Een blokbrood met strooizout

.
Mocht de winter zich niet zo plotsklaps van zijn hardvochtigste kant hebben laten zien, mijn existentie zou zich een stuk rooskleuriger hebben gemanifesteerd deze week.

Thans houd ik me geheel onledig met de meest uiteenlopende trivialiteiten, zoals lusteloos de stapel nog ongelezen Humo’s doorbladeren op de porseleinen troon, mijn weerspannige hoofdtooi meermaals daags te lijf gaan met de grove borstel, occasioneel zodanig diepgaand neuspeuteren tot ik mijn huig kan toucheren en de woning al banjerend doorkruisen teneinde een weinig belangwekkender vertier te ontwaren. Driewerf helaas, ik heb al mijn kruit verschoten tijdens de eerste lockdown, toen ik nog heelder muren verfde, de zolder tot atelier verbouwde en in de gauwte ook het kleinste kamertje vertimmerde middels rücksichtlose inzet van lijf en leden.
Een roman ter hand nemen zou een optie kunnen zijn, doch de onrust in mijn naar actie snakkend corpus is hiervoor te kolossaal. Bijwijlen zwier ik wel eens wat belegen vinyl op de draaischijf, pleur de versterker op standje tien en hos vervolgens wild gesticulerend mijn heup uit de kom. Echter, na drie nummers beginnen mijn vierenvijftig lentes op te spelen en roepen ze zoveel plastische jool zonder mededogen abrupt een halt toe. Mijn pretenties van jeugdigheid hebben me eens te meer genekt. In mijn hoofd ben ik nog twintig, doch mijn rug denkt daar altoos anders over. Het is godgeklaagd, wat ik u brom.

Rond twee uur waag ik me door sneeuw en ijs met de elegantie van een veearts die in een drekkerige stal tot de ellebogen in een drachtige merrie staat te graaien. Ik bereik veilig en wel bakkerij Finesse in de dorpskern, alwaar Conny al sinds mensenheugenis de scepter zwaait.
“Een blokbroodje, gesneden graag”, deel ik de pronte bakkersgemalin mede middels een opgewekte voois.
“Ook goedendag, Menck”, hoont ze, wijl ze zich omdraait teneinde het gewenste baksel van de schappen te lichten.
“Sorry Con, ik heb al betere dagen gekend. Ik ga gebukt onder vorstverlet, coronamoeheid en acute fibromyalgie van het onbeheerst dansen.”
“Je zult met een plausibeler excuus op de proppen moeten komen, vent. Dat is dan twee euro en vijftien cent, alsjeblieft.”

Terug op straat word ik ei zo na van mijn sokken gereden door een strooizoutspuwende tractor. Als de dames en heren arbeidzame stompers straks huiswaarts karren, zullen de wegen er alras een stuk passabeler bijliggen.
Klokslag halfdrie steek ik de sleutel in de voordeur onzer doening. Er rest me nog zowat een half etmaal alvorens ik onder de wol kruip. In mijn hoofd som ik de mogelijkheden op om de rest van de dag door te spartelen. Ik kom niet verder dan belegen Humo’s inkijken, neuspeuteren tot ik mijn amandelen kan schoffelen en een streep muziek opleggen.
Een tegelplakker (*) deze keer, dat staat alvast buiten kijf.

________
(*) slow

  1. Affodil

    ’t Zijn barre tijden. Dàt er nog bovenop. Normaal kunnen wij, hondenbaasjes, nog een flinke wandeling maken, maar bij dit weer riskeer je daarvoor zelfs een boete voor dierenmishandeling. Wat het ook is. En als het geen weer is om een hond door te jagen, gaat vrouwtje er ook niet door. Nà!

    Like

  2. tinyblogt

    Die rug, daar heb ik er ook ééntje van: drieënvijftig jaar is dat piepend en krakend onderdeel, als ik muziek hoor, doe ik alsof ik twintig ben maar als ik “gewoon” rechtsta na een tijdje in de zetel gehangen te hebben, voel ik me tachtig en gedragen mijn spieren, pezen en gewrichten zich daar ook naar. Is het de winter die in ons lichaam huishoudt?

