De alpacadegeneratie

Mijn kindertijd was weinig benijdenswaardig. Terwijl het gros van mijn klasgenootjes thuis een tv had, sommigen zelfs al een heuse kleurenbak, hadden mijn ouders slechts een antenne op hun dak laten plaatsen. Dat stakige mastje wekte bij de goegemeente de schijn dat ook wij tv-kijkers waren, terwijl er heelder avonden niks anders werd uitgespookt dan patatten jassen, wortelen kuisen en wortelpuree maken. Uit arren moede had mijn moeder namelijk een bijbaantje aangenomen als proefkonijn in een wortelkwekerij. Elke avond kwam ze vol oranje vlekken thuis en viel ze, uitgeput door de alom gevreesde chronische peendiarree, languit op de bank neer. Dat dit toch zo niet langer kon, jammerde ze daarbij telkens.

Ik was beschaamd om vriendjes uit te nodigen. Die zouden ontdekken dat we dan tóch geen tv hadden en dat mijn moeders moegetergde rectum regelmatig ranzig kon rochelen. En alzo werd ik te langen leste verstoten door mijn klasgenoten waardoor ik het op een zuipen ben beginnen te zetten.
Kinderalcoholisme was in die tijd nog lang geen gemeengoed. De leraren wisten dientengevolge niet wat met mij aan te vangen als ik voor de zoveelste keer straalbezopen en luid lallend het klaslokaal binnenstrompelde. Me naar de directeur verwijzen was uit den boze omdat dit heerschap zelf als een notoir alcoholicus te boek stond. Vandaar dat het hen maar het verstandigst leek om me mijn roes te laten uitslapen op mijn lessenaar.
Mijn alcoholisme werd op den duur echter zo’n probleem dat ik uit ergernis gestopt ben met drinken. Van de weeromstuit stopte ik tevens met rijkswachters uitkafferen, mieren in brand steken en brievenbussen vol plassen. Ik besloot mijn leven te beteren en begon shag te roken. Dat durfden slechts twee leerlingen uit mijn klas, stiekem dan nog wel, de schijters. Later kwam ik te weten dat ook zij geen tv doch slechts een antenne hadden thuis en dat hun beider moeders eveneens als proefkonijn werkten in de plaatselijke wortelkwekerij.

Aan deze weinig kleurrijke omstandigheden kwam enige beterschap toen mijn vader zijn luizenbaantje liet voor wat het was en alpaca’s begon te kweken en te verkopen aan de zoo van Antwerpen. Later werd ook de Olmense zoo en Karels Kinderboerderij klant. Het was vanaf dan dat mijn ouwelui zich een zwart-wittelevisietoestel konden veroorloven. Een auto was echter nog veel te hoog gegrepen, temeer daar aan het levenswerk van mijn vader al na onverhoopt korte tijd een einde kwam doordat de vraag naar alpaca’s plots compleet stagneerde.

Mijn vader besloot zich aan te sluiten bij een rebelse en mede door het vele stelen geheel zelfbedruipende motorbende, wijl mijn moeder zich bekeerde tot de Orde der Nymfomania’s. Beiden werden ze alzo op een drafje rijk, hetgeen hun huwelijk nieuw leven inblies. Pas toen er, naast de Harley van pa en de Solex van ma, ook een nagelnieuwe Peugeot 304 Cabriolet stond geparkeerd op onze oprit, durfde ik voor het eerst klasmaatjes uit te nodigen. Ik doneerde ze warme chocomelk on the rocks en colalolly’s, ze waren ondersteboven van mijn vaders ruige avonturen en mijn moeders ruige avonduren, en voor ik het goed en wel besefte werd ik gebombardeerd tot the leader van de klas. Yes!

Ondertussen zijn we ruim veertig jaar verder en leef ik een gans ander leven dan in mijn jonge jaren, mede ook omdat ik nu getrouwd ben en toentertijd nog niet.
Bij mijn vader echter speelt dat rebelse kantje zo nu en dan toch nog ’s op, zeker na het overlijden van ma. Dan dagdroomt hij van een moto tussen zijn benen in plaats van een volwassenenluier en steekt hij in de beslotenheid van zijn woonkamer uitdagend zijn middelvinger op naar al wie of wat hem niet zint.
Het is hem gegund, de held.

 

Mag ik dan nu mijn jas terug, pa?

[ Foto: © Menck ]

  1. Eilish

    Leen je die vader van jou ook uit (zelfde outfit, zelfde gebaar)? Er zijn wel een paar situaties waarbij ik hem zou inzetten. Tegen de politiek, tegen sommigen in het verkeer, tegen een familielid,…

    Like

  2. Liese

    Pertank, van alpaca’s maken ze nu warme truien. En menig teams zijn al op alpacawandeling gegaan in groep op de zogenaamde teambuilding. Schijnt goed te zijn voor de teamspirit! Just sayin’

    Like

  3. Heidi

    In brievenbussen plassen, dat was voor mij te hoog gegrepen, maar een mooi keldergat liet ik niet links liggen 🙂
    Als je pa die moto eens echt wil voelen, dan sta ik met plezier mijn plekje even af. Da’s dan wel niet aan het stuur, maar dan kan hij rondkijken ondertussen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.