Klusprikkels

.

Onze huisegel – want zo noem ik het priemende schepseltje dat al enkele maanden standvastig bij de avondschemering van tussen de potplanten op het terras komt gekropen, zijn stekels in de gel zet en een ganse nacht op de lappen gaat teneinde een hupse prikfreule aan de haak te slaan dan wel een slak of vier te verschalken – kwam vanavond onverhoeds mijn richting uit. Ik zat op de antracietgrijze tweezitstuinbank zo bewegings- en geluidloos te wezen dat ik welhaast blauw aanliep van de ingehouden adem. De ambulante spijkerbol stopte zijn nerveuze waggeltocht nadat hij tegen de neus van mijn rechterschoen was gebotst. Hij leek zich te willen oprollen, bedacht zich en kroop zowaar op mijn zwartleren vijfenveertiger.

Mijn camera lag vlak naast me, maar hem animeren en scherpstellen bij valavond zou niet geluidloos noch onopgemerkt kunnen gebeuren. En aldus observeerde ik nieuwsgierig deze charmante pennendrager die wat doelloos in de lucht leek te snuiven met zijn agiele spitse snuit.
Na die verrassende frats tuimelde hij ineens van mijn schoen en zette het prompt op een hollen, iets waar ik me nog immer over kan verbazen, want een spurtje trekken associeer je nu eenmaal niet gauw met zulk een ogenschijnlijk log hompje naalden.

Ik besloot dit nuttige wezentje een dienst te bewijzen. Als het winter wordt, wilde ik hem een volwaardig optrekje kunnen aanbieden in onze groene oase. Ik vind het nu al geheel en al not done dat deze stekelhuidige jongen overdag op de koude blauwstenen slaapt tussen een hoop terracottapotten, laat staan dat ik hem geen gedegen winterslaapstek gun. Een weersbestendig, deugdelijk huisje zowaar, met een heuse sluisdeur én zelfs een belendende slaap- dan wel kraamkamer mocht hij zich halsoverkop in het huwelijk storten en nazaten ter wereld willen brengen.
Op een bonafide natuursite vond ik een accuraat plannetje dat ik aanstonds downloadde:

Wat volgde, was een tweetal uurtjes knutselplezier met geïmpregneerd tuinhout, waarbij ik de delineatie minutieus trouw bleef.
Het resultaat vindt u onderstaand.

Egels zijn niet alleen erg nuttige dieren, ze zijn ook bedreigd. Daarom is het belangrijk er alles aan te doen om die schatten zoveel mogelijk overlevingskansen te bieden. Door op het plannetje te klikken, wordt het afgebeeld op een printbaar formaat. Er rest u alleen nog de handen uit de mouwen te steken en de doe-het-zelver in u wakker te maken. Ik vond het alleszins een gaaf klusje om te executeren en Meester Prikkehuid zal er binnenkort beslist veel deugd van hebben.

[ Foto’s: © Menck ]

  1. marieclaire

    Persoonlijk geef ik de voorkeur aan douchegel.
    Ten faveure van die arme egels, die je vaker platgereden op straat dan in de tuin aantreft, heb ik doorgangen in de onnatuurlijke, destijds noodzakelijke omheining aangebracht. Er zou maar eens een kind “on the loose” gaan. Of ene extra mee binnenkomen, “god forbid”. Groen draad doorknippen, dus. Met dank aan de buren die zonodig hun tuin egelvriendelijk willen inrichten. Ik ben niet aan het timmeren geslagen (op de kleuterschool, waar mijn moeder de kleuterjuf was, mocht ik als enige student niet met een schaar werken omdat ik mijn mooie door moeder zelf vakkundig in elkaar geflanste jurk kapot had geknipt – ik moest dus papier blijven scheuren. Vanwege dit nog steeds voortdurend trauma houd ik me ook maar verre van hamer en spijker. De egels treffen hier nu een wintervast verblijf vervaardigd van overgebleven wilgentakkentoppen. En dat ze er zijn heb ik zelf gehoord. Dat kroost produceren gaat met nogal wat geluidsoverlast gepaard. Dat ze maar dankbaar zijn met hun overwinteringshutten, die vlooienbollen. Toen hier nog katten waren kwamen de egels naar binnen door de openslaande en openstaande deuren om het kattenvoer te stelen. Ze zijn wel dol op een makkelijk kostje. En ik heb ze wel gefotografeerd. Ze zijn echt niet cameraschuw. Ze gaan er zelfs stil voor zitten. Maar dat doe ik niet weer. Ik ken ze nu wel. Heb jij ook ringslangen? Ik wel.

