Een wuft vleugje nostalgie

.

De grote doos voelde wat vochtig aan toen ik ze uit de kast trok. Voorzichtig plaatste ik ze op de betonvloer. De kartonnen flappen waren getapet, maar de kleefband hechtte nauwelijks nog.

Bij het openen, steeg er even een muffe lucht van oud papier en schimmel op.
Bovenaan lag een vaalgroen schriftje. Op een roodomrand etiket stond mijn naam in balpen geschreven. Ik herkende meteen mijn handschrift van weleer. De rechterbovenhoek vermeldde in oubollige zwarte drukletters ‘Schoonschrift’. Een wijl doorbladerde ik het kleinood. Piet eet een appel. Eet Jan een appel? Nee, Jan eet een peer. Ik grinnikte, terwijl ik vruchteloos naar een datum zocht. Ik gokte op het tweede of derde leerjaar.
Ik vroeg me af of er thans nog aandacht uitgaat naar wat destijds als schoonschrift werd bestempeld. Wordt een leerling van pakweg zeven, acht jaar op vandaag nog wegwijs gemaakt in de beheersing van kalligrafie tussen voorgedrukte lijntjes? Ik meen ergens te hebben gelezen van niet, maar ik kan me vergissen. Ik legde het schriftje aan de kant en bedacht dat hetgeen waar toentertijd zo op werd gehamerd, maar weinig vruchten heeft opgeleverd. Mijn eigen ontcijferbare hanenpoten zijn daar heden het beste bewijs van.
Ik diepte een witkartonnen diploma op. Zesde leerjaar, 91 %. Het was het laatste jaar dat ik dergelijke goede cijfers haalde.
Stuk voor stuk waren het schriften, kladblokken en diploma’s die ik uit de doos haalde. Hierin zat zowat mijn ganse lagereschooltijd vervat. Of ik dit alles moet bijhouden? had mijn vader me gevraagd. Want naast de doos van de lagere school stonden er nog drie met paperassen, boeken en cursussen aangaande mijn middelbare opleiding. Ik gaf hem te kennen dat ik niet van plan was om daar ook maar iets van te bewaren, maar dat ik wel nog even wilde grasduinen in de inhoud.
En zo kwam het dat ik me helemaal achteraan in de grote ouderlijke kelder bevond waar de donkere eiken kloosterkast stond die al deze schoolsouvenirs jarenlang heeft geherbergd. Helemaal onderin de doos met opschrift ‘1e ASO’ vond ik een lijvig boek dat ik niet direct aan mijn schooltijd kon liëren. Het omslaan van de harde kaft bracht een golf van herkenning teweeg, al wist ik niet meer hoe dat boek hierin verzeild was geraakt. Een soortement van muziekplakboek, begot. Foto’s met begeleidende teksten, velen eigenhandig neergepend, aangaande mijn toenmalige favorieten. Ik was een Joepie-adept, jawel. En muziek veroverde stormenderhand mijn jonge leventje.
Al op de eerste pagina stond een datum: 4 februari 1980. Mijn dertiende levensjaar was pas begonnen.
Ik glimlachte toen ik het dikke werk doorbladerde. ‘Ik heb een engel ontdekt, en ik denk dat ik er verliefd op ben’ stond er onder een foto van Stevie Nicks. Jeetje. Alsof het gisteren was. En ik was wel degelijk verkikkerd op la Nicks, die schone frontvrouwe van Fleetwood Mac. Zowel haar stem als haar looks bliezen me destijds behoorlijk van mijn sokken. Ik weet nog dat ik de nacht nadat ik voor het eerst de videoclip van ‘Sara’ zag, niet met mijn handen boven de lakens sliep. Vier pagina’s had ik vol gekleefd met foto’s van haar. De vijfde pagina was een summiere weergave van de rest van de groep. Zonder tekst.
Ik raapte al de schriften, blaadjes, cursussen en boeken van mijn diverse schooljaren bijeen en propte ze terug in hun respectievelijke dozen. Ik drukte er de tape op, doch de lijm was volledig verstorven.

“Alles mag weg, pa”, zei ik toen ik de woonkamer binnenstapte.
“Ben je er zeker van? Ook je diploma’s en zo?” peilde mijn vader nog.
“Zet de ganse meuk maar bij het oud papier,” verzekerde ik hem. “Alleen dit hou ik bij.” Ik legde het plakboek op tafel.
“Goh ja, je muziekboekske. Weet je nog hoeveel uren per week je daaraan bezig bent geweest? En hoe minutieus je alles bijhield? Weet je dat nog?”
“Ik herinner me er nog wel iets van, maar niet al te veel meer, eerlijk gezegd.” Ik sloeg het boek op een willekeurige bladzijde open. Pat Benatar blikte me vanop een zwart-witfoto toe. ‘Hell is for children’ had ik onder het plaatje neergepend. Er trok een glimlach over mijn lippen.
“Ik weet zelfs nog exact wie je lievelingszangeres was toen.”
“O ja?” Zou mijn vader zich Stevie Nicks echt nog herinneren?
“Blondie! Enfin, de zangeres van die groep, hoe heet ze ook alweer?”
“Debbie Harry. Echt? Dat geloof ik niet.” Ik zocht de letter B in het plakboek. Er waren talloze foto’s van Debbie Harry aanwezig. Elke pagina waar ze op voorkwam, had ik met een rode stift van massa’s hartjes voorzien. Ik sloeg het boek snel dicht.
“Het zou kunnen, pa. Ik weet het niet meer”, loog ik, waarna ik haastig een slok van mijn koffie nam.

