Bange besognes

Het moet welhaast twintig jaar geleden zijn dat ik Veerle nog gezien heb. Ze engageerde zich toentertijd voor de natuurvereniging waarvan ik al jaren bestuurslid was. Toen ik het aldaar voor bekeken hield, scheidden zich ook onze wegen. Zo gaat dat wel vaker in het leven.

Vanmorgen las ik, middels een digitaal krantenberichtje, dat Veerle overleden is. Ze is amper vijfenvijftig geworden.
Tijdens een fietstochtje werd ze ineens onwel en stuikte ze kapoeres te gronde neer. Daarbij liep ze tevens een dubbele schedelbreuk op wegens het niet dragen van een fietshelm.
Onder de trieste mededeling was een foto van haar en haar man geplaatst. Die was duidelijk in betere tijden genomen aangezien Veerle nog geheel en al verticaal poseerde.

Het deed me behoorlijk wat, ook al volgde ik haar handel en wandel al twee decennia niet meer. Het was bovendien zo dat er eens te meer een bijna-leeftijdsgenoot – Veerle was drie jaar ouder dan ik – door de poort van de dood was gegaan.
Van mijn klasgenootjes uit de lagere school, zevenentwintig stuks in die jaren, heeft heden al een derde het tijdelijke met het eeuwige verwisseld. Twee ervan een hele poos geleden, doch de rest rond hun vijftigste.

Als ik er de necrologie in de krant op nasla, dan schrik ik bijwijlen van het percentage vijftigers dat wordt geannonceerd. Een paar dagen later lees ik dan weer dat de gemiddelde levensverwachting in België opnieuw wat is gestegen. Ik krijg dat maar moeilijk aan elkaar geknoopt, eerlijk gezegd.
Die levensverwachting is voor mannen overigens 79 jaar. Als het enigszins meezit, dan heb ik nog 27 jaar voor de boeg. Ze-ven-en-twin-tig. Nu ik dat getalletje zie staan, valt me vooral op hoe futiel het is. Zesenzestig (!) procent van mijn gemiddelde leven is daarmee al opgebruikt.
Ik krijg het ineens warm en koud tegelijk.

Mijn eerste zevenentwintig levensjaren zijn in een wip en een scheet voorbijgevlogen. Wat ervan overblijft, zijn slechts luttele herinneringen. Zullen mijn laatste zevenentwintig jaar ook…? En zal ik ze nog wel alle zevenentwintig – lijfelijk en/of geestelijk – beleven?
Nu ik er zo over nadenk: mijn ganse leven heeft zich gevoelsmatig als in een flits voltrokken. Nochtans geniet ik mateloos van elke dag die me gegund is. Is het dan mijn bewustzijn dat me gedurig stevig in het ootje neemt?

Het is, besef ik ineens, de eerste keer dat ik zo beredeneerd nadenk over de finale aftelling. En over de zucht waarin mijn aards bestaan tot zover is voorbijgevlogen. Doch vooral ook over wat er nog amper rest.
Een mens zou verdomme van minder weemoedig worden. En het was al zo’n 
kutdag(*) vandaag.

____________

(*) Over kut gesproken: de gemiddelde levensverwachting van vrouwen in België is 83,7 jaar. Waarmee eens te meer is bewezen dat krakende wagens het langst lopen.

  1. De Fruitberg

    Mag ik je even geruststellen. Jouw levensverwachting ligt een pak hoger, ze bedraagt 79 jaar voor iemand die net geboren is. Voor iedereen die jonger dan 79 sterft, moet de rest dus wat ouder worden.
    Ik vermoed dat ze voor jou al eerder 85 gaat bedragen.
    Maar ons leven is eindig, en nu ik bijna 50 ben, begin je daar toch meer en meer bij stil te staan inderdaad.

    Geliked door 1 persoon

  2. Affodil

    Dit jaar ben ik 65 geworden. Sindsdien krijg ik af en toe een haast-gevoel als ik denk aan dingen die ik graag zou doen. Maar nu Manlief zijn knieën opgekallefaterd zijn, begint er bij mij ineens vanalles te haperen. Vorig jaar sputterde de motor, de afgelopen weken heb ik mezelf al veel te veel de (hiel)sporen gegeven. Als zich de kans voordoet om de dag te plukken: doen!