    Geliked door 1 persoon

    • Menck

      Mijn laatste – en enige – ontmoeting met een ringslang dateert alweer van 1995. Het vervaarlijk uitziende waterbeest bleek uiteindelijk maar een bang haasje.
      Egels zijn vooral tekenbollen. Het is bijwijlen onvoorstelbaar hoeveel van die geniepige bloedzuigertjes je soms tussen de stekels aantreft.

      Like

  2. Affodil

    Prachtige egelvilla, Menck. Als straks de bladeren gaan vallen (écht: straks! Ik schrok me rot toen ik gisteren é.e.a. natelde op de kalender) en ze zijn niet meteen zeiknat, is er misschien wel wat geschikt meubilair/beddengoed van te maken.

    Like

  3. djaktief

    Ze zijn snel hè. Hier was er ook een, maar ik denk dat hij nu elders woont. Ik ga hem niet teruglokken. Hier zitten ook ratten etc. aan het water dus beter geen woonplaatsen verschaffen. Wel mooi zo’n villa.

    Like

  4. Mrs. Brubeck

    Wauw, een 5-sterren bungalow, die gaat gauw volgeboekt staan!
    Dankzij de ligging van ons stulpje hebben we er ook geregeld in de tuin, alleen onze viervoeter vindt ze niet zo leuk en haalt er dan haar neus aan open.

    Like

  5. omabaard

    Jaren lang hadden ook wij geregeld een stekelige bezoeker, die het eten van onze kater voor zijn neus (want hij was doodsbang van de stekels) kwam opeten. Kater is niet meer, egels ook niet meer. Jammer.
    Je handige handen (zeg ik nu twee keer zelfde? 😉 Neen toch niet) hebben er iets moois van gemaakt en je heerlijk schrijven heb ik genoten.

    Like

  6. zem

    Prachtig stukje proza over jouw ontmoeting met de stekelige tuingenoot.
    Als ik daar als stekelvarkentje rondliep, zou ik met mijn prikpartnertje wel weten, waarin ik mijn intrek zou nemen. Ik troonde hem subiet mee naar jouw mooie egelbungalow!
    Hartelijke groeten van Zem.

    Like

    • groengenot

      Genoten van je schrijfsel! Wat moet een mens nog meer hebben? Een tas thee en een verhaaltje van Menck.
      Hier maakte buurman een egelpoortje naar zijn tuin zodat ‘onze’ egels ook naar hem kunnen uitwijken. Ik heb het zelfs al gezien hoe ze dat poortje effectief gebruiken. Zálige beesten vind ik het!

      Like

  7. Samaja

    Bij ons kwam er onlangs een egel onder de schutting gekropen in de tuin terwijl we met vrienden op het terras zaten. Het arme dier schrok zich een hoedje en kroop snel naar andere buren waar het rustiger was :-). We hebben een beetje een buurtegel denk ik, hij gaat overal eens 🙂

    Like

  8. Betty M P

    Prachtig die villa ! Wij hebben ook een huisegel en speciaal voor hem/haar laten we de robotmaaier alleen overdag wandelen.
    We zitten niet te wachten op een verkeersongeval in de nachtelijke uren.
    We vermoeden dat ze achter in het overdekte houthok wonen, rustig, droog en voldoende holletjes om als Air-bnb te dienen…..

    Like

    • Menck

      Tegenwoordig zijn er al robotmaaiers met egeldetectie beschikbaar. Dat las ik onlangs. Ze houden halt – of keren om – als er een egel hun pad kruist.
      Een houthok als egelhuis: beter kan het ongetwijfeld niet worden.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.