Onzichtbaar omsloten

De laatste dagen heb ik zo vaak mijn handen gewassen dat er een stempel van een discotheek uit 1989 tevoorschijn is gekomen.

In dat jaar was ik overigens een bevlogen twintiger die net zijn eerste baantje had gescoord vlak na de obligate legerdienst. Kort daarop leerde ik een bekoorlijke stoot kennen die twee jaar later – en schier vijf jaar lang – tot mijn wettige echtgenote zou worden gebombardeerd. Het leven lachte me toe, de toekomst stond bol van verlangens en in mijn hart kwinkeleerden non-stop paradijsvogels. Wat een zorgeloze tijd was me dat toch.

15:26

Ik pluk de handdoek van het rek en droog mijn pollen af. In de keuken schalt ‘It’s the end of the world as we know it’ van REM uit ons vintage ogend DAB+-radiootje. Deze belegen hit wordt tegenwoordig wel érg veel airplay gegund. Beetje stemmingmakerij, denk ik, net op het moment dat de disk-jockey het nummer afrondt en verkondigt dat de schijf herontdekt is door de jonge luisteraars.
Geheid gunnen zij dit lied een kortstondige revival als aanfluiting van de globale angst die thans regeert.

15:47

Met een mok dampende troost in de hand staar ik vanuit de zonovergoten woonkamer naar madam Menck die in het zuidelijkste deel van de tuin hosta’s aan het verpotten is. Vier aarden bakken hebben de groeidrang van die knapen niet overleefd.
Mijn tuinfee klaart, zo merk ik, de klus routinematig. Ze heeft een enigszins verbeten trek op haar gezicht. Van floristische geneugte is hier geen sprake meer, wel van loutere bezigheidstherapie.
De laatste paar dagen heeft haar vertrouwde aanstekelijke enthousiasme plaatsgemaakt voor een zekere gelatenheid. Ze verklaarde me vanmorgen dat ze de huidig heersende coronatoestand als erg onwezenlijk ervaart. Ik kon niet anders dan instemmend knikken.

17:01

Op het moment dat ik me laat vallen op mijn bureaustoel, blèrt de telefoon. Mijn vader. Ik besluit niet op te nemen. Hij probeert al een ganse week zijn kroost bijeen te sprokkelen.
Er staat een uitmuntende gin in koelkast!”
Ik voel me wegkwijnen als een plant die geen water krijgt.”
Ik laat belegde broodjes aanrukken. Of pizza. Heb je liever pizza? Zeg het maar, hè.”
Arme pa. Ik heb oprecht met hem te doen. Doch nood breekt wet, hoe zeer mijn familiehart ook bloedt. Mijn zesentachtigjarige ouwe is helaas niet doordrongen van de ernst van de zaak. De hevigheid waarmee COVID-19 om zich heen slaat en de geïnstrueerde adviezen om ons zo goed mogelijk te beschermen, gaan er bij hem maar niet in. Via de televisie krijgt hij een overload aan informatie over zich heen. Op de duur hoort hij nog slechts klanken walsen en ziet hij cijfertjes en grafiekjes dansen. Als ik dan poog om klaarheid te scheppen, beweert hij dat ik overdrijf. Ook mijn broer en zus vingen bot. “Hij minimaliseert alles”, luidt het.

17:14

Katrien komt mijn bureel binnengesloft. Haar handen zijn zo zwart als mijn gedachten.
“Er is er eentje gestorven,” verkondigt ze stil.
“Oei, da’s dan al het elfde slachtoffer”, repliceer ik.
“Een hosta, bedoel ik. Hij is helemaal rot.”

Het zijn voorwaar verwarrende tijden.

.

  1. Vief

    Rip hosta. De enige in pot die ik meenam uit mijn vorige huis leeft wonder boven wonder nog. Ondanks het feit dat hij ferm verzopen is geweest de vorige maanden.
    Sterkte met je vader.

    Like

      • Vief

        Het dringt net tot me door dat ik mijn kind drie weken niet ga zien. Zij (20j) mag wel vol in de zorg werken en moet het allemaal maar zien te plaatsen/redden. Fuck Corona!

        Like

        • Menck

          Ik heb beate bewondering voor zij die thans in de zorgsector werken. Ik las zonet over verplegend en verzorgend personeel dat soms meer dan 14 uur aan een stuk in de frontlinie staat. Hoedje af, werkelijk waar.
          En die ‘Fuck Corona’ is meer dan op zijn plaats, beste Vief. Zonet kreeg ik telefoon van mijn broer dat zijn vrouw is besmet geraakt met COVID-19…

          Like

  2. De Fruitberg

    Mijn moeder accepteert de haar door haar kinderen opgelegde quarantaine. Ze mag niet buiten komen van ons. Twee kleinkinderen doen haar boodschappen (ze zetten die voor de deur, bellen aan en vertrekken zonder verder contact.
    Maar mijn schoonouders kunnen volgens hen wel tegen een stootje, en vinden ook dat we overdrijven. Ik herken dus maar al te goed wat je hier beschrijft.

