Alles liever dan dat

U hebt het ongetwijfeld gemerkt: ik heb mezelf bloggewijs een sabbatical year toegeëigend. Of toch bijna een gans jaar. Mijn hoofd stond, zeg maar, niet naar het online geneuzel waarmee ik me tot eind vorig jaar nog onledig hield.
Nochtans heb ik me in de loop van 2018 meermaals aan mijn pc gezet met de intentie toch maar iets, hoe futiel ook, aan mijn lezersschare toe te vertrouwen. Het is me geen enkele keer gelukt.
Aanvankelijk schrok ik daarvan. Want zulks achtte ik schier onmogelijk: moi, een writer’s block? Is dat niet meer iets voor jeanetten, voor neurologisch aftakelend kanaje of voor auteurs bij wie schielijke frontaalkwabdementie welig aan het tieren is geslagen?

Hoegenaamd niet, vernam ik later bij monde van Alexis, mijn langbenige, inktzwartharige psychiater. Dat schoon kind – haar diepbruine ogen glanzen als kaarslicht in oud koperwerk – heeft me al door hetere vuren gesleurd zodat ik alras één en al oor was.
“Ga eerst maar even lekker op mijn bank liggen, Menck. Dan geef ik je een relaxerende massage. Maakt het hoofd leeg en licht.”
Waarna ze met een flukse beweging haar bloesje ontknoopte en…

Hád ik maar een psychiater.
Dan zou die me prompt gewezen hebben op het abjecte gesternte waaronder 2018 begon. Madam Mencks zus viel ten prooi aan borstkanker. De rotziekte beroofde haar van haar rechterborst, haar haardos en haar levensvreugde. Dat laatste bereikte overigens een absoluut dieptepunt toen haar man hun huwelijk de doodsteek gaf. Wat er in zulk een situatie nog van iemands zelfbeeld overblijft, wil ik niet eens weten.

Dit kwalijke euvel heeft een raderwerk in mijn hersenen in werking gezet waarvan ik het bestaan niet eens bevroedde. Zwarte gedachten staken de kop op. Alles werd ineens zó ongelooflijk relatief en futiel.
Dat gevoel werd er niet beter op toen mijn schoonmoeder aan de vooravond van de verzengende zomer te horen kreeg dat ze hetzelfde lot was beschoren als haar dochter.

Ineens begon ik, geheel tegen mijn aard in, overal onrecht, leed en verdriet te zien. Mijn vader die onheus werd en wordt bejegend. Mijn vrienden die voluit kregen wat ze allerminst verdienden. Mijn madam die, overigens zonder morren noch geweeklaag, sterk als ze is, steeds vaker moet opboksen tegen nietsontziende artrose. En dan zwijg ik nog over de Sansevieria naast mijn pc-monitor die, in weerwil van zijn spreekwoordelijke onsterfelijkheid, traag maar gestadig het loodje aan het leggen is. Zou hij niet tegen porno kunnen, misschien?

Hm.
Wat een feestelijke heropening mijner blog is me dat, zeg. Edoch, het moest me even van het hart. Bovendien had u recht op wat duiding.

Wegduiken in de blogosfeer is me niet geheel vreemd. Zij die me al wat langer volgen, zullen dit volmondig kunnen beamen. Maar schier een jaar van het schrijftoneel verdwijnen?
Ik maak het goed, dat spreekt voor zich.
Voortaan schotel ik u, op de meest onregelmatige basis en zolang het duurt, de nonsens voor die u van mij gewoon bent. Ik beloof u dat ik ze zo weinig mogelijk zal larderen met mistroostigheid.

Deal?

Advertenties

  1. Dufraing Marc

    Joa watte – dat zijn lappen … wat ne mens allemaal op zijn bordje krijgt om maar te zwijgen van de mensen die die dingen zelf op hun bord krijgen. Maar het leven is de korte weg (en soms te kort) tussen geboren worden en doodgaan en het is iedereen aanbevolen, en eigenlijk onze verdomde plicht, om te zoeken hoe we deze weg op de meest aangename manier (en dit is voor iedereen verschillend) door te brengen.

    Like

  2. Thomas Pannenkoek

    Mistroostigheid delen, dat was net was ik tot een jaar terug iets vond ‘voor jeanetten en consoorten’. Tot ik met mijn ogen open serieuze smeren tegen de kanis kreeg en kon kiezen: ofwel stil zwijgen ofwel het toch delen. Elk doet daarmee waar hij/zij het best bij voelt.
    Het verhaal van je sansevieria is wel heel tragisch natuurlijk. Hier zou ik ook echt niet geweten hebben hoe ermee om te gaan. Misschien kan ik je plezier doen met een foto van de prothesia, een toch wel heel lieflijk plantje dat zeer mooi zou staan op je piano.
    Blij je terug te lezen, M. !!

    Like

  3. Rob Alberts

    Over die Sansevieria hoef jij je geen zorgen te maken.