    Like

  3. djaktief

    Zaterdag ga ik naar het afscheid van iemand die in februari totaal onverwacht te horen kreeg dat ze terminale kanker had. Manlief en ik waren afgelopen weekend weg om onze trouwdag te vieren. Je realiseert je pas hoe bevoorrecht je dan bent.

    Like

  4. Eilish

    Als ik mijn lijf zo voel dan ben ik het schoolvoorbeeld van de krakende wagen. Onkruid vergaat niet, maar uiteindelijk moeten we allemaal gaan. Al heb ik toch nog de ambitie om nog een paar jaar te groeien en bloeien.
    We moeten onze momenten nemen als ze komen, ze keren immers niet terug.

    Like

  5. Mrs. Brubeck

    Bijna 5 (lijkt gisteren) jaar geleden werden we met onze neus op onze “nietigheid” gedrukt, het deed ons heel erg beseffen dat we echt alleen maar vandaag hebben… Dit kan verschrikkelijk melig klinken, dat is het dan maar voor een keertje, maar we hebben echt niet zo heel veel tijd hier. Shit happens, elke dag opnieuw, mensen zouden wat minder moeten neuten en blij zijn met hetgeen ze hebben!
    Tot daar mijn weemoedige reactie, waarvoor excuses.

    Geliked door 2 people

  6. onderdeappelboom

    Tijdsgevoel is algoritmisch en het zou te maken hebben met je bioritme en hartslag. De volgende tijdsperiodes ervaren wij als even snel: van 5 tot 10 jaar, van 10 tot 20 jaar, van 20 tot 40 jaar, en van 40 tot 80 jaar. Daar schrok ik me ook een hoedje van toen ik een paar maanden geleden 40 werd. Het leek allemaal om zeep. Maar dan vergeet je de voordelen van ouder worden: meer rust in het hoofd, minder gêne meestal, toegenomen wijsheid, jawel, omdat je steeds meer vogelperspectief hebt. En last but not least: het groeiende besef dat je er maar beter snel van kan profiteren. Dat zou evengoed in een veel leuker leven kunnen leiden dan al die jaren daarvoor. Proost!

    Geliked door 1 persoon

  7. Marc Dufraing

    Het leven is de korte weg – zeker en vast geen rechte – tussen geboren worden en sterven. Dat is de enige zekerheid die voor ons allen weggelegd is. Je kunt dan ook maar beter proberen om van die korte weg een plezante weg te maken. Wat dit “plezante” dan betekent is voor iedereen verschillend en kunnen we -deels – zelf kiezen. Het leven begint vanaf 65 – maar dan wel achteruit te gaan en krakende wagens piepen het langst.

    Like

  8. zem

    Bij ons staan diverse familieleden en vrienden op de verjaardagkalender met een kruisje achter de naam.
    Sommigen blijf je met een pijnlijk gevoel missen, maar steeds komt er ook een dankbaar gevoel op van “ik ben er nog”.
    Ik heb wel gelezen dat de angst voor de dood het grootst is wanneer mensen zo’n jaar of vijftig zijn…
    Nu is mijn motto “als de Dood er is, ben ik er niet en als ik er ben is de Dood er niet”.
    Menck, we vieren het leven!
    Hartelijke groet van Zem.

    Like

  9. TheHappyFive

    Los van het feit dat we door de job hier vaker met de (vroegtijdige) dood geconfronteerd worden dan ons lief is, verplicht ik mezelf om er niet meer over na te denken. Zeker na het veel te vroege overlijden van ons ma, in juli 2 jaar geleden.
    Wat me meer angst inboezemt, is het feit dat zelfs onze vrouwelijke tieners ten huize maar al te graag het woord “Kut” als scheldwoord of negatieve uitdrukking gebruiken.
    Ik vroeg hun onlangs: “waarom gebruiken jullie het lichaamsdeel waar jullie (hopelijk!!) in de toekomst nog veel plezier gaan aan beleven en wat zorgt voor het voortbestaan van het menselijke ras, als scheldwoord??”
    Vanaf nu hebben ze hier een “oogdag” 🙂 🙂 🙂
    Da fuck??!! 🙂 🙂

    Geliked door 1 persoon

  10. Menck

    Niet nadenken over de dood lukt me vooralsnog niet. Ik pieker sowieso te veel, besef ik al tijden.
    En wat ‘kut’ betreft: na het bezigen van deze term zal ik zeker mijn mond niet spoelen met zeep. Zulks effectueer ik slechts na het beffen.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.