    Like

  3. saturnein

    Mijn bijna 80-jarige stiefvader werd begin februari geopereerd aan zijn hart, en is nu aan het revalideren. Tot donderdag ging hij met het openbaar vervoer naar het ziekenhuis. Zucht. We hebben behoorlijk wat moeite moeten doen om hem zo ver te krijgen daarmee te stoppen. Gisteren belde hij naar het ziekenhuis om de reva op te schorten en instructies te vragen (hij zal dat thuis ook wel goed doen). Oef. Ze gingen hem sowieso bellen vanuit het ziekenhuis om het zaakje stop te zetten. Hehe. Zijn ze gisteren wel nog naar de orthodontist geweest voor mijn ma (bijna 85) haar gebit. Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaargh.

    Like

  4. Affodil

    Het is hier ook nagelbijten met mijn moeder (bijna 90) die vanmorgen al aan de telefoon hing om te vragen wanneer ik boodschappen kwam doen deze week. Zal in het beste geval dus ook tot aan de deur en niet verder zijn, want ik wacht op reactie van mijn huisarts of ik überhaupt nog in aanmerking kom daarvoor. Het is nog maar de vraag of België en/of Nederland een lock down uitvaardigen. Ik kan natuurlijk via internet een boodschappenlijstje doorsturen en haar boodschappen laten thuis bezorgen. Maar dan begint de treurzand dat de erwtjes van een verkeerd merk zijn en ze niet het juiste afwasmiddel bij hebben. Alsof er in de winkels nog zoveel keus is …

    Like

    • Menck

      Ik heb mij vandaag, noodgedwongen, eens in een supermarkt gewaagd. Onvoorstelbaar hoeveel lege rekken me als gapende wonden aanstaarden. Na de extra genomen maatregelen van vanavond zullen dergelijke scenario’s hopelijk wijlen zijn.

      Like

  5. Pingback: Voortijdig einde … – Affodil houdt de natuur in de kijker
  6. zem

    Een goede beschrijving over de ervaringen en gevoelens in de huiselijke situatie.
    Wij vallen zelf in de “kwetsbare” leeftijd en durfden het aan om vanmorgen nog een keer boodschappen te doen: hier in Zuid-Oost Friesland zijn nog geen officiële besmettingen geconstateerd. De sfeer was bedrukt en omzichtig in de winkel.
    Vanaf nu voorraden opmaken en online bestellen.
    En wat een geluk om een tuin te hebben!
    Al is het ontspannen gevoel er niet: je beschrijving van Christien brengt dat goed onder woorden.
    En met je vader heb ik te doen. Ik las dat demente mensen in verpleegtehuizen bang waren voor hun verzorgers, omdat ze die – vanwege de mondkapjes – niet herkenden…
    We gaan zware maanden tegemoet, Menck.

    Like

  7. Menck

    We gaan inderdaad zware weken/maanden tegemoet, Zem. Nog nooit heb ik mijn tuin zo liefgehad als nu; hij brengt troost, verstrooiing en hoop.
    België is sinds vanavond in een soort lockdown-toestand gegaan. Moge zulks een zekere uitkomst bieden.

    Like

  8. djaktief

    WordPress had een storing denk ik want je blog komt nu pas in mijn reader terwijl hij al 22uur bestaat. Sterkte met alles. Gelukkig is humor onuitroeibaar en noodzakelijk. Dank daarvoor.

    Like

  9. LOLA♥CHAMPAGNE

    Mijn mama zit in een rusthuis ik mag haar weken niet bezoeken, en al begrijp ik dat wel, en zij ook, die eenzaamheid is toch erg zwaar om dragen als je enige lichtpuntje een familie bezoekje is…. vreemde beangstigende tijden…

    Like

    • Menck

      Ik voel met je mee. Ook mijn pa zal ik een ganse tijd niet zien. Quasi niemand, eigenlijk, want we brengen voorlopig geen bezoekjes en ontvangen ook geen visite. Better safe than sorry, zeg maar.

      Liked by 1 persoon

  10. Kakel

    Die eerste zin (-: Geweldig!
    Net als deze: “Haar handen zijn zo zwart als mijn gedachten.”
    Mijn vader (86) is stronteigenwijs en moet en zal zijn eigen boodschappen halen. Mijn broer en ik proberen hem mentaal te manipuleren maar hij moet en zal alles “zellef doen.”
    Vanmiddag heb ik boodschappen gehaald voor twee oudjes aan de overkant. (Een hele toer want zowat alle schappen zijn vanaf maandag leeg. Heel het dorp – behalve wij – moet een voorraad hebben tot kerst.) Ze wilden per se dat ik binnen kwam om koffie te komen drinken. Je zou het er wel bij ze in willen sláán…
    Blijven lachen en gezond blijven!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.