Terrasjesweer

Februari heeft welhaast twee weken lang gesolliciteerd om te mogen fungeren als dienaar van de lente. Al die tijd hield de statistisch koudste maand van het jaar met verve de (zonne)schijn op. Maar schijn bedriegt, want op zijn laatste dag komt februari opnieuw iets nukkiger uit de hoek, ook al zit de traditionele vorst die de maand kenmerkt er niet meer in.

In al dat voortijdig genietbaars schuilt gewis ook een zeker onheil. Duizenden verontruste jongeren voorvoelen en vatten het thans bewuster dan wij, de mature tak van de samenleving. Zo stak ik eerder deze week, zonder de minste gewetenswroeging, de kop in het zand en heb ik de ongenadige koperen ploert dolenthousiast in mijn armen gesloten, onderwijl “Meer van dat!” wensend. Wie in dezen zonder zonde is, werpe de eerste steen.
Zoveel premature lente kon ik onmogelijk links laten liggen. Terrasjesweer, dát was het. En zodoende heb ik dan ook langdurig op mijn terras vertoefd, mijn bleke bovenbast slechts gehuld in een dun T-shirtje. Al heb ik op die zonovergoten plek een en ander verricht dat niet bepaald tot de geneugten des levens kan worden gerekend:

Na meer dan twintig jaar was het gros der houten latten zodanig verweerd dat ik letterlijk putten in het plankier stampte. Deze houtsoort dateert nog van voor er ook maar sprake was van het commercieel succes dat bankirai of andersoortig tropisch hardhout heden kenmerkt. De rijke mosgroei waarschuwde me al een paar jaar: dit terras is compleet óp.

De ontmanteling had best wat voeten in de aarde. De koppen braken af bij het willen uitdraaien van de schroeven, een gekend manco van inox. Zodoende diende ik mijn aloude koevoet en baarlijke spierkracht aan te spreken om de hele zooi los te wrikken. Ik verzeker u: er zijn voorwaar fijnere klussen denkbaar.
Op vandaag is het eerste stuk van het terras ontdaan van deklaag en onderconstructie. Het langszij liggende tweede terrasdeel volgt in een later stadium – zijnde bij tijd en goesting.
Rest er nog het elimineren van alle kiezel tussen de treinbielzenfundering om vervolgens ook die loodzware jongens af te voeren.

In de plaats komt er een stenen terras. Tegels, blauwsteen of klinkers, ik ben er nog niet uit. Als het maar niet meer kan rotten. En als het maar niet meer zo verrekte spiegelglad wordt bij nat weer, dat ook.

U ziet het: februari doet vandaag de boeken toe, maar maart opent meteen een schreeuwerige agenda. Al zal die ten dele worden ingevuld door lieden die meer thuis zijn in het construeren van terrassen dan ik. Om maar te zeggen dat ik me liever stort op groen dan op stenen.

* * * * *

Het terras in betere tijden:

[ Foto’s: © Menck ]

  1. Affodil

    Grote manoeuvres, dus. Ik heb geen idee hoe blauwsteen zich in grote oppervlakten gedraagt naar gladheid toe. Van klinkers weet ik onderhand dat hun ruwe oppervlak moeilijker is in het onderhoud, en dat ze gemakkelijk groenaanslag krijgen. En dat zorgt op zijn tijd ook voor gladheid bij nat weer.
    Hier was het ook niet doenbaar om stil te blijven zitten met dit weer. De kriebels resulteerden in gevulde plantenbakken, een netjes opgeruimde tuin en zelfvoldane smiles bij het zien van het resultaat. Als we “ze” nu hierboven aan het verstand konden breien om overdag door te gaan met dit weer en ’s nachts goed te sproeien, dan zou dat toch ideaal zijn, he?

    Geliked door 1 persoon

  2. djaktief

    Het sloopwerk klaar, nu komt het een na leukste deel: herinrichten en dan het allerleukste: de inwijding. Meestal moeten schaduwterrassen jaarlijks gespoten/geschrobd worden ongeacht de steensoort.

    Like

  3. onderdeappelboom

    Ik heb de indruk dat het niet veel uitmaakt wat daar op de grond ligt gezien de prachtige planten en potten. Stevig werk heb je verzet, wel!

    Like

  4. zeezicht

    Als jouw ‘blauwsteen’ die is welke ik ken… pas dan maar op met gladheid! Hier zijn er enkele straten geplaveid met blauwsteen, ik ben er ooit uitgegleden en brak mijn pols. Met de fiets zijn er ook al velen uitgeschoven. Waarom geen dikke laag kiezel? Ja, onkruid misschien. Ik probeerde even mee te denken. Iets anders valt mij niet in, maar jij zal er zeker iets prachtigs van maken! Succes!

    Like

  5. Marc Dufraing

    RIP terras – maar je zult er ook wel plezier aan gehad hebben… Goed nadenken is aangewezen bij de keuze van de nieuwe vloerbedekking want het is een werk en een investering die je niet ieder jaar doet.

    Like

  6. zem

    Mijn eerdere reactie is zonder twijfel onder het afgevoerde materiaal van jouw terras terecht gekomen. Vraag me niet hoe 😉
    Maar ik had willen zeggen dat ik de plek van het oude terras zo schitterend vond.
    Het nieuwe op die plaats zal qua schoonheid en romantiek het oude zeker overtreffen. Ben benieuwd naar het uiteindelijke resultaat.
    Hartelijke groeten van Zem.

    Like

        • Menck

          Ik sta daar eerlijk gezegd wat wantrouwig tegenover. Sinds mijn overbuur vijf jaar geleden zijn terras met composietplanken liet bekleden, klaagt hij al een paar jaar over vervorming. De randen richten zich op en de planken trekken scheef onder invloed van de weersomstandigheden.
          Maar misschien is er anno 2019 in de houtcomposietwereld wel al meer kwaliteit voorhanden dan vijf jaar geleden?

          Like

  7. Pingback: Tijdelijk buiten gebruik | Menck Weserhütte
  8. Pingback: Caelum et terras miscere (*) | Menck Weserhütte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.