Mobiel op een drafje

Toen ons oudste nichtje zestien werd, heeft ze zich, na een lange en geestdodende vakantiejob in een smoezelige pizzeria, een tweedehandse Vespa aangeschaft. Zulks geschiedde enigermate tegen de zin van haar ouders, want zij vonden die scooter “een regelrecht gevaar voor zo’n jong en bijwijlen nog onbesuisd kind”.

Die commentaar lachte ons nichtje overigens meedogenloos weg.
“Mijn ouwelui gedragen zich zo ongelooflijk oubollig”, vertrouwde ze me eens samenzweerderig toe. “Iederéén van mijn leeftijd heeft een brommer. Dit is wel de eenentwintigste eeuw hè, nonkel Menck.”
“Zorg maar dat er geen vliegen tussen je blokjesbeugel komen vast te zitten”, pareerde ik haar grootspraak met een knipoog. “Daar gaat hij beslist van roesten.” Waarop ze kirde als ware ze nog een jong meisje. Hetgeen ze ook was, maar thans wel eentje mét een scooter.

Pa en ma beseffen niet hoeveel ellendige uren ik hiervoor geklopt heb. Ik heb mijn Vespa echt helemaal alleen verdiend. Ik had gehoopt dat ze een duit in het zakje zouden doen, maar nee, niks. Pure tegenkanting noem ik zoiets.”
“Ze vinden het eigenlijk een klein beetje verloren geld,” probeerde ik voorzichtig, “want binnen pakweg anderhalf jaar…”
“Ga ik voor mijn autorijbewijs!” vulde ze me enthousiast aan. “Maar dan gaat de scooter naar mijn zus. Enfin, verkoop ik hem aan haar. Mag ze ook een luizig vakantiebaantje zoeken, net als ik.” Ze schonk me een schalkse glimlach.
“Tegen dan hoef je je alvast geen zorgen te maken over de aankoop van een auto”, gaf ik haar quasi achteloos mee.
“Hoezo?” Ze keek me enigszins achterdochtig aan.
“Als – en ik zeg wel áls – de MINI van Katrien het dan nog doet én bovendien door de autokeuring geraakt, is hij van jou. Lijkt me wel fijn als eerste karretje, niet?”
“Écht waar?”
“Echt waar.”
Waarna ze me uitzinnig om de hals vloog.

Ondertussen zijn we welhaast twee jaar verder. Ons spichtig nichtje van destijds nadert de achttien lentes en is verworden tot een pronte jongedame met een voorlopig rijbewijs op zak. Haar lief, ook een nieuw gegeven in haar bestaan, brengt haar met volle overgave de finesses van het autorijden bij.
Mijn madam en ik hebben de juffer, geheel volgens belofte, de sleutels van de MINI overhandigd. De MINI zelf ook, doch dat lijkt me vrij logisch.
Toegegeven, het kleine karretje vertoont wat onhebbelijkheden. De kofferklep dient van binnenuit te worden geopend, de afstandsbediening van de centrale vergrendeling weigert alle medewerking, de bekleding van de bestuurderszetel is op twee plaatsen gescheurd en de teller verraadt ondertussen een kwart miljoen kilometers.
Maar! De diepgroene carrosserie heeft de roestduivel al die jaren dapper van zich af weten te slaan, het motortje loopt nog immer als een recentelijk gereviseerd Zwitsers klokje en het bonafide ding behoeft geeneens vijf liter brandstof per honderd kilometer wijl het slechts geringe onderhoudskosten vergt.
Op een jongmens’ lijf geschreven, kortom.

Madam Menck, vorige maand alreeds drieënvijftig geworden, hoeft thans niet langer haar gestaag strammer wordende knoken te teisteren bij het instappen van haar gewezen benepen en laag-bij-de-grondse bolide, want haar verjaardagscadeau kenmerkt zich door een beduidend grotere verpakking. Zelfde merk doch meer uit de kluiten gewassen. Want ook achterin kan nu iemand plaatsnemen die niet het formaat vereist van een met anorexia behepte kabouter wiens onderdanen onontkoombaar werden geamputeerd.

