Categorie: LOL

Hoe is het zover kunnen komen?

In de drieënvijftig jaar dat ik op deze aardkloot rondloop, heb ik al het een en ander mogen aanschouwen. De realiteit kan soms de fictie overtreffen. Dientengevolge valt mijn mond nog maar zelden open van verbazing.

Tot deze namiddag, tijdens een zonovergoten uitstap.

Nooit eerder zag ik zulk een compleet irreële invulling van de term ‘tuinomheining’. Of is hier veeleer sprake van een dwangmatige verzamelwoede die zijn weerga niet kent?

De volgende keer bel ik geheid aan. Ik wil nu absoluut ook weten hoe deze woning er vanbinnen uitziet als er naar de buitenwereld toe al geen spat schroom aan de dag wordt gelegd.
.

[ Foto: © Menck | aanklikbaar voor groter formaat ]

Koud, hè?

Dat het verdómde koud is, zeg ik u. Toen ik vanmorgen mijn dieselgestookte bestelwagen wilde starten na eerst zorgvuldig alle ijs van de ruiten te hebben gekrabd, klonk de motor zo’n beetje als de Kazachstaanse nieuwslezer hieronder:

Қандай тамаша, музыкалық тіл!

Luchtkussenjumper Van Het Jaar

Afgelopen zomer deed madam Menck geheel zelfverzekerd een gooi naar de titel ‘Luchtkussenjumper Van Het Jaar’.
De lokale publieksjury van het evenement bleek van de goedmoedige soort en kende haar een gouden medaille toe voor Moed en Zelfopoffering.
De Officiële Keurdelegatie had echter sterk haar twijfels omtrent de stijl, originaliteit en afwerking van Katriens act. Dientengevolge ontving ze uit handen van de voorzitter, de heer A. Z. Ynpisser, een troostprijs in de vorm van het boek ‘Jonger dan je denkt?’. Volgens datzelfde heerschap maakte madam Menck op voorhand al geen schijn van kans tegen de grote schare jeugdige tegenstanders. “Waarvan akte”, luidde zijn afrondende commentaar.
De daarmee gepaard gaande grijns op ’s mans gezicht werd prompt onthaald op luid, welhaast hysterisch boegeroep van het talrijk opgekomen publiek. Vanuit de massa werd een kogel afgevuurd die de heer Ynpisser vol in de borst trof. Hij was op slag dood. Diezelfde avond nog werd de aanslag opgeëist door IS.

Doch oordeelt u vooral eens zélf:

[ Video: Menck ]


(IS: Internationale Springkasteelfederatie)

Chef ad interim

De kalkoen loopt hier al een week onnodig te stressen, want deze Kerst staat er te onzent eend op het menu.
Aangezien madam Menck in de zaak haar drukste maand beleeft, zal schrijver dezes ad interim de keuken onveilig maken. En daar ik op voorhand graag weet wat me te wachten staat, heb ik nú reeds mijn to do’s chronologisch gerangschikt. Een goede planning is immers het halve werk, nietwaar?

Benodigdheden:
– Een eend van 5 kg;
– 2 flessen Schotse whisky;
– Spekreepjes;
– Olijfolie.

Bereidingswijze:
De eend larderen en de binnenkant inwrijven met peper en zout.
De oven tien minuten voorverwarmen op honderdtachtig graden.
Een longdrinkglas voor de helft vullen met whisky.
De whisky opdrinken gedurende het voorverwarmen van de oven.
De eend op een vuurvaste schaal leggen en een tweede glas whisky inschenken.
Het tweede glas whisky opdrinken en de eend in de oven zetten.
Na twintig minuten de oven op tweehonderd graden zetten en tvee glaven vubben met whisky.
De glaven opdjinken en de scherven van et eeiste glav oplaapen.
Nog en naiff glav insjenke en opdlinke.
Na en naiff uui de hoven opedoen om deend te sjekkn.
Blantwondezalf in de padkamer ganaale en op de povenkand van de linkerand toen.
Denove nen sgop geve.
Twee glave wiskiinsjenke en tmiddeste glaf leegdwinke.
De nove opedoen naadattet eerste glaf leeggis en de sjotel vastpakke.
De blantwondezalf op de binnekand van de regtehantoen en deent oprape.
Deent noggis oprape em met nen nantdoek de bwantwondesaiv van deent vege.
Ze hande ontvette met viskey en de tupe ssalf veeroprape.
Tkapotte glazzopvege endeent terug in de hove toen.
Deheent oprape en dove eers opedoen.
De twwwiede fles biski pedoen en overeindzette.
Opstaan van de vjoer ent vetssspek ondrde kas vege.
Noggis opstaan van de vjoer en tochma blijve zitte.
De bles op de grondzette.
Uide bles drinke wande glave sijn opof kabot.
Den’ove aftette, deooge sluite en omvalle.