    Like

  3. Marc Dufraing

    In de eerste lockdown heb je muren geverfd maar, als mijn geheugen me niet in de steek laat, heb je nu boven een (gedeeld) atelier met je vrouw waar je andere dingen kan schilderen dan muren… Of is er geen inspiratie en geraak je niet opgestart? Ik heb zoveel jaren terug(en echt al heel veel jaren terug) academie in Mol gedaan en geraak ook niet terug opgestart. Nochtans al enkele jaren op pensioen….

    Like

  4. Vief

    Maar kijk, je vond ook tijd om ons te verblijden met wat tekst. Ik vind dat niet erg hoor 😏
    En dan ga ik nu eens bedenken waarmee ik mijn lege dag ga doorbrengen. Sneeuwkristallen tellen, de kippen hun poten gaan verwarmen, de kobbenetten afdoen buiten, of het woonerf sneeuwvrij maken. Ik denk er nog wat over na, zo languit in de sofa.

    Like

  5. marieclaire

    Je gaat geen klompjes goud in je neus aantreffen, hoe diep je ook graaft. Graven! Het zit je in het bloed, het is je stiel. Ik schreef ook al zoiets in een reactie die ik achterliet bij je gastendagboekje. Elke dag een amusant logje schrijven dan maar, om het neusgraven af te leren. Je neusgaten willen echt niet nog groter worden.

    Like

    • Menck

      Met deze tijdsbesteding haal ik alvast de pieren niet uit andermans neus. 😀
      O ja: graven is procentueel gezien slechts een klein onderdeel van mijn stiel. Dat zou geheel anders zijn moest ik bijvoorbeeld op een kerkhof tewerkgesteld zijn.

      Geliked door 1 persoon

  6. omabaard

    Heerlijk resultaat van een niet-actieve dag, alhoewel, ik heb echt genoten van je mooie schrijven.
    Er mogen dus gerust nog meer van die lege dagen komen, met veel natuurgeweld, je bezorgt ons een prettig halfuurtje.
    Geeft de rug geen te groot probleem bij jouw job?

    Like

  7. Thomas Pannenkoek

    Kan Fluppe de Eerste van Brussel geen tuinier gebruiken voor zijn serre, dezer dagen?
    Graag gelezen, maar je neusgraven werkt aanstekelijk. Zelf heb ik net een exemplaar uitgevist om ‘U’ tegen te zeggen. Hij kleeft nu onder het tafelblad – benieuwd hoe lang hij er blijft hangen.

    Like

  8. Matroos Beek

    Je kleurt de mooie witte dag met een vleugje humor uit je pen, als dat geen schone bezigheid is.
    Dat klinkt wel heel stevig en voedzaam dat brood. Blokbrood zit vast vol granen en zaden. Zo stel ik mij dat toch voor.

    Like

  9. Kakel

    Hahaha: “…ik hos vervolgens wild gesticulerend mijn heup uit de kom.” Filmpje! Met een foto neem ik ook genoegen.
    Hier heet dat brood een heel volkoren.
    Je kan altijd nog auteur worden, Menck!

    Like

  10. zem

    Het lijkt wel of je het leven in deze dagen van vorstverlet een beetje saai vindt, Menck.
    En deze week écht winter geeft nog wel zo veel prikkels in deze tijd van prikkelarmoede.
    Je zult vast wel veel sneeuw hebben moeten ruimen…
    Onze ongetrainde spieren protesteren er tenminste van.
    De dooi is alweer in zicht en dan zal je leven weer met leukere dingen gevuld zijn dan met broodjes kopen en neuspeuteren 😉
    Hartelijke groeten van Zem.

    Like

    • Menck

      Sneeuw is helaas niet mijn dada, Zem. Ik vind een sneeuwlandschap mooi voor hooguit een uur; daarna mag het dooien.
      Volgende week wordt het zachter. Dan zal ik op de uitkijk staan, speurend naar de lente!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.