Knock-out

U kent ongetwijfeld de uitdrukking ‘Hij is niet op zijn achterhoofd gevallen‘.
Ze is geheel en al op mij van toepassing.

Want deze week ben ik namelijk op mijn voorhoofd gevallen. En dat was geeneens een bescheiden klap.
Ik herinner me nog dat ik moest plassen. Het was midden in de nacht. Ik strompelde slaapdronken uit bed, laveerde van de slaapkamer naar de hal – alwaar zich bezijden het toilet bevindt – en bleef haperen aan het grijze hoogpolige tapijt.
Dat tapijt ligt er al sinds mensenheugenis. Al honderden, wat zeg ik: duizenden keren heb ik het korte traject slaapkamer-toilet-slaapkamer afgelegd in het holst van de nacht, immer op blote voeten en zonder de verlichting aan te knippen. Fluitje van een cent. Zelfs met mijn ogen dicht en twee vingers in de neus zou ik hierin slagen.

Behalve die ene nacht.
Ik voelde hoe ik bleef haken, had niet meteen in de smiezen dat ik hierdoor pal voorover viel en kreeg ook niet langer de tijd om me zulks te realiseren. Mijn luchter ging stante pede uit.

Hoelang ik buiten bewustzijn ben geweest, weet ik niet. Maar het ochtendgloren verlichtte de gang alreeds deemoedig toen Katrien me daar horizontaal gedrapeerd vond. Naar verluidt snurkte ik, wat betekende dat mijn onbedoelde staat van consciëntie onmerkbaar was overgegaan in reguliere slaap.

“Schat? Ben je gevállen?”
(Duh, ik slaap altijd op het vloerkleed. Next!)
De spasmodische poging om mijn hoofd op te tillen ging gepaard met een salvo aan pijnscheuten. Ik dirigeerde mijn harses terug richting tapijt.
“Ik… ik moet plassen.”
“Plassen? Je hebt je bestemming alvast nog niet bereikt, schat. Hoe lang lig je hier al?”
“Weet ik niet. Laat me maar. Pijn.” Ter verduidelijking mijner verklaring gaf ik een zielige kreun ten gehore.
“Kom, laat me je helpen om op te staan.”
Ik kermde een paar octaven hoger en bracht moeizaam enige beweging in mijn vege lijf.
“Ik moet… ik moet plassen.”
“Te laat. Dat is al gebeurd, zie ik. Helaas op de verkeerde locatie.”
Ik bracht behoedzaam mijn hand naar mijn kruis en voelde prompt nattigheid.
“O nee.”
“O ja, jazeker wel. Help nou eens wat mee, wil je?” Ze trok daarbij venijnig aan mijn rechterarm.
“Hou ’s op, straks ruk je mijn arme ledemaat nog uit de kom. Ik sta wel alleen recht.”
Na wat een eeuwigheid leek, doch in realiteit slechts zes seconden en veertien honderdsten bestreek, bevond ik me in een positie die met enige goede wil als verticaal te omschrijven viel.
Katrien sperde haar ogen open toen ik haar aankeek.
“Wát? Een spook gezien?” mompelde ik met een kurkdroge mond.
“Kijk maar eens in de spiegel.”
“Oh shit”, urmde ik verschrikt. Op mijn voorhoofd had zich een bult ter grootte van een halve tomaat ontwikkeld, alleen vele tinten roder. Purper, welhaast.
“Heel mijn kop vervormd, verdomme. Hoe kan ik me met zulk een tronie in ’s hemelsnaam onder de mensen begeven?”
“Ik haal een cold pack uit de ijskast.”
“Breng je ook een verse onderbroek mee?”

Ik aanschouwde mezelf nogmaals in de spiegel. Ik bracht mijn facie wat dichter tegen het glas en duwde behoedzaam met mijn wijsvinger op de tomaat. Meteen wist ik dat ik dit maar beter geen tweede keer executeerde.

Ondertussen zijn we drie dagen verder. De vleestomaat is gehalveerd in omvang. De bloeduitstorting heeft zich echter een weg naar onderen gebaand. Hierdoor ziet mijn rechteroog er heden uit als dat van Joe Frazier na een korte doch intense kamp tegen Mohammed Ali.
De hoofdpijn is evenwel erger. Die was er schier onmiddellijk en verdween niet, ook niet na diverse pijnstillers te hebben geslikt. Gisteren heeft mijn huisarts het verdict uitgesproken: hersenschudding. Licht schuwen, ogen niet vermoeien, blablabla.

