Binnenkijken bij… (9)

.

ANNA BERG

.

Ik val maar gewoon met de deur in huis want dat is het type huis (bouwjaar 1927) dat we vierendertig jaar geleden kochten in een ons volkomen onbekend en toen nog betaalbaar groen dorpje in Zuid-Dijleland.

Onze families verklaarden ons net niet gek. Er was geen waterleiding, nauwelijks elektriciteit, laat staan een badkamer of een binnentoilet. Wat we wel hadden: een hoop koterijen en een groot stuk grond dat grensde aan een populierenbosje en het pad naast de Ijse. Bovendien wilden we zoveel mogelijk zelf doen, ook al had de echtgenoot tot dan toe vooral met zijn neus in de boeken gezeten en op de boerderij waar hij vandaan kwam weinig interesse getoond in handenarbeid.
Maar al doende leert men. En zo geschiedde.
In een eerste fase saneerden we de vier plaatsjes die we hadden. Van het kolenkot maakten we een knus badkamertje en het aanpalende schuurtje werd een technische ruimte/wasplaats. Zo leefden we meer dan tien jaar. Tot na de geboorte van ons vijfde zoontje.

Hoog tijd om jullie een inkijkje te geven in ons heim. Om te beginnen, in wat er van die vier oorspronkelijke ruimtes geworden is. Beneden huizen daar momenteel de Tv-hoek en de keuken. Boven is de voorste kamer omgebouwd tot een kamer voor de kleinkindjes. De achterste kamer is een doorloopkamer/bibliotheek/computerruimte geworden die de linker- en rechtervleugel van het huis met mekaar verbindt.

Elke vakantie werd er bijgebouwd of geklust. Dan schoof de echtgenoot zijn professionele bezigheden aan de kant en werd hij grondwerker, metselaar, schrijnwerker, dakwerker, loodgieter, vloerder, gyprocplaatser, meubelmaker,… noem maar op. Mijn taak beperkte zich – buiten het samen dromen en plannen natuurlijk – vooral tot het aangeven van spullen, waterdarm of ladder vasthouden en voegen uitkrabben, maar het leeuwendeel van mijn tijd ging op aan verfwerken en decoratie. Je wilt niet weten hoeveel potten verf mijn korte armpjes al hebben uitgestreken, hoeveel honderden woonblaadjes ze al hebben doorbladerd.

Ik ben een sfeergevoelige huismus en zou niet kunnen leven in een huis dat mij niet past. Denk ik. Uren kan ik besteden aan het kijken naar mooie interieurs, aan het uitzoeken van verfkleuren, stoffen of deurknopjes. Het is van het liefste wat ik doe. De zonen plagen me er vaak mee als ik weer eens enthousiast een nieuw fotokadertje of een oude gruttersbak toon. “O zo schattig,” zeggen ze dan. “Echt landelijk, moeder,” lachen ze dan. Maar stiekem zijn ze wel trots op wat hun oudjes hier door de jaren heen gerealiseerd hebben. Uiteindelijk, als wij eens geleefd hebben of noodgedwongen moeten downsizen, zullen zij nog vruchten plukken van ons noest gezwoeg.

Door de jaren heen kwam er een inkomhal en een ‘echte living’. Een eethoek met zicht op de tuin en een badkamer boven met apart toilet. En vijf ruime slaapkamers, waarvan er twee al weer toe zijn aan een make-over.

Aan de oostkant verscheen er een dubbele garage met daarboven een studio voor mijn moeder die na haar echtscheiding volledig de weg kwijt was. Tot slot bouwden we – excuus, lieten we bouwen, want dat is de enige ruimte die we wegens tijdsgebrek niet zelf gezet hebben – nog een houten tuinkamer en een snoezelruimte voor ons zorgenkind (wie mijn blog volgt, weet dat zoon vier ernstig mentaal en visueel gehandicapt is, een peuter in een mannenlichaam) die daar onophoudelijk naar Hopla, Tiktak, Plop en K3 luistert en aan de knoppen van zijn activity-speelgoed frutselt.

En nog is het werk niet af. En nog ziet het huis er amper twee dagen per week opgeruimd uit zoals op de foto’s. Daar zorgen de twee nog thuiswonende zonen én de kleinkindjes wel voor.

Ons (voorlopig) laatste project – de wasplaats – is bijna klaar. Alle leidingen werden netjes weggewerkt achter een afneembaar plafond. Met steigerhout maakte de echtgenoot een wandkast om wasproducten en poetsgerief in weg te bergen en ik verfde muren en plafond in de kleur Sculptura. Nu nog een uitgietbak plaatsen en dan kan ik de groflinnen gordijntjes beginnen te naaien.

En als de lente (N.v.d.r.: tekst en foto’s werden me gemaild op 19 mei laatstleden) eindelijk van haar verkoudheid is verlost, hoop ik op een zonnige en rustige zomer waarin het huis zich na een uitgerekt coronajaar weer vult met uitgevlogen zonen, schone dochters en kleinkindjes. Om samen te genieten van onze plek en heel even geen verfborstel te moeten vasthouden.
Gewoon thuis.
Home.
The nicest word there is.

Anna Berg

Met dank aan Menck voor dit leuke initiatief.

.

[ Tekst & foto’s: Anna Berg ]

  1. Vief

    Dat veel in die woonmagazines kijken en uren zwoegen, heeft ervoor gezorgd dat dit een landhuis is dat in diezelfde magazines niet zou misstaan. Prachtig gewoon. Jullie mogen daar super trots op zijn.

    Geliked door 1 persoon

  2. omabaard

    Met een heel groooote bewondering las en zag ik hier hoe jullie dit huis zelf een prachtige ziel gaven. Ook de tuin, die ik door de ramen ontdek, ligt er landelijk romantisch bij.
    Jullie hebben heel veel smaak en daarnaast nog gouden handen.
    Die geschreven letters op de witte muur spreken me heel erg aan. Mooi lettertype ook.
    Daar voelt ‘oud’ en jong en jonger zich heerlijk thuis.
    @Menck, het blijft een fijn initiatief, waarbij mensen zich steeds meer bloot geven.

    Geliked door 1 persoon

  3. Matroos Beek

    Heel sfeervol ingericht en heel mooi beschreven. Dit kan integraal worden opgenomen in een woonmagazine. Ik vind het ook boeiend om te zien en te lezen hoe het huis mee is gegroeid met de familie. Er zit veel ziel en liefde in. Prachtig.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.