SATUR9’s Photo Challenge 6: huisdier, knuffelbeest

.

Alvorens ik met mijn ex-vrouw de weg van vijf jaar pover geluk insloeg, was mijn huisgenoot een hond, een Berner Sennen, die alras kolossale afmetingen aannam en met zijn vijfenvijftig kilo behoorlijk wat gewicht in de schaal wierp.

Prins, want zo heette de obese goedzak, verorberde dan ook zowat álles, van bussels opgeschoten beemdgras tijdens wandelingen over massa’s hondenbrokken uit blik tot zelfs Philips gloeilampjes van 25 watt. Niks was veilig voor diens immer kwijlerige bek.
Helaas, al na anderhalf jaar was Prins wijlen. Hij legde het loodje kort nadat de kattenziekte – parvovirose – hem had getroffen. Ik zwoor bij mezelf nooit nog een hond te houden. Het verlies voelt aan als een kind afgeven.

Van mijn eerste vrouw kreeg ik prompt een njet te horen toen ik op een blauwe maandag annonceerde dat ik een asielkat wilde domesticeren. Ze sustineerde dat het ronduit valse beesten zijn die hun klauwen te pas en te onpas in zetels en gordijnen haken en haren verliezen zoals de strooidiensten zout. “Als hier een kat binnenkomt, vlieg jíj buiten”, waarschuwde ze me met opgeheven vinger.
Later bleek zij het katje dat niet zonder handschoenen aan te pakken was. En dus gooide ik háár buiten.

Mijn huidige aangetrouwde partner – ei zo na een kwarteeuw mijn lief en soulmate tegelijk – deelt gelukkig mijn kattenliefde. Onze eerste poes, omwille van algehele inspiratieloosheid Poes gedoopt, bleef welhaast achttien jaar onder ons. Tijdens die jaren zijn er nog best wat extra kattenbeesten de revue gepasseerd, stuk voor stuk ingehaald als speelkameraadjes onzer eersteling. Allen hadden ze één ding gemeen: een kortstondig bestaan. Een drietal kuste ongewild een autowiel, eentje buitelde onopzettelijk in een getande metalen slagklem en nog een ander pleegde abusievelijk zelfmoord door een kopstoot uit te delen aan een maïsdorsende hakselaar in het veld bezijden onze doening.
Waldo, de voormalige konijnenrover, blies recentelijk nog zijn laatste adem uit wegens blaaskanker.
Heden resideren er officieel nog twee bollen wol in casa Menck: Zohra en Chatblis. Echter, officieus erkennen we tevens de aangewaaide kater Remi als complementair legaat, zij het dat hij nog steeds geen al te sedentair gedrag etaleert.
.

.
Laat ik afsluitend ook nog even mijn twee favoriete knuffels enumereren.
De eerste is een meter achtenzestig groot, weegt zestig kilo en is getooid met een dikke donkere haardos. Deze troetel luistert naar de naam Katrien. Met hoge regelmaat heb ik zin om haar dood te knuffelen. ‘Dood’ voorlopig nog steeds in de overdrachtelijke wijs.
De tweede is mijn drieënvijftig jaar oude teddybeer. Anno nu is hij een tamelijk gegeerd vintage verzamelobject, maar vele peuter-, kleuter- en kinderjaren lang was hij mijn bestie for life die ik echt constant met me meezeulde. Zijn pels is thans schabouwelijk getaand en hij is al enkele decennia zijn linkeroog kwijt, doch een kniesoor die daarop let.

.
O ja: ik heb ook nog een knuffelcontact, maar dat is voer voor een ander betoog.

VIA

[ Foto’s: © Menck | Voorlaatste foto: scan uit d’ouwe doos ]

    • Menck

      In 1968 zei ik tegen mezelf: “Die teddybeer zal ooit een vintage verzamelobject van enige waarde worden, dus hou ik hem bij.” En alzo geschiedde.
      Chatblis is een Noorse boskat en die zijn inderdaad dikharig aangelegd. 😉

      Like

  1. schrijfselsvanmij

    Zohra lijkt op de kater die hier tijdelijk (sinds oktober tot ?) resideert. De katten die ik zelf heb gehad werden helaas niet al te oud. Twee overleefden het oversteken van de weg niet, een is weggelopen (of ontvoert door kattenhater in de straat ….), drie moesten we laten inslapen omdat ze te ziek waren, helaas.

    Like

    • Menck

      Waar je woont, heeft veel invloed op de levensduur van je kat. Wie bijvoorbeeld aan een drukke weg woont, overweegt beter goed of hij/zij wel een buitenkat wil houden. Raskatten zijn dan weer een ander verhaal; zij blijven doorgaans binnen.

