Categorie: Interludium

Hoe is het zover kunnen komen?

In de drieënvijftig jaar dat ik op deze aardkloot rondloop, heb ik al het een en ander mogen aanschouwen. De realiteit kan soms de fictie overtreffen. Dientengevolge valt mijn mond nog maar zelden open van verbazing.

Tot deze namiddag, tijdens een zonovergoten uitstap.

Nooit eerder zag ik zulk een compleet irreële invulling van de term ‘tuinomheining’. Of is hier veeleer sprake van een dwangmatige verzamelwoede die zijn weerga niet kent?

De volgende keer bel ik geheid aan. Ik wil nu absoluut ook weten hoe deze woning er vanbinnen uitziet als er naar de buitenwereld toe al geen spat schroom aan de dag wordt gelegd.
.

[ Foto: © Menck | aanklikbaar voor groter formaat ]

Interludium: EVOLUTIE

A | TERRAS


↑ 1998houten terras met schutmuurtje (wegens nog geen haag omheen de tuin) uit ronde palen, alles nieuw

↑ 2014houten terras met beginnende sleet (rotting), pergola voor blauweregen


↑ 2020blauwsteenterras, een klimroos vervoegt de blauweregen


.B  |  ZONNEN


↑ 2012zonnebaden op de dolomiet (wegens centraal geplaatste verhoogde border), diehard zonneklopper en zodoende geen centje pijn


↑ 2017 verhoogde border weg, zonnebaden op (ruw aanvoelende) steenschotten, beperkte afmetingen


↑ 2020zonnebaden op voldoende ruim terras, geïmpregneerd en geschaafd vurenhout op hardhouten kader


[ Foto’s: © Menck ]

Keek op de week

In mijn doorgaans erg boeiende bestaan gapen er wel eens gaten van banaliteit dan wel geborneerdheid. Ze zijn zeldzaam doch niet onbestaande.

Op dergelijke momenten kan ik doelloos uit het raam staren en me afvragen wie ooit als eerste met het woord ‘verveling’ op de proppen is gekomen.
Zij die me kennen weten dat ik me met veel graagte tot de mensen reken die op een tuinfeest in de regen blijven dansen, ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan. Helaas heeft het de laatste weken nauwelijks nog geregend en lokale tuinfeesten worden allengs zeldzamer.

Wat faits divers dan maar. Die schijnen de almaar meer met bloedarmoede kampende blogosfeer nog enigszins te kunnen boeien.
Wegens ‘I don’t like Mondays’ serveer ik u maar meteen…

[ DINSDAG ]

De dorheid van mijn week werd benadrukt door een beeld dat ik vastlegde op weg naar huis. Ik was drie straten van mijn deur verwijderd toen er een nijdige woei de kop opstak die stof voor een omineuze foto opleverde:

Thuisgekomen werd ik geconfronteerd met een laffe moord die zich op de deurmat had gemanifesteerd:

De meedogenloze dader verdiende niet min dan een passende terechtstelling, doch hij had zich, gewiekst als altijd, reeds vóór mijn onverbiddelijke vonnis in de bak opgesloten, daarbij de ogen sluitend voor de waarheid:

[ WOENSDAG ]

In een romantische tuin die ooit ontsproot aan mijn poëtische brein kuierde ik, diep inhalerend, tussen de blauweregen die naar zeep uit lang vervlogen tijden rook:

Ik bevond mij aldaar omdat ik er, verscholen tussen het vele groen, een voetbalveldje voor de kleinkinderen had aangelegd. Amper een week na het inzaaien, bemerkte ik reeds een zweem van groen op de gerolde bedding. Fijn zo.
Dat de frêle zaden niet waren gepikt door de massaal aanwezige vogels was te danken aan de constant wiegende en in de zon fel blikkerende linten waarmee ik het veldje had overwelfd:

Hiertoe had ik een VHS-cassette – kent u dat nog? – opengebroken. Videocassetteband is erg sterk, vele tientallen meters lang en geheel in onbruik geraakt. Tenzij dus in de hovenierswereld.
Op de cassette stond trouwens een liveoptreden van Michael Jackson. Veel moeite om diens ingewanden te ontrollen had ik bijgevolg niet.

[ DONDERDAG ]

Na het construeren van een uit gerecycleerde planken opgetrokken brandhoutberging bij trouwe klanten van me, monteerde ik er meteen ook maar een regenton naast. Gesteld dat het brandhout aan het branden slaat – what’s in a name, nietwaar? – dan is er toch al zeker water in de buurt om het te blussen.
Ik werd geprezen omwille van zoveel ingenieus inzicht doch vervolgens beschimpt omdat het welhaast nooit meer regent.
Dorre tijden, ik vermeldde het eerder al.

