Niks om trots op te zijn

Wat ik ook verkondig, verricht of realiseer: ik ben quasi nooit trots op iets. Dat ‘iets’ kan een verwezenlijking zijn, een daad, een uitspraak en dies meer. De ervaring ‘trots-zijn’, dat gevoel, die sensatie: ik blijf er immer van verstoken. Een anomalie mijner harses, vermoed ik, want andere mensen loven me dan wél en zijn niet zelden trots in mijn plaats. “Daar kun je trots op zijn,” verzekeren ze me. Helaas nee, dat kan ik níet.

Wat ik wél kan, is blij zijn dat iets gelukt is. Een tuin ontwerpen waar de opdrachtgever over in de wolken is, bijvoorbeeld. Of eigenhandig en zonder enige ervaring een verhoogde plantenbak metselen in eigen tuin, om maar eens een simpel recent voorbeeld aan te halen.
“Goed gedaan,” zegt madam Menck in zo’n geval.
“Ik ben blij dat het gelukt is,” riposteer ik vervolgens.
“Je mag er best wel trots op zijn.”
Tja.

Laatst had ik het erover met mijn huisarts. Geheel off the record, overigens. We gaan erg amicaal met elkaar om wegens leeftijdsgenoten en aardig wat gelijklopende interesses.
“Dus ’t is hoegenaamd geen valse bescheidenheid, Menck?”
“Uitgesloten.”
“Dan zie ik maar één reden.”
“En die is?”
“Een gebrek aan zelfvertrouwen. Dat monstertje sluimert vaak in een mens zonder dat hij er zich van bewust is.”
“Ga heen. Zelfvertrouwen dien je toch te hebben alvorens je aan iets begint en niet als het al voltrokken is?”
“Als jij achteraf zegt dat je blij bent dat iets gelukt is, dan had je voordien niet bepaald veel zelfvertrouwen, me dunkt.”
“Maar ik geloof wel telkens dat ik het aankan. Anders zou ik er simpelweg niet aan beginnen.”
“Twijfel je dan vaak enorm? Lig je er soms nachten van wakker? Denk je dan bijwijlen ook ronduit fatalistisch?”
“Euh, ja.”
“De wil om je doel te bereiken en je perfectionistische ingesteldheid verhinderen dat je afhaakt. Dat is geen kwestie van zelfvertrouwen. Veeleer een teken van verbeten gedrevenheid. En dat is mooi, heel mooi zelfs.”
“Dus mijn gebrek aan zelfvertrouwen…”
“…wordt grotendeels de kop ingedrukt door je ondernemingsdrang, ja.” Hij leunde daarbij zelfgenoegzaam achterover in zijn bruine kalfslederen fauteuil.
Ik fixeerde mijn huisarts een wijl in stilte. Er voltrok zich een glimlach om zijn mond. Die werd breder naarmate het langer stil bleef.
“Ik geloof er niks van,” verbrak ik tenslotte ons stilzwijgen.
“Neen?” Hij leek verbouwereerd.
“Neen.”
“Dat mag.” Een kuchje. “Dat is zelfs je volste recht. Misschien zijn het wel losse ideeën van me, snelle conclusies of woeste gedachtegangen.  Ik ben tenslotte geen psycholoog.”
“Zoals je me daarnet nog vastberaden kond deed van mijn gebrek aan zelfvertrouwen, zo wankelt het jouwe op dit eigenste moment. Je was zonder twijfel trots toen je me je analyse bracht, niet? Maar wat blijft daar thans van over? Wel, zo vergaat het me telkens ook. Ik heb helemaal geen gebrek aan zelfvertrouwen, dokter, maar er schuilt wel een eeuwige twijfelaar in me.”
Stilte. Lange stilte. Ik sloeg een mug weg die zich naast mijn rechteroor ophield.
“Dus…” Hij rechtte zijn rug. “Je bedoelt… Enfin, je twijfelt eraan of je wel trots mág zijn? Of dat geoorloofd is?”
“Zoiets. ’t Is te zeggen: ik vermoed van wel.”
“Jee, zo had ik het nog nooit bekeken, Menck.”
“Da’s dan drieëntwintig euro, Dirk.”
Hij gierde het uit. Ik voelde de spanning zo uit zijn lichaam vloeien. Ondanks dat ik hem ongetwijfeld eventjes van zijn voetstuk had gebracht, had hij wel degelijk gelijk. Twijfel vloeit namelijk óók voort uit een gebrek aan zelfvertrouwen. Niks om trots op te zijn. Mocht ik dat al kunnen, uiteraard.

