Het rijk der gieters

Ik zal hier niet opnieuw een sermoen afsteken ten faveure van een kwalitatieve gieter. Dat kwaliteit en praktische bruikbaarheid een conditio sine qua non zijn voor elke rechtgeaarde tuinier, orakelde de eigenwijze meneer reeds in schone bewoordingen.
Daar waar hij zich recentelijk de Mercedes der gieters aanschafte (Dat glanzende koetswerk! Die blingbling! Die houtinleg!) zweer ik bij mijn veel kleurlozere Toyota van de tuitemmers: degelijk en betrouwbaar, ook na -tig jaren. Ruim dertig jaar, in mijn geval.

In den beginne zette die gieter nog een franke teut op in de rozenserres van mijn schoonvader, alwaar hij menig nieuw ras als eerste met een gulle geut water mocht dopen. Later moest hij plaats ruimen voor zo’n nieuwerwets bewateringssysteem. Dat was even balen, maar hij kwam goed terecht: bij mijn madam. Enfin, in die tijd was ze nog andermans madam en was ze slechts mijn geëerde collega in een grote uitgeverij. (Doch dat is een ander verhaal dat mijn lezers van het eerste uur zich beslist nog herinneren.)
Op het einde van zijn loopbaan aldaar, waar hij op het laatst meer gebruikt werd om naar (ex-)meneers hoofd te gooien dan waar hij werkelijk voor diende (bemerk de bluts op de foto!), smachtte de gieter naar andere oorden. Die vond hij – net als zijn eigenares – bij mij. Want mijn madam had, naast haar valiezen, uiteraard ook haar gieter mee toen ze zich in mijn nest kwam, eh, nestelen. Dat ouwe, trouwe erfstuk harer vader wilde ze voor geen geld ter wereld abandonneren. Voortaan zou de gieter het schoon weer gaan maken in een tuin die nog moest geboren worden. Daar heeft hij vandaag de dag al zowat 750 soorten planten gelaafd met een stevige straal dan wel een relaxerende douche. Zulks deed hij vooral bij het aanplanten ervan, want daarna nam de tuinslang het zegevierend van hem over.

Een goede drie jaar geleden lieten we gietermans, die stoere bonk met zijn gegalvaniseerde torso, kennismaken met wat prompt zijn vriendinnetje zou worden: een grasgroene jonge freule die echter evenzeer van goeden huize afkomstig was. Het ranke lichtgewicht met haar slanke nek en schattig broeskopje bracht het hoofd van de ouwe gieter meteen op hol (We hebben het nooit meer teruggevonden, zodat hij het thans moet stellen met een plastic surrogaat). En óf ze een hecht team zijn geworden! Hij neemt goedmoedig de grote potten en bakken voor zijn rekening terwijl zij zich dartel mag uitleven tussen de talloze eenjarige bloeiers op de vensterbanken.
Bij zo’n goed huwelijk horen foto’s, vaneigens. U vindt ze hieronder.

O ja: mijn tuinslang siste me nijdig weg toen ik ook haar wilde vereeuwigen. Ze wierp me vanonder de rododendron strak opgerold een venijnige blik toe.
Vindt u dat nou ook niet vreselijk raar, jaloezie bij tuinslangen?

[ Foto’s: Menck | aanklikbaar voor groter ]

  1. Eilish

    Verdorie, ons vader had ook zo een Galvaniségieter (en ons moeder had emmers van dezelfde soort) ik vraag me nu af waar die geëindigd zijn …
    Zolang ik hem kan vullen in de regenton achter de serre erger ik me niet aan mijn plastieken gieter, onder de kraan daarentegen is hij inderdaad een echte morser !

    Like

    • Menck

      Hier worden de gieters gevuld aan kraantjes die hun water rechtstreeks uit de regenput tappen. Een handige vulopening is dus belangrijk.

      Like

  2. AnneTanne

    Onze gieter is een ‘plastic surrogaat’ van jouw groene schoonheid. Maar met dezelfde Britse adelbrieven en dezelfde koperen broes… We willen ons donkerrode exemplaar – waar ik koppig de broes ondersteboven opzet – niet willen ruilen voor zo’n zwaar gegalvaniseerd geval…

    Like

  3. micheleeuw

    Mijn schat hanteert gewone, ordinaire, grote, groene plastieken gieters. Ja, hij heeft er 2 en ze hebben ook al kleintjes. Het zijn witjes dus denk dat er één vreemd is gegaan. 😉

    Like

  4. zapnimf

    Ik wil nog van gedacht veranderen over je blog vroeger of nu. Als lezer van het eerste uur, herinner ik mij nog het verhaal over uw madam en hoe ze de uwe is geworden. Kom kom, terug van die smeuiige vertelsels!

    Knappe gieters, daar niet van, maar ik zou graag een spuitding willen (zo’n pistool) voor op de slang te zetten die uit de grondwaterput pompt. Alleen is dat zo’n boerending, dat de courante maat er niet op past.

    Like

  5. onderdeappelboom

    Ik snap die jaloerse tuinslang wel. Ze kan moeilijk zo fier als een gieter zijn natuurlijk… (flauwe humor, mevrouw onderdeappelboom, héééél flauwe humor…)

    Like

  6. Pingback: Het cadeau | de Fruitberg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.