Categorie: It’s only love

Rust roest

Vandaag deed ik, overigens geheel onverwacht, een poos aan urban exploring.
Kent u dat begrip?
Kortweg betekent het het cameragewijs vastleggen van vergankelijkheid en het documenteren van alles wat zorgeloos is achtergelaten door de mens. Urban explorers of urbexers richten hun lenzen vooral op oude gebouwen. Van kloosters vol mottenballen en verlaten kastelen waar het lijkt alsof de bewoners elk moment wakker zouden kunnen worden na een honderdjarige slaap, over ontmantelde energiecentrales tot spookachtige, leegstaande hospitalen en aula’s. Maar ook vergeten en vergane voertuigen, schepen en vliegtuigen worden met veel gretigheid belicht.

Terwijl ik me deze namiddag volop wijdde aan mijn dagelijkse bezigheid, zijnde garden exploring, ontdekte ik ineens, verscholen in een afgelegen struweel en omsingeld door heelder bossen opgeschoten netels, onderstaand aftands duo. Prompt staakte ik mijn bezigheden, haalde mijn camera uit mijn busje en nam gretig kiekjes wijl ik tijd en ruimte eventjes compleet vergat. Mijn liefde voor oude automobielen is welhaast legendarisch, ziet u.

Ik herkende onmiddellijk een Citroën Traction Avant waarvan de houdbaarheidsdatum al ruimschoots is overschreden. Maar zelfs nu nog wist deze grande dame me danig te imponeren. Haar wonderlijke welvingen vol diepbruin edelroest gingen schuil onder een uitermate bekoorlijk patina. De tand des tijds is niet mild geweest voor haar, doch ze draagt haar lot tot op vandaag met waardigheid.
Enigszins anders was het gesteld met de metgezel die ongetwijfeld al menig jaartje aan haar zijde vertoeft. Deze bedaagde pick-up – wie kent het merk en type? (een Renault Vivaquatre BDH4 Commerciale – met dank aan De Fruitberg) – was omzeggens totaal verstoken van kleur en glans. Toch verraadden nog enkele sporadisch achtergebleven verfspikkels dat hij ooit in een donkerrood jasje gehuld is geweest.
Met één oog blikte hij me vol bravoure aan toen ik ootmoedig neerhurkte en mijn Canon eerbiedwaardig op zijn getaande ponem richtte wijl de netels mijn reet kietelden.

Toen mijn werkdag erop zat, wierp ik het duo nog een eresaluut toe, hees me in mijn bestelwagen en schudde vervolgens, geheel melancholisch, mijn hoofd om al het moois wat was en nimmer zal terugkeren.

[ Foto’s: Menck | locatie: Kortemark ]

Shake it, baby!

In een handomdraai sappen en soepen, smoothies en milkshakes, sauzen, desserts, dips en dressings, cocktails, marinades en zelfs hoofd- en bijgerechten? Welaan, madam Menck kreeg een blender cadeau.
Omdat ze zo’n schattige huppelkut is, uiteraard. Omdat ze – hoe is dat anno 2016 toch mógelijk? – nog geen blender had, dat ook. En misschien wel een heel klein beetje omdat – zonder eufemismen te willen gebruiken – koken niet haar sterkste kant is. Maar kom, wat gezonde prullen tezamen kletsen en ze vervolgens wat dooreen mixen kan bezwaarlijk moeilijk worden genoemd, niet? Die tomaatgazpacho met watermeloen waar ik zo gek op ben? Shake it, baby!
Bovendien is het een heuse ‘Piet Luizenfluit’-blender; er kan dientengevolge zelfs anderhalve liter gebakken lucht mee geproduceerd worden.
Wat we “heleerd hebben vandaah”: ik ga een gezond leven tegemoet. Al is té gezond dan weer net iets teveel van het goede: met zo’n toestel kunnen op een wip en een scheet ook ijsblokken gecrusht worden ter verkoeling van mijn gin-tonic. Hell yeah!

[ Foto: Menck | Twaait ]

Van naaldje tot plaatje

Driewerf hoera, want dit weekend heb ik, zonder de minste twijfel, een oude liefde van 41 lentes in mijn armen gesloten met een innigheid van heb ik jou daar. Prompt sloegen de vonken van weleer in alle hevigheid over.
Wat meer is: ik hoop van harte dat onze nog prille relatie heel lang mag blijven duren, want ik geniet er met volle teugen van. Er is weer muziek in mijn leven. Het soort muziek waar ik véél te lang van verstoken ben gebleven.

Mijn madam was oprecht blij voor me. “Wat een heerlijk model!” fluisterde ze me toe na de eerste kennismaking. “Echt een klassieke schoonheid.”
Iets wat ik alleen maar kon beamen.

