That’s life

.

Wijl de hemel eggerige tranen plengt en ik me gelaten onledig houd in de krochten mijner paperassen, wekt de telefoon me plots uit mijn psychische sluimer.


Mijn lijzige ‘Hallo?’ wordt beantwoord door een eufonische vrouwenstem die mijn naam vragend prononceert.
Ik reageer bevestigend.
Ze stelt zich voor en verzoekt me om even aan de lijn te blijven zodat ze haar dossier erbij kan nemen. Waar ze op doelt, dringt niet meteen tot me door, maar het klinkt belangrijk. Ik besluit om niet in te haken.

Het kan aan mij liggen, maar terstond tracht ik me de persoon aan de andere kant van de lijn voor de geest te halen. Doe ik telkens, het is sterker dan mezelf.
Nog voor er zich een verdere dialoog ontspint, lieer ik dit chaleureuze, enigszins hese stemgeluid aan een freule met ogen die lijken op diep in het struweel verborgen bosvijvers, een eeuwig lavende bron waar beslist menigeen in zal verdrinken zonder dat erg te vinden. Ze heeft ongetwijfeld lang blond haar als goudgolvend graan op zomerse akkers, volumineuze lokken die gewis menigmaal in het maanlicht geborsteld worden.

Ik schrik op als ze haar keel schraapt en zich nogmaals voorstelt alsof ze weet dat ik die gegevens daarnet niet heb gecapteerd.
Haar naam doet niet meteen een belletje rinkelen, doch pas als ze haar functie erbij vermeldt – oncoloog in het lokaal academisch ziekenhuis – weet ik dat ze doelt op het dossier van mijn vader.
Terstond recht ik mijn rug, druk ik de hoorn wat dichter tegen mijn oor en schud ik alle dagdromerij van me af.
“U hebt het resultaat van het onderzoek?” gooi ik er uit, potentiële voorbarigheid negerend.
“Inderdaad. En ik wil de zaken niet verbloemen; het ziet er niet bepaald gunstig uit.”
In mijn nek spant zich een spiertje op waarvan ik het bestaan nooit had vermoed.
“Het K-woord, dus.” Ik wacht bevestiging noch ontkenning af. “De tekenen waren er. Ik had een donkerbruin vermoeden.”
“Een agressieve vorm van prostaatkanker, vrees ik.” Er valt een korte stilte. “Met uitzaaiingen door gans het lichaam. Schouders, nek, buikstreek, quasi alle botten. Het spijt me u dit te moeten meedelen.”
Ik trek de bureaustoel naar me toe en ga zitten. “Zo, eh, verregaand had ik het niet verwacht, eerlijk gezegd. Vorig jaar onderging mijn vader eveneens een volledig onderzoek en toen was er nog geen vuiltje aan de lucht.” Ik voel een traan opwellen en mijn stem verliest aan standvastigheid.
“Het is een terminaal ziektebeeld. Bestraling of chemo baten niet meer. We kunnen de pijn die hierbij vrij binnenkort zal optreden beheersbaar houden met een maandelijkse doelmatige injectie en de levenskwaliteit bijsturen met bijkomende medicatie.”
Ik weet een moment geen woord uit te brengen en begin nerveus met een blauwe bic te spelen.
“Ik ben me ervan bewust dat dit een bittere pil om slikken is,” continueert de oncologe,”maar we kunnen de levensverwachting alvast wat prolongeren.”
Prolongeren? Ik veer op.
“Hoe lang heeft mijn vader nog?”
“Dat is bijzonder moeilijk in te schatten, meneer. De ene persoon reageert anders op de kuur dan de andere.”
“Twee jaar? Drie?” Mijn woorden zijn nog warm als ik besef dat ze wellicht een soortement van wishful thinking mijnentwege betreffen.
“Alles is mogelijk, meneer. Maar de afdoende efficaciteit van de behandeling is aanzienlijk. Uw vader zal zich in dat geval comfortabeler voelen. Meestal uit zich dat na een maand of twee.”
“U antwoordt niet concreet op mijn vraag, mevrouw.”
“Laten we ons niet vergalopperen en eerst bekijken hoe hij reageert op de vaccinatiesessies. Pas daarna kan ik mogelijks wat meer zekerheid geven, maar u houdt maar beter rekening met de driftige aard van het ziektebeeld.”

Volgende week wordt pa negentig jaar. Althans, dat hoop ik.
Hij is niet op de hoogte van wat er woekert in zijn lichaam en dat wensen mijn broer, mijn zus en ik ook zo te houden.
Ondertussen – ik schrijf dit een drietal weken na bovenstaande telefoonsessie – kan ik het gegeven al min of meer een plaats geven. De gezegende leeftijd speelt in dezen een rol alsook ’s mans gezondheid die, op wat bijsturingen na, zelden gestokt heeft.