Doch als u me nu wilt excuseren; ik ga een poos de sponde benutten en mijn linkeroog sluiten. Het rechter zit toch al dicht.

Toeme, toch.

.

[ Foto: © Katrien. Helaas niet voor publicatie vatbaar. ]

  1. Koen

    Het is gek maar zondagavond ben ik ook op mijn snufferd gegaan. Voor het eerst in mijn leven als mijn kindertijd even vergeet. In de tuin vlak bij de poort. Flinke schaafwond op mijn voorhoofd, beetje neus en kaak. En mijn rechterknie. Het ziet er uit als een (soort) blauw (nu geel) oog. Geen bult, geen koppijn – gelukkig maar. Beetje stijve nek maar dat komt meer doordat ik de eerste nacht niet op mijn rechterzij kon slapen – naar nachtelijke gewoonte. O ja … en de onderbroek bleef droog. Beterschap.

    Like

    • Menck

      Dank u. Beterschap heeft zich toch al enigszins aangediend in de vorm van een droge onderbroek. Nu de rest nog.
      Voor het eerst in je leven gevallen sinds je kindertijd? Ferm. Dat kan ik helaas niet beweren. (Meer dan eens gevallen met de fiets en later met mijn vermaledijde crossbrommer.)
      Nog later dan ook nog eens gevallen voor mijn vrouw. Wat een heerlijke pijn was me dat!

      Like

  2. saturnein

    Al een chance dat je die vingers niet in de neus had, god weet wat dan het resultaat geweest was bij die ferme smak.
    Toch wel beangstigend. Ik doe zo ook regelmatig een tochtje, maar bij ons moet je ook nog 20 traptreden naar beneden. Ik zal maar voorzichtig zijn in het vervolg.
    Beterschap. Een hersenschudding is niet niks, neem de tijd om die goed te laten genezen.

    Like

    • Menck

      Gelukkig had ik mijn vingers niet in mijn neus tijdens de val. Zulks zou wel eens nefast kunnen geweest zijn voor mijn oogbollen.
      Een trappenmens ben ik niet. In onze woning bevindt alles zich op de gelijkvloerse verdieping. (Behalve de zolder, doch dat is mijn madams terrein.)

      Geliked door 1 persoon

      • saturnein

        Wil je naar de hoogste plek in ons huis, mag je eerst ongeveer 50 treden naar omhoog. Net iets meer zelfs denk ik. Eén van de redenen waarom we hier niet willen blijven wonen nu we ouder worden.

        Like

  3. Affodil

    Hier nog iemand die blindelings de weg weet in het donker. Wat ik op die manier niét weet, is welke deur Manlief nu weer halfopen/halfdicht heeft laten staan. Op zo’n moment is vallen slechts de reactie op de confrontatie van je snufferd met de snede van de deur. Waarop het licht niet uit gaat (want het was niet aan), maar de duivel en al zijn vriendjes uit de hel vluchten van de schabouwelijke vloeken die door de nachthal schallen. In Kruibeke, that was. Nu hebben we een straatlantaarn tegenover de voordeur en de daarachter liggende hal en overloop.
    Ik hoop dat de tomaat intussen al zongedroogde proporties heeft aangenomen en de hoofdpijn verdwenen is.

    Like

    • Menck

      Het nadeel aan wonen in het gat waar ik woon, is dat de straatverlichting na middernacht wordt gedoofd. Het is er dan pikdonker, tenzij de maan op zijn volst is en de hemel helder.
      Met de tomaat gaat het ondertussen een stuk beter, dank je. Ik maak nu nog slechts gewag van een verdroogd kerstomaatje.

      Like

  4. Thomas Pannenkoek

    ‘Heel verstandig’ zei de mankende man die zelf elke morgen op de tast in het donker de weg naar de badkamer zoekt, om vrouwlief niet wakker te maken. Twee jaar geleden ging het eens mis, toen ik struikelde over mijn hemd dat achteloos op de grond was gegooid vooraleer bed in te duiken. ‘Nooit meer!’ zei ik toen, en wel een hele week heb ik het volgehouden om het licht aan te steken vooraleer mij naar de badkamer te begeven. Echt een hele week, tot mijn schat die bewuste morgen zo zalig lag te snoezen dat ik het maar weer in het donker deed.
    Je hebt nu mogen ontdekken dat je nog hersenen hebt – ik wens je toe dat je vlug mag recupereren.