    In Nederland zegt men dat er toch alleen maar leugens uit deze plant komen.

    Tja, de andere tegenslagen zijn minder op te lossen. Ik wens jou en je omgeving meer voorspoed, geluk en gezondheid toe.

    Een klein verzoek: plaats je in het volgende blog een mooier plaatje? Bijvoorbeeld van die ontblote psychiater?

    Vredelievende groet,

    Like

  4. Eilish

    Pfjew Menck, je zou al voor minder eens stil worden.
    Maar zelfs een stille blogger blijft met volzinnen in zijn hoofd rondlopen (om ze dan weer te vergeten en daar gefrustreerd over te zijn – ik spreek nu voor mezelf). Toch blij dat de woorden nog eens vloeiden. Menselijk, grappig, cynisch,… zoals ik ze graag heb.

    Like

  5. Mrs. Brubeck

    Ik heb het gezien en meegemaakt, tot spijt van wie het benijdt, inhakkende gebeurtenissen die je alles in vraag doen stellen en je wereld zwart maken. Jij koos ervoor stil te blijven in de blogwereld, ik zag de andere kant.
    Ik hoop dat je familie het een beetje beter stelt en kijk uit naar je schrijfsels.
    Mijn respect!

    Like

  6. Affodil

    Welkom terug, Menck. Je lezers hebben je gemist, maar er is volgens mij niemand bij die geen begrip kan opbrengen voor je stilte. Hopelijk gaat het intussen met jou en je geliefden de goeie kant op.

    Like

  7. onderdeappelboom

    Ik vermoedde al zoiets, al kon ik niet zoveel onheil vermoeden. Je bent terug, dat is wat telt, en schrijf vooral alleen als je er zin in hebt!

    Like

  8. djaktief

    Wie schrijft die blijft zeggen ze toch. Maar niet alles hoeft gedeeld. Alleen als het je goed doet. Ik schrijf soms dingen niet omdat reacties erop vreemd/onbegrijpelijk of zelfs pijnlijk kunnen zijn. Ik hoop dat de zon ondertussen voor jou en de jouwen weer schijnt en verwarmt.

    Like

  9. zem

    Het leven kan ineens harde klappen uitdelen, waar een mens danig van uit het lood kan geraken.
    Ook ik ben niet zo van het delen van ellende, maar soms is een verwijzing ernaar op zijn plaats.
    Van harte hoop ik dat het je dierbaren weer wat beter zal gaan.
    En ik wens jou leuke zotte (pseudo-)psychiaters toe om je levenslust en de heerlijke nonsens op de blog weer aan te wakkeren.
    En als de Sansevieria het echt heeft laten afweten: op de composthoop, dan gaat hij later het leven geven aan veel moois.
    Fijn dat je er weer bent!
    Hartelijke groet van Zem.

    Like

    • Menck

      De Sansevieria is ondertussen al duchtig aan het composteren. Hopelijk doet zijn opvolger het stukken beter in mijn bureel.
      Mijn dierbaren zijn aan de beterhand, maar het pad naar genezing is nog vaak hobbelig.

      Like

  10. els

    Blij dat je terug bent Menck! Blog vooral verder op je eigen tempo.

    Je hebt dit jaar wel even langs de donkere zijde van het leven vertoeft.
    Ik hoop dat je alle negativiteit een plekje kan geven, want in wezen is het leven de moeite waard!

    Like

    • Menck

      Meer dan wat gebeurd is, interesseert mij de toekomst, want daarin ben ik van plan te leven.
      Mijn schrijftempo zal wellicht lager liggen dan de voorbije jaren, doch een kniesoor die zich daaraan stoort. 😉

      Liked by 1 persoon

  11. Katja

    Ook mijn leven kende een omwenteling in 2018. Op 1 mei kreeg mijn partner met wie ik al 28 jaren samen was en die de vader is van mijn kinderen een cerebro vasculaire aandoening. 6 plaatsen in de hersenen aangetast. 1 maand kliniek. Nu leef ik al 7 maanden met een menselijke plant samen die ik verzorg en ontzettend graag zie. Ik ben wel blijven werken. Liefde in goede en kwade tijden, nietwaar. Hoe ik het volhoud? Wel ik heb 3 fantastische kinderen die goed hun weg maken in het leven met bovendien een leuke partner. Door het gebeuren ben ik veel wijzer geworden. Zorg en liefde is het allerbelangrijkste. Het haalt wel nooit de krantenkoppen.

    Like

    • Menck

      Je reactie heeft me stil gemaakt, beste Katja. Maar ik vind het prachtig om te mogen lezen dat je, ondanks het droeve lot dat je partner (en bijgevolg ook jou) trof, toch de moed vindt om je verdriet om te buigen naar het positieve dat je op de been houdt. Zorg en liefde zijn daarbij inderdaad het allerbelangrijkste.
      En wat de krant betreft: ach, de advertenties in een krant geven een beter beeld van wat er in een land omgaat dan het redactionele gedeelte. 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.