight
The higher the wall

Outside, the cancerous city spreads
Like an illness
Its symptoms
In cars that cruise to inevitable destinations
Tailed by the silent spotlights
Of society-created paranoia

No alternative could grow
Where love cannot take root
No shadows will replace
The warmth of your contact

Love is dead in metropolis
All contact through glove or partition
What a waste
The city
A wasting disease

[ Foto’s: Menck ]

Van toen & nu: An Emotional Fish

Op het sterfbed van de eighties werd An Emotional Fish geboren, een alternatieve rockband uit Dublin. Aanvankelijk trok vooral de aparte naam van de groep mijn aandacht, maar op het moment dat het illustere kwartet Celebrate op de markt bracht – we schrijven eind 1989 – wisten ze me resoluut over de streep te trekken.
Celebrate stond welhaast lijnrecht op de New Wavemuziek waar ik al jaren mee dweepte, maar de single was tevens een verademing van jewelste: er was ook coole muziek die niet aardedonker klonk. Vanaf dat moment sloot ik de onvervalste stampende rock, een kind dat ik veel te lang had genegeerd, weer liefdevol in mijn armen.

Van dit Ierse viertal schafte ik me twee Lp’s aan: An Emotional Fish en Celebration Live. Daarna verdween de band, het thuisland daargelaten, in de anonimiteit. Oh, sweet memories.

Maar! Zouden deze rockers, ruim vijfentwintig jaar na hun eerste hit, live nog steeds brokken maken?
Yep, they do.
En hoe!

HET PRILLE BEGIN:

 

HEDEN:

Tiny’s tag: voorgeboortelijke muziek

In 1963 veranderde de rock-‘n-roll voorgoed toen vier jonge knapen, The Trashmen, besloten om Surfin’ Bird op de wereld los te laten. Het nummer sloeg in als een bom: alleen al tijdens het eerste weekend van de release gingen ruim dertigduizend exemplaren over de toonbank.
Surfin’ Bird werd uiteindelijk zo’n groot succes dat het naderhand ettelijke malen werd gecoverd. De versie van The Ramones is wellicht de bekendste. Ook hun eerste grote hitsingle, Rock ’n’ Roll High School, was erop gebaseerd.

Middels dit logje geef ik zodoende met graagte gevolg aan de oproep van Tiny:

Noem het een tag, noem het een stokje, noem het gewoon een zot idee. Ga eens op zoek naar een liedje van een hele tijd geleden. Zo lang geleden dat je zelfs nog niet eens geboren was. Maar toch blijft het hangen, vind je het mooi of net niet – dat kan ook.

Surfin’ Bird werd uitgebracht vier jaar voordat ik mijn baarmoederlijke bestaan inruilde voor een plekje op deze aardkloot. Via mijn ouders – en hun voorliefde voor de piratenzenders van weleer – leerde ik het nummer kennen. Ik was er meteen wild van en ben dat tot op heden gebleven. Het nummer belichaamt immers datgene wat rock-‘n-roll altijd zou moeten zijn: ruig, snel, meeslepend en zonder al te veel franjes; de sound wint het van de lyrics, quoi.

Rest mij nog slechts een advies: volume op tien en shake that booty, folks!