Categorie: Fun

Glijdende uren

In tijden waarin het zweet zich dag na dag als een welhaast klaterende waterval van mijn rug stort om vervolgens op de wijze van een wild kolkende rivier nietsontziend mijn bilnaad te eroderen en zich via mijn vermoeide onderdanen een weg te banen naar mijn zompige schoenen, heb ik niet al te veel goesting om ook nog ’s mijn brein te breken teneinde u een vracht vlotte volzinnen te kunnen voorschotelen.
Zomermodus
heet zoiets, als ik me niet vergis.

Een paar foto’s zullen dientengevolge volstaan. Het zijn dit keer stille getuigen van het feit dat met weinig gerief/kosten toch best wel veel kan worden gerealiseerd indien de nodige creativiteit wordt aangeboord.
Zo had ik vorige week, na de constructie van een houten vlonder, een zestal (stukken van) planken over alsook enkele palen van ongelijke lengte en diameter.
Wat doet een mens met zoiets? Stockeren? Een zoveelste plantenbakje construeren? Het gat in de begroting dichten?
Ik maakte er de bevallige uk van vrienden mee gelukkig. Jawel, dat lieflijke kind dat ik in het verleden ook al eens trakteerde op een eigenhandig geconstrueerde zandbak. Die is ze ondertussen enigszins ontgroeid. Of beu, dat kan ook. Met haar +drie lentes kijkt ze namelijk uit naar spannendere avonturen. Gewaagder. Onstuimiger. Een hoog opstijgende schommel, om maar eens iets te noemen. Of een vervaarlijk ogende glijbaan. Want ja, “ik ben wel geen baby’tje meer, hè!”

Een tweedehandse glijbaan wist ik via een zoekertjessite op de kop te tikken voor zegge en schrijve vijf (!) euro. Voorgeschreven montagehoogte: anderhalve meter.
Wat er vervolgens is voortgekomen uit een kleine vier uurtjes creatief zaag-, schroef- en meetplezier, treft u hieronder. Ik heb alvast de kleuter van vrienden én het kind in mezelf levendig gehouden, zeg maar.

[ Foto’s: Menck ]

Advertenties

Katuil

“Maar meneer de uil toch,” sprak ik verbaasd, “wat doet die kat op uw kop?”
Waarop de kat zei: “Ach jong, het is allemaal begonnen met een puist op mijn gat.”
.

[ Foto: Menck | aanklikbaar voor groter ]

Tussentijdse update

De sacrale stilte die ik als hovenier gedurig ervaar – lieflijk kwelende vogeltjes, vredig ruisende blaadjes, zacht zoemende zuig- en prikbeesten, teder trillende heggenscharen en de harmonische stennis mijner kettingzaag – doorbreek ik bij tijd en wijle met veel graagte. Op dergelijke momenten zoek ik geheel en al bewust het absolute antoniem van mijn dagelijkse bestaan op. Niet zelden geef ik daarbij de latent aanwezige jongmens in mezelf de sporen.
Alzo geschiedde ook afgelopen weekend toen madam Menck en ik, samen met een handvol zielsverwanten, enthousiast uiting gaven aan onze immer sluimerende voorliefde voor noise and speed: we pikten een verhitte – en uitermate luidruchtige! – autorace mee op het wonderschone circuit van Spa-Francorchamps.
Hell yeah, I love the smell of burnt rubber in the morning.


[ Bekijk in HD 1080p ]

Nadien trokken we het immer bruisende Spa in om er een zeer gesmaakte rommelmarkt mee te pikken en bevochten we ’s anderendaags al wandelend het nietsontziende stijgingspercentage van de feeërieke natuur in en rond Malmedy.
De Ardennen zijn – letterlijk en figuurlijk – adembenemend, zeg ik u.

[ Foto’s & video: Menck | Twaait ]

[ De tussentijdse update is verstoken van een reactiemogelijkheid. Indien u dit liever anders had gezien, ook al ben ik hier voorlopig zelden aanwezig en blijven tegenreacties dus uit: mail me. ]