“Kunnen je helden van weleer eindelijk eens uit de kast komen”, gaf ze me enthousiast mee.

“Wees maar zeker! Beter dan ze te moeten ophangen, nietwaar?”

Ik stuurde een omineuze knipoog haar richting uit. Waarna we schier gelijktijdig naar de deurklink grepen en Sint-Valentijn binnenlieten.

* * *

Deze snaaraangedreven Philips electronic 677 direct control is van bouwjaar 1976 en kwam mijn richting uit met een heuse meevaller: een – gloednieuwe! – reservenaald. (Waar kun je die dingen nog kopen tegenwoordig?) Bovendien is hij aansluitingsgewijs geheel compatibel met mijn trouwe stereoketen (anno 1991).
Hoewel Philips niet echt gekend was als platenspelermerk, viel deze draaitafel destijds op door zijn zeer goede prijs-kwaliteitsverhouding. Niet zelden kwam dit model als beste uit de tests. Natuurlijk werd het dan wel vergeleken met draaitafels uit dezelfde prijscategorie, maar het kon desalniettemin makkelijk de concurrentie aan met de toenmalige duurdere merken zoals Dual (mijn allereerste platenspeler!) en Thorens.

[ Foto’s: Menck | Twaait ]

Op cursus

De kans bestaat dat het op deze blog een dag of twee stil zal zijn. Zulks zal uitsluitend afhangen van het al dan niet welslagen van de cursus die mijn madam me, gul als ze is, cadeau schonk en waarvan ik morgen de eerste van twee lesdagen aanvang.
Vanwege de complexiteit alsook de moeilijkheidsgraad van de lessen, accepteert de lesgeefster maximaal acht cursisten; kun je nagaan. Het betreft een lessenreeks die overigens enkel voor mannen is bestemd.

[ DAG 1 ]

HOE GEEF IK DE PLANTEN WATER?
* Stappenplan en diavoorstelling *

TOILETROLLEN – GROEIEN ZE VANZELF WEER AAN?
* Groepsdiscussie *

VERSCHILLEN TUSSEN DE WASMAND EN DE VLOER
* Oefenen met verschillende soorten wasmanden *
(visualisatietraining)

IS HET GENETISCH GEZIEN MOGELIJK STIL TE ZITTEN ALS ZIJ FILEPARKEERT?
* Rijsimulator *

DE TV-AFSTANDSBEDIENING
* De afstandsbediening loslaten: telefonische hulplijn en diverse praatgroepen *

HOE DINGEN TERUG TE VINDEN?
* Training in het zoeken op de goede plek in plaats van schreeuwend het hele huis overhoop te halen *
(Open forum)

[ DAG 2 ]

LEGE MELKPAKKEN: KOELKAST OF PMD-ZAK?
* Groepsdiscussie en rollenspel *

BLOEMEN MEEBRENGEN VOOR HAAR IS NIET SCHADELIJK VOOR JE
* PowerPointpresentatie *

ECHTE MANNEN VRAGEN DE WEG ALS ZE VERDWAALD ZIJN
* Voordracht van een man die het eens probeerde *

DE VAAT: VLIEGT HIJ VANZELF NAAR DE VAATWASSER?
* Diepgaand debat met enkele experts *

BASISVERSCHILLEN TUSSEN JE MOEDER EN JE PARTNER
* Praktijkles en rollenspel *

HET IDEALE WINKELMAATJE ZIJN
* Ontspanningsoefeningen, meditatie en ademhalingstechnieken *

BELANGRIJKE DATA ONTHOUDEN | BELLEN INDIEN JE LATER ZAL THUISKOMEN
* Neem agenda / PDA mee naar de cursus *

LOSLATEN: ERMEE LEREN LEVEN DAT JE TOCH NOOIT GELIJK HEBT
* Persoonlijke begeleiding mogelijk *

Wish me luck!

Als in een flits

Op een behaaglijk feestje afgelopen weekend vond een vriend het op zeker moment tijd worden dat ik eens achter mijn camera vandaan kwam. “Ik zie nooit foto’s van jou noch van jullie beidjes”, verklaarde hij zich nader. Niet geheel ten onrechte, overigens. En zodoende moesten wij prompt van ‘kijk eens naar het vogeltje’ doen wijl hij zich vlak voor ons posteerde met zijn pocketcameraatje.
Op zijn “Say cheese!” ging enkel mijn madam in; ik was te zeer gefocust op de astatische wijze waarop hij zijn digitaaltje hanteerde. Het vele gerstenat dat hij eerder die avond vlotjes had weggedronken, was daar beslist niet vreemd aan. Desondanks slaagde hij erin een aanvaardbare foto te nemen die hij me ’s anderendaags reeds doormailde.