      Like

  2. marieclaire

    Remi heeft al heel wat strijd moeten leveren, zo te zien.
    Hoe verdrietig ook het korte leven van Prins, het schijnt dat hond en baasje na verloop van tijd op elkaar gaan lijken. 😉

    Like

    • Menck

      Dat wordt inderdaad beweerd. En ik kan getuigen dat het waar is: mijn vader heeft veel trekken van zijn hond et vice versa. 😀
      Remi was aanvankelijk een zwerver die veel gevaren moest trotseren. Nu hij semi-sedentair is, verdwijnen de wonden stilaan.

      Geliked door 1 persoon

  3. saturnein

    Heel mooi Menck. Altijd mooi als je het hebt over je liefde voor die knuffel van 1m68 🙂
    Ik heb ook zo’n versleten beer. Een gans andere, maar even versleten. Zit nu weg in een doos, ooit komt ie wel weer eens boven.
    Dank voor je deelname. Nu wacht mij de moeilijke taak een foto te kiezen 🙂

    Like

  4. omabaard

    Hier thuis woont een bijna identieke knuffelbeer, ook hij mist een oogje en het mondje bleek onlangs te teer, toen de eigenares het een beetje te bruut voor het raam wilde plaatsen tijdens de eerste knuffel-beer-pandemie.
    Haast en spoed, je weet wel….en oude bomen verplant je beter niet…..
    Jouw katten kregen allen een gruwelijke dood te verwerken. Hoe de baas dit verwerkte?

    Like

    • Menck

      De baas is een gevoelige ziel die daar telkens enorm onder leed.
      Ach, die berentochten tijdens de eerste lockdown. Ook te onzent stond er eentje voor het raam: een exemplaar dat Katrien nog zelf gebreid had.

      Geliked door 1 persoon

  5. Liese

    Ik blijf fan van chatblis. Marbel, mijn eerste huiskat sinds ik het ouderlijk huis verliet was ook een langharige. En Frankieboy de huidige kater des huizes krijgt ook een winterpels met gigantische pluimen. Als kattenfan is het niet ideaal om samen te leven met iemand die er allergisch aan is, dus Frankie krijgt slechts beperkte wandelruimte in huis maar de vele velden in de buurt zijn zijn speelterrein. Mooie foto’s!!

    Like

    • Menck

      Chatblis vind ik ook de mooiste, Zohra de liefste en Remi de avontuurlijkste.
      Een kattenallergie is geen lachertje; mijn schoonbroer is eveneens allergisch en ziet bijwijlen serieus af als hij in ons kattenbastion op bezoek komt.
      Merci voor je compliment!

      Like

  6. Kakel

    Goh, dus jouw vrouw luistert naar je (-: Zie die verliefde blik in Katriens ogen…Je knipoogde vast schalks naar haar.
    Zohra, Chablis en Remi zou ik weinig kunnen weigeren. Niets eigenlijk. Ze tolereren je in hun bestaan. Katrien lijkt me de betrouwbaarste ♥
    Anno heeft het beslist zwaar te verduren gehad. Je zult het nodig gehad hebben.

    Like

  7. djaktief

    De liefde spat ervan af. Ik heb niet veel met dieren. Voor honden ben ik doodsbang op een enkele na. Katten vind ik wel lief maar ik ben er allergisch voor als ik ze aai. Vogels vind ik leuk maar met gehoorapparaten op is het een drama en mijn man kan daar niet tegen met zijn longen. Ik begrijp wel heel goed dat je er heel erg aan hangt en dat je er net zo bezorgd over bent als over andere geliefden.

    Like

    • Menck

      Jammer dat je allergisch bent voor katten want het zijn fijne gezelschapsdieren. Een hond vind ik vaak té afhankelijk van zijn baasje. Katten zijn een pak zelfstandiger. (En eigenwijzer, dat ook.)
      Vroeger hield ik ook vogels en vissen. Dat wil ik niet meer. Elk in gevangenschap levend dier is te onzent al tijden not done. Onze katten kunnen vrij in- en uitlopen via een kattenluikje, ook als we niet thuis zijn.

      Geliked door 2 people

  8. zem

    Katrien is natuurlijk de opperknuffelaar.
    Maar Zohra is mooi, Chatblis prachtig met een zeer knuffelbare vacht en Remi is een doorleefd katje voor de fijnproever.
    Beertje is altijd troostvol aanwezig…. Menck, wat een heerlijk leven!
    Hartelijke groeten van Zem.

    Like

  9. Vief

    Hoe meer katten ik zie passeren bij deze challenge, hoe meer ik denk dat die binnendeur met kattenluik die bij de koop van mijn nieuw huis hoorde, er zit voor een reden.
    Of zou het zijn doordat mijn spaarboekje al zo geplunderd is door andere investeringen dat de stalen deur met glas er nog niet zit?
    Mooi stuk dit. Er valt van alle kanten liefde tussen de regels te lezen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.