Kortom: een ouwelullenbak in een lichtelijk krampachtig blits jasje.
Heden de norm, naar verluidt.

     

     

[ Foto’s: Menck | laatste vier foto’s aanklikbaar voor groter ]

  1. Thomas Pannenkoek

    Het is niet veel nichtjes gegeven een auto cadeau te krijgen van hun nonkel (Menck). Als eerste voertuig kan zo’n bakje tellen, en die zal blijven in haar herinneringen zweven.
    Het model van madam Menck mag er ook wezen. Haar nieuwe auto ook!

    Like

    • Menck

      De restwaarde van dit bakje moet je niet al te hoog inschatten, beste Paul. 😉 Maar kom: voor ons nichtje is deze mobiel uiteraard een geschenk uit de hemel. Hopelijk houdt het kranige kleinood het nog lang vol zonder al te grote kosten.

      Liked by 1 persoon

  2. Marry

    Dit is declutteren to the max 😉
    Mijn autocarriere begon ook met een mini, op mijn negentiende. Ik heb er twee jaar mee over Neerlands dreven gescheurd. Wat een gestuiter en gehobbel was me dat. Moge jouw nichtje er ook zoveel plezier aan beleven.

    Like

  3. Vief

    Raar hé, ik heb niets meer met auto’s. Niet met oude en niet met nieuwe. Ik betrap me er zelfs op dat ik in een vreselijke versie van mezelf verander achter het stuur omdat ik me zo erger aan de capriolen van sommige chauffeurs. Natuurlijk kunnen we de auto niet helemaal bannen, maar als de Clio versleten is, dan komt hier geen wagen meer. Cambio to the rescue in nood dan of Bruno zijn Fiat 500 die toch maar staat te verstoffen omdat hij er zo weinig mee rijdt. Ik ben bewust op een plaats gaan wonen waar alles dichtbij is en een goed openbaar vervoersnet ligt.

    Like

    • Menck

      Mijn interesse in hedendaagse wagens is quasi nihil. (Een mooie oldtimer daarentegen!) Stuk voor stuk vind ik het doorslagjes van elkaar, creaties zonder smoel. Doch beroepshalve ben ik nu eenmaal aangewezen op een bestelwagen + aanhangwagen. Zulks hebben ze bij Cambio of bij het openbaar vervoer niet. 😉
      Katrien daarentegen is wel tuk op die modernistische automobielen. En zoals je weet, zijn vrouwen nu eenmaal baas, haha.

      Waar wij wonen, stelt het openbaar vervoer trouwens weinig voor. Ik zou niet kunnen gaan werken en mijn madam evenmin. De hoofdredenen zijn onze onregelmatige uren en de zeer slechte en weinige verbindingen alhier. Gelukkig is al de rest wel dichtbij.

      Like

      • Vief

        Ja, ik ben ook baas thuis, want ik woon hier ook alleen.
        Slecht openbaar vervoer ken ik ook van in mijn vorige woonplaats. En natuurlijk heb je aangepast rollend materieel nodig als zelfstandige.

        Like

  4. zem

    Mooi verhaal over de mobiele liefde’s van een pubermeisje.
    Van scooter naar MINI: ze boft maar met zo’n oom én tante.
    Maar tante Menck heeft een mooie Countryman ervoor in de plaats gekregen. Ze boft 😉
    Hartelijke groeten van Zem.

    Like

  5. Kakel

    Jullie hebben je nicht(je) gewoon een MINI van 5 ton – op de teller (-: – gegeven. Voorwaar geen geringe prestatie. En dat het wicht er blij mee is, is wel duidelijk. Mijn dochter – bijna 24 – zou er een moord voor doen.
    Heerlijk verhaal, Menck. Veel veilige kilometers voor Katrien en nicht(je).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.