En zodoende, beste lezer, heb ik na vele jaren nog eens een prent van madam Menck en ik in mijn bezit. De schone en het beest anno 2014, zeg maar.
Ik heb alvast één iets geleerd uit deze opname: ik kan maar met veel moeite vatten dat ik thans zo oud ben als de mensen die ik stokoud vond toen ik jong was. Fuck zeg, voor ik het weet zijn de kaarsjes op mijn verjaardagstaart duurder dan de taart zelf.

[ Foto: JDW ]

To be continued

Mijn niet-aflatende passie voor vintagespullen jaagt madam Menck al wel eens op de kast. De hang naar retro is namelijk een liefde die we allerminst hartstochtelijk delen. Zij kleedt de woning bij voorkeur wat eigentijdser aan in plaats van terug te gaan in de tijd. En dus dienen er compromissen te worden gesloten.
Een tijdje geleden berichtte ik u op deze stek reeds over de fijne trouvaille in de kelder van de ouderlijke woning. Een rechttoe rechtaan kastje op slanke pootjes uit het begin van de zestiger jaren werd toen het mijne. Of beter: het onze. Een plaatsje in de woonkamer was het minste wat deze schoonheid verdiende. Met mijn excuses voor het afzichtelijke tapijt.

“Oké”, opperde madam Menck na wat overwegen, “maar alleen als het in hoogglanswit wordt geschilderd. Dan sluit het perfect aan bij de eettafel.”
“Ben je gek?” verweerde ik me. “Op die manier gaat de authenticiteit van het meubeltje compleet verloren. Op het internet wisselt een dergelijk stuk onvervalste ambacht van eigenaar voor enkele honderden euro’s. Dat is: als het zich in originele staat bevindt.”
“Mij best. Dan zet je het kastje maar in je bureel.”
Maar kijk, ik ben een toegeeflijke mens. Wit zou het worden. Alles voor de lieve vrede, ziet u. Wie heden oppert dat ik onder de sloef zit, zal ik niet eens strijdvaardig tegenspreken.
Zulks was echter buiten mijn lezers, mijn familie en mijn vriendenkring gerekend.

“Dat ga je toch niet doen, Menck? Dat is zoveel als moord. Zo’n prachtstuk!”
“Op je kop gevallen en blijven botsen? Zó laten dat ding. Het is een snoepje.”
“Van zulk een schoon vintagedingetje blijft een mens af. Punt.”
“Je reinste verkrachting!”

Mijn madam ging overstag. Meer nog: de combinatie retro-modern vindt ze heden zelfs al kunnen.
“Je had gelijk, schat. Het is beter zo.”
Hm. Niet ík had gelijk, maar wel alle anderen die tegen een schilderbeurt gekant waren. Doch die gedachte bleef wijselijk onuitgesproken.

Gisteren daalde ik nogmaals af in de ruime krochten van de ouderlijke woning.

Ik ben een kamer aan het inrichten in retrostijl, zoals u hier reeds vernam. En daar hoort uiteraard retromeubilair bij. De evenknie van het hierboven vermelde kastje, maar dan een ietsje volumineuzer, bevindt zich nog in de kelder.  Bouwjaar 1963, alstublieft. In originele vintagestaat. Bedekt onder een verwaarloosbaar stoflaagje. Beetje oppervlakkige schimmelplekken. Weinig gehavend bovendien. Niets dat een geutje meubelvernieuwer niet kan oplossen. Een trouvaille. Again.

Wat die bewuste in te richten kamer betreft:

Posterformaatfoto van madam Menck: check. Zwart-wit, remember?
Terugindetijdkast: check.
Retrobehang: bijna check. (Later meer.)
Bed (want het wordt een slaap-/logeerkamer): check. (Later meer. Alweer.)
Luchter: no check yet. Maar wel al véél fraais gezien op tweedehandssites.
En, o ja, ik wist ook nog een bekoorlijk bureautje op de kop te tikken voor een prikje. Eveneens pure nostalgie, of wat dacht u.

Kortom: to be continued.

[ Foto’s: Menck/Twaait | aanklikbaar voor groter ]

18 vs 81

Mijn vader is thans kleiner
ook van gestalte
en weer vermagerd
hij hapert af en toe

het grijze haar dat hem nog rest
bedekt ternauwernood het fronsen
al vegen borstelige wenkbrauwen
het peinzen schijnbaar uit

hij wekt de wrevel om hetgeen
hij toentertijd was,
zijn stiltes bij momenten
zeggen alles

maar als we samen graven
in oude aarde, dan glanzen
ogenblikken soms en klinkt
zijn stem weer opgewekt

Mijn vader is groot
van hart
ondanks het vele falen
het hapert af en toe

hij heeft de stiltes
aan mij doorgegeven
ze wekken interesse op
en laven het verlangen

[ Foto’s: Menck/Twaait | aanklikbaar voor groter ]