Maar ondanks dat betrap ik me erop dat ik me zowel recalcitrant als terneergeslagen voel bij het bespelen van mijn keyboard teneinde u deelgenoot te maken van deze kwalijke tijding, ook al tracht ik steevast leed te verzachten door het moedig te dragen.

zoals je daar nu zit
je haren compleet wit
de rimpels op je handen
zo vriendelijk en zacht
wie had dat ooit gedacht
er is plots veel veranderd

Advertentie

  1. groengenot

    Maar Menck jong, toeme toch! Jouw pa, die moet honderd jaar worden! Ik zie hem nog steeds voor me: leather jacket, helm en pilotenbrilletje vanachter op de moto bij je broer. Zijn schuld. Ik had hem toen verkeerd begrepen toen hij zei dat jullie pa nog met ‘dem otto’ rijdt. En de kwinkslag ‘vanachter hè’ vond ik al even straf. Jullie zien hem graag. Dat was zeer duidelijk! Zó mooi! Courage jong! Voor jullie allemaal!

    Like

  2. Matroos Beek

    Ach nee toch… Dat zijn harde kloppen, zetten je leven op z’n kop. Het is altijd te vroeg als het je vader of moeder is. Pluk nog zoveel als mogelijk de momenten die je samen hebt. Ik wens jullie veel sterkte en moed om deze harde noot te kraken. Hopelijk mag hij nog een tijdje bij jullie zijn zonder onnoemelijk lijden.

    Like

  3. Anemos

    Zoiets komt binnen, als je dat hoort (uit mijn herinnering springt ineens iets op).
    Iets zeggen wat je zelf al weet, lijkt me zinloos nu.
    Mooi wel om te zien hoe groot jullie liefde voor hem is.

    Like

  4. omabaard

    Je begint mooi verhalend, ik verwachtte dit vervolg dus niet. Een vader of moeder mag nog zo oud zijn, hem of haar moeten afgeven is een heel zware dobber. Een mooi man moet gaan….. Ik gun jullie graag nog heel intense momenten samen.

    Like

  5. lefabuleuxjardin

    Enkel de foto van je pa zien in de reader deed mij het ergste vermoeden. Geniet ten volle van de tijd die je nog samen door kunt brengen. Natuurlijk wens ik je sterkte, zoals iedereen, maar uit ervaring weet ik dat er weinig woorden zijn die echt het verschil maken en ik ken ze nog steeds niet.

    Like

  6. zem

    Wat een triest bericht.
    Al heeft hij al een hoge leeftijd bereikt, het is je geliefde vader, en die wens je alleen goede dingen toe.
    Nu maar hopen dat de artsen in staat zijn hem de tijd, die nog rest, zo comfortabel mogelijk te laten doorbrengen.
    Veel sterkte, Menck! Hartelijke groet van Zem.

    Like

  7. TheHappyFive

    Verdoemme, Menck. Ik heb het ook meegemaakt bij mijn moeder. Dat komt binnen. Zij was echter net 70 geworden. Ik heb regelmatig geschreeuwd en gejankt uit onmacht. Geniet intens van de nog resterende tijd. Spreek zijn huisarts aan i.v.m. palliatieve zorg en maak desnoods gebruik van het palliatief netwerk bij jou in de buurt. Die mensen kunnen wonderen doen.
    Tip: spreek erover met je vader. Hij voelt wat er in zijn lijf gebeurt. Hij merkt hoe mensen (waaronder de kinderen) toch anders gaan omgaan met hem. Spreek erover met hem zodat alles kan gezegd worden wat gezegd moet zijn!

    Like

    • Menck

      Mijn moeder heeft haar laatste zes levensjaren enorm afgezien. De kommer, kwel en pijn die zij meemaakte, wens ik mijn ergste vijand niet toe. Zulks komt inderdaad bijzonder hard binnen.
      Mijn vader dooft uit als een kaars wiens levenszuurstof wordt ontnomen. De slechte momenten nemen de overhand op de goede; we praten erover op de momenten dat hij ervoor open staat.

      Like

  8. Vief

    Dit zijn boodschappen die niemand wil horen over geliefden. 90 jaar of niet, het gaat om je vader.
    Hopelijk wordt er hem nog kwaliteit van leven gegund en jullie samen nog kwali-tijd met deugddoende gesprekken. Veel moed! Van mij moet je niet sterk zijn. Waarom zou je als er zoveel verdriet is?

    Like

  9. Affodil

    Slik. Op zo’n telefoontje zit geen mens te wachten. Wat kan ik méér doen dan jullie nog veel mooie momenten toe te wensen? Maak nog veel warme herinneringen.

    Like

  10. Karin Pons

    Heel veel sterkte, dat zijn waardeloze berichten die jullie even te verstouwen kregen 😦
    Geniet nog intens van de momenten die jullie samen hebben…

    Like

  11. Joke

    Wat spijtig dit te moeten vernemen. Jullie doen er vast en zeker alles aan om het hem zo aangenaam mogelijk te maken voor de tijd die hem nog rest. Veel kracht en liefde gewenst.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.