Die avond verblijdde ik mijn vader met een bezoek. Hij bevond zich, genietend van het laatste restje avondzon, op zijn terras alwaar ook Sigmund Edelhart, zijn trouwe papegaai, diens eerste stapjes buitenshuis mocht zetten na een ganse winter in de woonkamer te hebben vertoefd:

Dat het beest niet wegvliegt valt, behalve vadsigheid, ook toe te schrijven aan algehele vleugellamheid. Het gebrek aan vliegkracht compenseert de grijze roodstaart dan maar door gedurig luidkeels verwijten te scanderen in het West-Vlaams wijl hij naar elke vinger hapt die ook maar iets te dicht in zijn buurt komt.
Pa is ervan overtuigd dat het beest rust brengt in zijn leven. Gelukkig is mijn ouwe al een aantal jaren potdoof.

[ VRIJDAG ]

Madam Menck graveert minutieus een pas gedraaide kom alvorens ze af te bakken en boetseert daarna twee theelichthouders rond ballonnetjes. Haar bezig zien, maakt dat ik me compleet zen voel.

[ ZATERDAG ]

Mijn schoonouders nodigden ons uit op een visbarbecue in de tuin. Die dag is de zon volop van de partij en hetzelfde kan worden gezegd van onze petekindjes.
Nu ja, kindjes: het zijn op een wip en een scheet heuse juffrouwen geworden die zich ten volle op het leven storten. De ene is zeventien en verkent sinds kort de wereld al scooterend, de andere telt vijftien lentes en leeft zich per quad uit op een privéparcours. Ooit worden het wijven met ballen waarvoor de mannen zullen vallen als vliegen, hell yeah.

[ ZONDAG ]

De week werd afgesloten met een uitermate boeiende rondleiding achter de schermen van het Vogelopvangcentrum Oostende. We zijn lid sinds we er destijds een in onze schouw gesukkelde kauw ter verzorging binnenbrachten.

De daaropvolgende wandeling bracht ons bij schattige aaibare pony’tjes in de wei van iemand met een wel erg groot uitgevallen schotelantenne.
Ik vroeg me een poos af tussen hoeveel zenders je met zo’n apparaat keuze hebt en prees me vervolgens gelukkig dat ik geen tv-kijker ben. Het leven is zo al moeilijk genoeg.

U ziet het, beste luisteraar, mijn leven is op zijn minst zo boeiend als het zien groeien van een okergele paardenbloem in een verder geheel grasgroene beemd.

En u?

[ Foto’s: © Menck ]

Koud, hè?

Dat het verdómde koud is, zeg ik u. Toen ik vanmorgen mijn dieselgestookte bestelwagen wilde starten na eerst zorgvuldig alle ijs van de ruiten te hebben gekrabd, klonk de motor zo’n beetje als de Kazachstaanse nieuwslezer hieronder:

Қандай тамаша, музыкалық тіл!

Cover-up Catalpa

Moest Adam (die van Eva, jazeker) in ónze tuin zijn geschapen in plaats van in dat ander aards paradijs, dan had hij beslist dat vijgenblaadje gelaten voor wat het was.
Een blad van onze Catalpa om zijn dingeling te bedekken: dát is pas gerief waar je mee kunt uitpakken!

Ach, misschien had Adam gewoon een klein pietje, dat kan ook.

*
*      *

Achter die Catalpa, die aan het begin van elke lente tot schier tegen de stam wordt gekortwiekt (maar behoorlijk snel teruggroeit), gaat een ganse topgevel met twee ramen schuil.
De boom hebben we met andere woorden doelbewust op die plek geplant om onze soms iets te nieuwsgierige buren geen inkijk in onze woonkamer te gunnen. Halfweg de herfst verliest hij weliswaar zijn blad, maar dan worden de rolluiken toch vroeg naar beneden gelaten.

Jaarlijks stevig terugsnoeien doe ik om de structuur van deze gewone Catalpa (geen bolcatalpa, dus) compacter en zodoende steviger te houden. Door zijn talrijke grote bladeren vangt een niet jaarlijks gesnoeide Catalpa veel wind die ervoor kan zorgen dat er makkelijk takbreuk of -afscheuring ontstaat. Dergelijke wonden kunnen gaan infecteren met soms noodlottige ziektes tot gevolg.

Ook (eveneens jaarlijks teruggesnoeide) bolcaltalpa’s staan garant voor de nodige privacy, zeker als ze al enkele jaren oud zijn:

Wie niet jaarlijks de snoeischaar hanteert, wordt eind juli/begin augustus getrakteerd op een rijke bloei met feeërieke orchideeachtige trompetbloemen:

[ Foto’s: Menck W. | De laatste twee foto’s nam ik in de ouderlijke tuin alwaar een oude Catalpa huist die slechts sporadisch wordt gecoupeerd. Hij geniet de (wind)beschutting van andere bomen. ]

Wreed accident

Of ook: hoe een foto kan worden afgestemd op de inhoud van een artikel.

                                                              * * *

 

@ deredactie.be: een vacature voor een corrector dringt zich hoe langer hoe meer op.

Goestegem

Nee, zagetrien, het eten is nog niet gereed.

Och, nog minstens een uur, denk ik.

[ Foto’s: Menck | Twaait ]

Valt het op dat ik me aan het vervelen ben?