(Maïs)kolfje naar mijn hand


Vrienden van ons hebben een grote, dicht beplante tuin midden in een bosrijk gebied. Met zijn veertig are, waarvan op zijn beurt de helft is ingenomen door oude loof- en naaldbomen, is deze oase van rust en rijkdom in de loop der jaren verworden tot een favoriet foerageer- en paaigebied van eekhoorns.

Als ik er op bezoek ben, verwonder ik me telkens weer over het aandoenlijke schouwspel dat deze guitige pluimstaarten ten berde kunnen brengen. De souplesse waarmee ze zich van tak tot tak slingeren, de behendigheid die ze tentoonspreiden in de hoogste der kruinen en de snelheid waarmee dit alles geschiedt, zorgt voor spektakel avant la lettre.

Al twee jaar op rij mochten onze vrienden van vrij dichtbij meemaken hoe een koppel eekhoorntjes zich ontfermde over hun kroost in de grote uilenbroedbak die hoog tegen een berk werd opgehangen. Vorig jaar werd, om god weet welke reden, een kleintje verstoten en uit de bak geduwd. Ik heb het frêle jong die dag nog op de gevoelige plaat vastgelegd.

Begin deze week stuurden ze mij e-mailsgewijs een foto die ze van het wereldwijde web hadden geplukt. De prent liet een eekhoorn zien die op een houten miniatuurstoeltje zat wijl hij van een rijpe maïskolf aan het smullen was. Die kolf was op een alleraardigst picknicktafeltje vastgeprikt. Schattigheid galore, luidde het bijschrift.
En óf, dacht ik. Ik liet de pc voor wat hij was en trok de tuin in. Daar lag nog een restje weerbestendige planken. Hier moest beslist iets mee te doen zijn.
En alzo geschiedde. Op een wip en een scheet, zelfs. Daardoor is de afwerking niet bepaald op zijn fijnst, maar de ruwheid van het geheel zou beslist prima matchen met de gegroefde berkenstam tegen dewelke ook het uilenbroedblok hangt.

Toen ik later die dag bij mijn amices kwam aanzetten met het bescheiden kleinood, vergezeld van een zestal onderweg inderhaast geplukte maïskolven – sorry, boer Krelis – waren ze zo enthousiast dat ze het gewrocht terstond een plekje offreerden in de berk. Het hangt thans op zowat vijf meter hoogte, vlakbij het broedblok, zodat meneer en mevrouw eekhoorn hun nieuwbakken keuken onmogelijk over het hoofd zullen kunnen zien.

Het knaagdierenduo al lunchend verschalken met mijn camera zal echter geen sinecure zijn, zeker niet nu mijn telelens onherroepelijk kaduuk ter containerpark werd besteld. But I’ll give it a shot anyway.

Bij gebrek aan een welwillige eekhoorn die dag, heb ik er maar vlug even een prairiehond op gefotoshopt. Hij zat a) in mijn afbeeldingenbestand en is b) familie van de eekhoorn.

[ Foto’s: © Menck ]

  1. marieclaire

    Wat ontzettend leuk, wat ontzettend leuk! Ik heb ook eekhoorntjes in mijn tuin. Ze hebben hun onderkomen in het naastgelegen dennenbosje en komen fourageren in mijn tuin waar onnoemelijk veel vruchtbare hazelaars staan. Ze lopen, rennen en dansen over het dikke bootcamptouw op zoek naar een buit en weer terug met hazelnoten in hun knuistjes. Ik hoor het gepikpong wanneer ze de hazelnoten kraken. Een jonge tweeling speelt vliegensvlug tikkertje slingerend rondom een boomstam. Mijn camera krijgt ze ook niet goed voor de lens, niet op het bootcamptouw, niet hoog in de bomen vliegensvlug hoppend van tak tot, zelfs niet wanneer ze even stilzitten. Zo mooi als ze eruit zien, zo lief zijn ze echter niet. Wel eens recht in hun koppie gekeken? Gemene knaagdiergezichtjes, zeg ik u. Rattenkoppies. I love them. Zo blij dat ze hier zijn.

    Like

  2. djaktief

    Voor zulke snelle dieren heb je video nodig en dan kun je daar later stills uit nemen.

    Wat een leuke eettafel heb je voor hen gedekt. De altijd hongerige knagers zullen die vast waarderen.

    Like

  3. Thomas Pannenkoek

    Als ik zie hoe Odette heeft huisgehouden in ons Fort van Beieren, sta ik nog negatiever tegen het houden van bomen in een privé-tuin. Als die vallen in een bos, dan is dit onderdeel van het eco-systeem – als die op je dak vallen dan…
    Dit baajdewei, want het coronaveilige eetgestoelte dat je hebt gemaakt is schitterend!

    Like

    • Menck

      De bomen in deze tuin staan voldoende ver van de woning. Ze vormen een bosje op zich op veilige afstand. Het is er heerlijk toeven.
      Merci voor het compliment. Het stoeltje is weliswaar ruw – wegens snel in elkaar geflanst – maar functioneel.

      Geliked door 1 persoon

  4. Marc Dufraing

    De hongerigen spijzen is een daad van naastenliefde – gij komt zeker in de dierenhemel/walhalla/en wat hebben we zo nog al meer…..

    Like

    • Menck

      Ik heb de prairiehond netjes op die stoel gezet. Daar was slechts een muis voor nodig. 😉
      O ja: prairiehonden staan wereldwijd bekend om hun uitermate verfoeilijke tafelmanieren.

      Like

  5. Mrs. Brubeck

    Dit kan alleen maar jij bedenken 😂😂.
    Anyway, ik heb niks, maar dan ook niks aan mijn vader gehad, behalve… de zin voor natuur, ik heb iets met vogels, paddestoelen, weilanden, bossen, regen, wind, enz.
    Eekhoorns vind ik mooi, maar daar blijft het bij, het zijn echte luizenbakken en kunnen gemeen bijten.
    Jouw exemplaar ziet er fantastisch uit!

    Like

  6. zem

    Prachtig stukje huisvlijt, dat is trouwens Menck wel toevertrouwd!
    Het hangt wel flink hoog om de maïskolven te kunnen verwisselen, maar daar zul je ook wel iets slims op hebben bedacht ; – )
    Hartelijke groeten van Zem.

    Like

  7. debendevan6

    Zo cool!
    Tijdens corona in april ben ik gaan wandelen in Deinze, de blaarmeersen.
    Daar waren grote stukken bos afgesloten door Corona.
    Maar ik ben stout geweest en kroop eronder. Want hey, is het net niet de bedoeling in Corona om NIET samen te troepen?
    Jawel, ‘k was er dus heel alleen.
    ‘k Heb toen 15 minuten naar 3 eekhoorns staan kijken. Die niet bang waren en het toelieten.
    Want, die beestje genoten van de rust in hun bos denk ik, gezien er toen al 1 maand geen kat/mens meer kwam.

    ’t was wel een van mijn beste wandelingen ooit 🙂

    Like

  8. bentenge

    Onze hond is er “allergisch” aan. De zeldzame keer dat die diertjes door onze tuin huppelen staat ze gelijk aan het venster. Ik denk dat de allergie een vorm van jaloezie is omdat zij niet dartel van boom naar boom kan huppen.

    Like

    • Menck

      Maar je hebt wel eekhoorntjes in de tuin! Toch een beetje jaloers, ik.
      En wat je hond betreft: zou dat ‘dartel van boom naar boom huppen’ aan te leren zijn zoals ‘pootje geven’ of ‘zitten’?

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.