    Like

  5. marieclaire

    Het kan nog gekker. Ik ben wel op mijn achterhoofd gevallen. Letterlijk. Vanaf een trapleer, buiten op het terras. Ik wankelde, voelde dat ik het niet zou redden om de treden naar beneden af te stappen en sprong dus maar. Het door de knieën veren mislukte waardoor ik voorover in de struiken dook, daar geen houvast vond, en door een draai van 180 graden op mijn rug op de tegels (be)landde. Achterhoofd en heupen waren de raakvlakken met de harde ondergrond. Dat was me een smak zeg. Zeer dat het deed. Niks van een hersenschudding gemerkt. Zegt dat wat? De pijn was niet te harden en duurde drie weken. Geen getuigen, geen foto’s.
    Nou, beterschap dan maar. Die “fucking tomattte” moet je nog wel eens laten zien hoor. Da’s een beetje een troost voor mij. Ik had geen zichtbare beschadigingen.

    Like

  6. Vief

    Ai! En Oei!
    Zou dat eigen zijn aan onze generatie om nooit licht aan te steken bij nachte? Ik doe dat ook niet. Een geluk dat er veel (straat)licht door de glazen voordeur schijnt, want het trapgat nu is de plaats waar vroeger de WC-deur was. Ik zou me maar eens moeten vergist hebben…
    Beterschap!

    Like

  7. djaktief

    Dat was een lelijke smak. Maar je schrijfkunst is nog niet aangetast door een mogelijke hersenschudding. Doe voorzichtig want als je dat hebt kan het langdurig voor terugkerende hoofdpijn zorgen. Bij mijn kinderen smeerde ik altijd boter op de bult als ze weer eens gevallen waren. Had ik van mijn moeder geleerd. Beterschap Menck.

    Like

  8. Mrs. Brubeck

    Mmm, het enige voordeel aan dit nadeel is dat je de oorzaak van je vak kent, maw je hoeft je verder niet suf te piekeren of er iets ernstig aan de hand is. Ik word namelijk 7 jaar terug in de tijd gesmeten, toen Mr B gevallen was en niet wist hoe dat kwam, achteraf bleek het een hartstilstand die zich 5 minuten na de val herhaalde.
    Ik hoop dat je hoofdpijn snel weg trekt, je gezicht zal echter nog alle kleuren van de regenboog aannemen, maar dan zet je gewoon K3 op… flauw hé? 😂😂

    Like

  9. Kakel

    ““Schat? Ben je gevállen?”
    (Duh, ik slaap altijd op het vloerkleed. Next!)”
    Ik heb geschaterd terwijl ik het las. Ik lachte je niet uit, maar toe, uiteraard.
    Je weet nu dat je hersenen hebt. Dat kan van weinig mensen in deze tijd worden gezegd…
    Beterschap, Menck, en sterkte met je hoofdpijn!

    Geliked door 1 persoon

  10. zem

    Nou Menck, dat was me een vreemde stunt van je!
    En een hele schrik, ook voor Katrien.
    Dat wordt een tijdje je ziel in lijdzaamheid bezitten tot het hoofd weer comfortabel aanvoelt, en niet te vroeg weer starten.
    Heel veel beterschap en laat je maar lekker verwennen door Katrien!
    Hartelijke groeten van Zem.

    Like

    • Menck

      Ik ben zo mak als een lammetje, Zem. Dat doet overigens ook wel eens deugd.
      Het te felle licht van de pc zou ik normaliter moeten mijden, maar ik typ met een zonnebril op. Hà!

      Like

  11. Woelmuizenier

    Stel je voor, Menck. Onlangs, midden in de nacht. Mijn fiets (stoknuchter) wil rechtdoor.
    Ik (stokbez….) wil links afslaan. Ik had het bij het rechte eind , beter gezegd
    bij de kromme bocht, maar mijn koppige fiets gaf niet toe.
    Resultaat: een zeer pijnlijke schouder en een gezicht om niet aan te zien,
    Maar mijn neus was niet geschonden! (Ge weet wel …)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.