  1. Eilish

    ’t Zijn fijne mensen die al eens een analyse ‘durven’ maken over zichzelve, die al eens ‘durven’ twijfelen en onzeker zijn, er lopen al arrogante mensen genoeg rond op deze wereld.
    Schitterend stukje heb je hier geschreven, je mocht meneer doctoor gerust een zondagsdienstvisite aangerekend hebben 🙂 !

    Like

  2. hilde

    haha, je bent me d’er eentje Menck! 🙂 prachtig geschreven stuk, je mag er best trots op zijn! trouwens ik denk dat er in ieder van ons wel een beetje een twijfelaar verscholen zit. je kan nooit van alles 100% zeker zijn. Ik had gisterenavond toets Spaans (over hoofdstuk 5), heb ik weken zitten twijfelen of ik de stof wel onder de knie zou krijgen. heb ik een 26/30 behaald…. en ik ben er best trots op! 🙂

    Like

    • Menck

      Ola! Proficiat met je toets Spaans.
      En ongetwijfeld klopt het wat je zegt: dat er in iedere mens een twijfelaar schuilt. De honderd procent zelfverzekerden moet ik nog tegenkomen.

      Like

  3. Affodil

    Veel mensen hebben er gewoon moeite mee om een welgemeend compliment te aanvaarden. “Wow! Dat heb je prachtig voor elkaar!”wordt beantwoord met “Ach,het valt wel mee…”. “Bedankt, je hebt me schitterend geholpen” is dan ineens “gewoon mijn werk”. En wat me opvalt: dat “wegrelativeren” van een compliment gebeurt vaak bij mensen die zelf makkelijk genoeg spontaan schouderklopjes uitdelen. Dus toch gebrek aan zelfvertrouwen?
    Kanp stukje,Menck. En kom nu niet af met…

    Like

    • Menck

      … ik ben blij dat het gelukt is? 😉
      Geloof het of niet: ik deel met graagte complimenten uit maar voel me eigenlijk wat ongemakkelijk als ik er zelf krijg. Niet dat ik ze niet apprecieer, maar ’t blijft onwennig aanvoelen.

      Like

    • Menck

      Tuinieren is veeleer een kwestie van kennis dan een gave. Wie de natuur leert begrijpen, die kan aan de slag.
      Merci voor je compliment.

      Like

  4. Margogogo

    Een beetje twijfelaar, een beetje onzeker, een beetje gedreven, een beetje doorzetter, een beetje perfectionist… beetje vanalles door elkaar: een gezonde mix voor een gezonde gast. Liever zo dan iemand die 1 van die dingen 100% is, want da’s doorgaans een vervelende klier om mee om te gaan.

    Like

  5. Joke

    Herkenbaar! Al kan ik wel trots zijn… alhoewel, al ik het even naga, toch vooral op anderen, zoals mijn kinderen, mijn man,…
    Heel knap geschreven. Ben er niet trots op dat ik er een beetje jaloers op ben 🙂

    Like

  6. onderdeappelboom

    Ge moogt uw licht niet onder de korenmaat steken! 🙂 En nog zo’n typisch West-Vlaamse reactie als je niet al te trots durft te zijn: ‘Da’s valse bescheidenheid!’ Nooit begrepen.

    Is het niet allemaal een beetje opvoeding? Ik vermoed dat jouw ouders uit de tijd komen dat je van complimentjes moest oppassen, zeker moest zorgen dat je kinderen ze niet hoorden en liefst alleen moest zeggen wat nog beter kon?

    Like

  7. blanche

    Hoe? Trots zijn, is dat iets anders dan blij zijn dat iets gelukt is en het graag tonen en delen? Als je hier een blogstuk schrijft, foto’s toont, je tuin openstelt…dan mag ik hopen dat je dat doet omdat je er blij mee bent en het graag toont, trots bent maw. Wat is jouw omschrijving van trots dan?

    Like

    • Menck

      Trots is de naam van een emotie die gekenmerkt wordt door een sterk gevoel van zelfrespect, waarbij geen plaats is voor vernedering.
      Daar vereenzelvig ik me niet bepaald mee.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.