De volgende late voormiddag zal ik dan de eend aansnijden met het zilveren feestbestek en degusteren met citroen en mayonaise.
De hele rest van de middag en de vroege avond ruim ik de rotzooi in de keuken op en maak ik muren en plafond schoon.
Tenslotte nog de glasscherven en lege flessen naar de glasbak brengen en op de terugweg Paracetamol en maagzout kopen.

Yep, het wordt beslist een onvergetelijk feest.

[ Foto: Menck ]

Verkeer(s)(d)bord

Die namiddag kuierde een groepje dames doodgemoedereerd midden op de weg, zonder zich ook maar iets van het verkeer aan te trekken.
Een blonde met enkele bruine highlights in ’r korte haar liep voorop en leidde de hoop. Ze knipoogde even naar me, maar in haar blik las ik slechts onvervalste domheid.
De dames waren stuk voor stuk van de stevig in het vlees zittende soort: billen waar menig sumoworstelaar jaloers op zou worden, achterwerken waar je met gemak een dienblad op kwijt kan en duizeligmakend wiebelende uiers waar zelfs la Cicciolina wit zou van wegtrekken.
Na een wijl de gestaag aangroeiende rij auto’s te hebben opgehouden, sloeg de groep tergend traag een jaagpad in.
Vanuit mijn heilige koe sloeg ik dit bonte gezelschap gade. Toen de weg uiteindelijk weer vrij was, stuurde ik een luide claxonstoot hun richting uit, daarmee gespeeld mijn ongenoegen uitend. Hierdoor raakte de laatste dame van de groep zodanig van haar melk dat ze terstond de slappe kak kreeg. Ik proestte het uit.

Op deze weg, die vanuit mijn woonplaats doorheen vele hectaren bos richting Brugge loopt, heb ik dit tafereel al menigmaal mogen gadeslaan. Het is onlosmakelijk verbonden met dat stukje platteland, zeg maar.
Het gemeentebestuur van dit agrarisch gat heeft enkele jaren geleden dan ook besloten de argeloze automobilisten hiervan op de hoogte te brengen middels een waarschuwend verkeersbord.
Al is dat bord er voorzeker op een maandag in alle vroegte neergepoot door een arbeider die de dag voordien veel te stevig in het glas had gekeken en daar die morgen ongetwijfeld nog de gevolgen van droeg. Even inzoomen:

De maandag na mijn doortocht werd het bord vervangen. Zelfs in het hol van Pluto worden foutieve meldingen niet getolereerd, ziet u.
Alleen een klein beetje jammer dat dit klusje zonder de minste twijfel weer in alle vroegte aan dezelfde arbeider werd toevertrouwd:

[ Foto’s: Menck | Twaait – m.u.v. 3 – Locatie: Zedelgem, West-Vlaanderen ]

Poepchic

“Zou die ook gewoon gaan schijten?” alludeerde mijn vader toen hij de Britse Queen stijfdeftig zag handjes schudden op tv.
“Nee pa, zij beschikt over een lakei die de kak met een fijn gouden schepje uit haar rectum lepelt.”
Mijn vader draaide zich in mijn richting, zag dat ik onbewogen naar het scherm bleef staren en schudde vervolgens zijn witgrijze hoofd. “Je leest of hoort daar toch nooit iets over”, neuzelde hij enigszins minachtend wijl hij de zapper hanteerde.

Hoe is het mogelijk, beste lezer, dat iets dat zo menselijk is en zo’n elementair deel uitmaakt van het bestaan, wordt stilgezwegen, van de baan geschoven en verbannen tot dat waarover men absoluut niet hoort te spreken eens men een zekere status heeft bereikt?
Want eenieder weet: een boer kakt wél. Een tuinier ook. Een bouwvakker kakt én laat bovendien met opzet luide scheten wijl hij naar de vrouwen fluit vanop de een of andere stelling. Zelfs een advocaat wordt al ’s aan kakken gelieerd, doch alleen dan als hij ’s zaterdagsmiddags in short zijn gazon aan het maaien is. Eens terug op kantoor wordt die visie automatisch bijgesteld. En voor u me aan de mouw trekt: ja, ze bestaan, advocaten die nog zelf hun gras maaien. Waarschijnlijk zijn het slechts de pro Deo’s der advocatuur, doch soit.

Gelukkig is er Cristina Guggeri. Zij schuwt kak niet. Zelfs niet de kak van wereldleiders. Die worden daardoor ineens een stuk menselijker voorgesteld. Rangen en standen worden vlotjes door de plee gespoeld. Doch vergis u niet, want naar verluidt schoffelen poepchique oppergezagsdragers de aambeien middels met zeep doordrenkte bolussen. Enfin, ‘k heb het ook maar van horen zeggen.