Zoekresultaten voor: natuurlijke barrière

Water: een lethale kinderverleider

Water oefent een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op peuters en kleuters. Bovendien beseffen ze niet dat onder water zijn gevaarlijk is – de zogeheten baarmoederreflex – en zullen ze, eens ze in het water terechtkomen, dan ook niets doen om boven water te raken.
Een kind zien verdrinken – en ik spreek uit ervaring, gelukkig met goede afloop – is het meest irreële en angstaanjagende dat er is: kinderen die verdrinken, zakken, in tegenstelling tot wat menigeen denkt, geheel geluidloos onder water zonder te roepen, te huilen of wild om zich heen te slaan. Het mag dan ook geen verwondering wekken dat als iemand me vraagt om zijn of haar vijver af te schermen voor kind of kleinkind, ik die taak zeer ernstig neem. Hier primeert het functionele boven het esthetische. En laat nou net de esthetische kant van de zaak in veel gevallen voer voor discussie opleveren.
“Nee mevrouw, een net is echt geen goed idee. Dat buigt door. Ja, zelfs een staalnet of betongaas van vier millimeter dik dat vlak boven of onder het wateroppervlak wordt gespannen. Overigens: de maasopeningen daarvan zijn te groot; als kinderen daar met hun armpjes of beentjes tussenraken, zijn we nog veel verder van huis.”
“Nee meneer, een lage gaasdraad of een hekwerk met horizontale latten rond de vijver nodigt uit tot erover klimmen. Ja, kinderen doen zulks, geloof me. En een omheining van twee meter hoogte staat vast niet op uw verlanglijst.”
“Schrikdraad? U meent het, of wat?”

Bij een vijver gaan esthetiek en kindveiligheid zelden hand in hand. En dan opteer ik maar voor een zo tuinachtig mogelijke oplossing die toch een zekere garantie biedt: omheinen met natuurlijke materialen. Kastanjehout, bijvoorbeeld. Vind ik fraai. En bij een dergelijke afsluiting staan de spijlen verticaal zodat over de afsluiting klimmen wordt ontmoedigd. Het blijft echter voer voor discussie.
“Is er niks minder opvallend te verkrijgen? Dat oogt nogal, eh, zwaar.”
“Jeetje, zo duur!”
“Hoe moet ik met zo’n omheining nou mijn vijver onderhouden?”
“Het is precies een dierenpark.”

Ik adviseer mensen vaak om onmiddellijk (oog)contact met het water en diens fauna te voorkomen door rond de vijver lage of middelhoge beplanting te voorzien. Zulks is, doordat de vijver hierdoor niet in het directe gezichtsveld/omgeving van het kind ligt, een eerste barrière. Maar daarmee stopt het uiteraard niet. Een omheining blijft onontbeerlijk. Door de omliggende beplanting hoeft ze echter niet vlak tegen de vijver te worden geplaatst, zoals ik hier deed – lees: moest doen:

Esthetischer is het bijvoorbeeld op deze manier:

De toegang tot borders en vijver blijft behouden middels afsluitbare poortjes in hetzelfde materiaal:

Tenzij u met een stukken fraaiere doch minstens even veilige oplossing op de proppen komt, hou ik het voorlopig bij deze beslissing om kind en water gescheiden te houden. Maar nogmaals: er zijn vooralsnog geen weloverwogen toepassingen voorhanden waar zowel oog als gemoed rustig van worden.

[ Foto’s 1, 2 & 4: Menck/Twaait | 3: Christof Vanpoucke ]