  1. Matroos Beek

    Mooie herinneringen! Herkenbaar. Niet dat ik verliefd was op de genoemde zangeressen, maar ik bewonderde hen zeer. Blondie staat nog steeds tussen mijn verzameling muziek (met dreaming) én natuurlijk ook Sara van Fleetwood Mac.

    Like

  2. omabaard

    Ik dacht dat je schrijven ging eindigen bij Arno. Niet dus. Je had al vroeg de liefde voor muziek of zangeressen (?) te pakken.
    Ik heb niets meer van vroeger, ondanks vele plakboeken en dagboeken en …. En vind dat wel jammer. Ik had de dozen graag een plaatsje op zolder gegeven.
    Dat schoonschrift in de lagere school laat te wensen over….

    Like

    • Menck

      In mijn lagereschooltijd was Arno nog onbekend voor me. Ik heb hem pas ontdekt toen ik een jaar of zeventien was, meteen al tijdens een live-optreden. Een revelatie!

      Like

  3. Thomas Pannenkoek

    Net als Omabaard dacht ik dat je ging uitkomen bij Arno.
    De ‘liefde voor muziek’ en meer bepaald voor de uitvoerders ervan zat er dus al in van jongs aan. Een beetje vreemd dat je idolen van toen een beetje de mist zijn ingegaan….

    Like

    • Menck

      Arno dook nog niet op bij mijn muzikale favorieten tijdens mijn lagereschooltijd. Ik ontdekte hem pas toen ik een jaar of zeventien was.
      En tja, de jonkies van weleer zijn thans oud – en uitgeblust/-gezongen – geworden.

      Geliked door 1 persoon

  4. Anemos

    Heerlijk, zo grasduinen in nog tastbare herinneringen. Al heb ik van zo lang geleden zelf niet meer veel over, op wat dagboeken na. Maar ik herinner me nog schriften vol Mud en The Rubettes. En een levensgrote poster van de man van zes miljoen boven mijn bed.
    En de Joepie natuurlijk, daar ging mijn spaargeld deels aan op 🙂
    Mooi geschreven, dat was plezierig lezen.

    Like

  5. Kathleen

    Zalig stukje 🙂

    Hier wordt op de lagere school trouwens nog steeds schoonschrift aangeleerd, tussen de lijntjes! Al is het lettertype wel anders dan wat ons werd aangeleerd. Iedere generatie zijn lettertype 😉

    Like

  6. saturnein

    Ooit had ik een crush op een Franse jongen die Denis heette. Blondie on heavy rotation dus. Vind ik nog steeds het leukste nummer.
    En ach ja, Fleetwood Mac. Gaat al mee sinds mensenheugenis, niewaar. Ik vind Stevie Nicks eigenlijk een arrogant smoel hebben. Maar wat een muziek. Een paar jaar geleden had ik zo’n periode waarin ik compleet in Rumours zat. Ze ogen een beetje braafjes, maar ahum, sex drugs & rock & roll baby!
    (zei ik iets van Neil Finn? nee hè? Hoe als allereerste The Chain ingezet werd bij Ellen DeGeneres, ik vergeet het nooit meer).

    Like

    • Menck

      Stevie Nicks vond ik behoorlijk cool destijds, mogelijks door haar arrogante smoel. 😉 Maar vooral haar speciale stemgeluid vond ik toentertijd niet te evenaren.

      Like

  7. zem

    Prachtig beschreven, Menck. Zo heb je weer even contact gemaakt met de kleine jongen, die je toen was.
    Herkenbaar ook, het schriftje met dat extra lijntje, waartussen je mooi geschreven letters moesten komen.
    Je hoefde zelf maar even uit het lood te zijn of de letters waren dat ook. In het rood kwam er dan een opmerking van de juf bij.
    Ik heb zelf moeite met het wegdoen van mijn persoonlijke archief uit mijn jonge jaren. De paar keer, dat ik in de oude dozen snuffel, geeft vaak weer nieuwe inzichten omtrent de piepjonge Zem 😉
    Mijn nageslacht moet later de boel maar bij het oud papier zetten, óf speuren of ze nog geheimen ontdekken van hun al dan niet dierbare overledene.
    Een hartelijke groet van Zem.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.