Laserman

Toen ik het Torhoutse Sint-Rembertziekenhuis betrad, was het eerste dat ik rook het toilet bovenaan de traphall. Pas aan de receptiebalie werd ik de typische weeë geur van ether, ontsmettingsmiddelen en aambeienzalf gewaar.
De piepjonge receptioniste verzocht me om mijn identiteitskaart, dewelke ik haar gedwee aanreikte.
“Meneer Weserhütte? Zandstraat? Dokter Jacques als huisarts? Blablabla?”
Ik mompelde een paar keer instemmend wijl mijn blik ondertussen een aardig van billenwerk voorziene verpleegster achternazat.
De baliejuffrouw reikte me een vel met een twintigtal identieke etiketten aan en schoof vervolgens mijn pas naar me toe. “Einde van de gang rechts, dan links, weer rechts en tenslotte nog eens rechts. Gelieve Route 92 te volgen.”

De wachtzaal van de dermatoloog – een rij stoelen aan weerszijden van een gangetje – zat ei zo na vol. Ik vond nog één zitje naast een niet meer zo jonge bejaarde zeventigplusser op leeftijd met een warrige snor die gelig kleurde.
Voor me zaten drie Rubensiaanse meiden van een jaar of veertig ingespannen te turen naar hun respectievelijke smartphones, terwijl een pezige en netjes in het pak gehesen senior op het einde van hun stoelenrijtje zijn ijlbehaarde hoofd tegen de muur liet rusten, ondertussen spiedend naar het gefriemel hunner handen.
Eén van de dames legde haar mobieltje terzijde en richtte zich, geheel onverwacht en ongevraagd, tot mij.
“Bent u hier ook voor dokter Stockman?”
Enigszins verveeld hield ik een stonde haar blik vast, knikte vluchtig en nam een beduimelde Knack van het tafeltje.
“Hoe laat is uw afspraak?”
Ik keek op, sloeg de Knack dicht en zuchtte onhoorbaar. “Kwart over twee. Waarom?”
“Die van mij stond geprikt om halftwee. Zodoende ben ik al drie kwartier overtijd.”
In gedachten feliciteerde ik haar om zoveel heuglijk nieuws wijl ik het magazine weer opensloeg.
“Waarvoor bent u hier trouwens? Bij mij gaat de dokter ein-de-lijk eens het irritante vetknobbeltje op mijn rechterschouder verwijderen.”
Nou moe, dat mens wist duidelijk van geen ophouden. Haar vragen werden bovendien per seconde onbetamelijker.
Zonder me van mijn leesvoer los te maken, gaf ik haar traag, afgemeten articulerend en met een licht verheven stemgeluid mijn antwoord. “Dokter Stockman zal deze middag mijn hoofd van plaats wisselen met mijn reet. Omdat ik zo’n stinkende adem heb, ziet u.”
Prompt werd het stil in de kleine wachtruimte. Al was die ommekeer slechts van korte duur: een jongeman begon te gniffelen waarna het meisje naast hem het op een luid proesten zette.
De zo-even nog nieuwsgierige vrouw stond op, liet haar gsm in haar jaszak glijden en begaf zich met gebogen hoofd richting het toilet in de hoek van de wachtruimte.

Enfin, om maar te komen tot de reden mijner bezoek: ik heb na lang dralen mijn tronie laten laseren. Een nogal pijnlijke gebeurtenis die zowat anderhalf uur in beslag nam, onder andere wegens twee ingrepen: eentje met een CO2-laser en quasi meteen daarna een rondje met de zo mogelijk nog brutalere ablatieve laser.
Doel: couperose verwijderen en mijn van oudsher pokdalige gezicht gladstrijken.

Momenteel – twee dagen na de ingreep, that is – zie ik eruit alsof ik twintig keer knock-out ben geslagen door Mohammed Ali himself. Mijn gezicht valt nog het beste te vergelijken met een overmatig hard opgeblazen voetbal die tegelijkertijd bezaaid is met tig bloeduitstortinkjes. Om maar te zeggen dat het werkelijk géén gezicht is.
Ik moet een aantal weken de zon mijden – Zei daar iemand zon? Haha! – en zal pas na een veertiental dagen mijn nieuwe ik kunnen bewonderen.

Ondertussen houd ik me binnenshuis onledig met tal van tijdverdrijvende zaken. Bloggen, bijvoorbeeld.
Alles beter dan nu en plein public te verschijnen, geloof me.

 



[ Twee uur na de ingreep ]

 


[ Anderhalve dag later en al een verwrongen, gezwollen kop ]

Advertenties

  1. tinyblogt

    Allez ik had het tien keer erger verwacht als ik de beschrijving las. Valt nog goed mee, vind ik. Precies of je twee dikke minder goed gemikte zoenen hebt gekregen van een rood gestifte dame. Of heer. Dat kan ook. 🙂

    Like

  2. Dufraing Marc

    Uitgebreide mazelen zou het ook nog geweest kunnen zijn. Inderdaad, het enige wat goed is (of beter: kan zijn – want t is niet altijd het geval) zijn de verpleegsters ( en de een al beter dan de ander). Of mogen we dit tegenwoordig niet meer zeggen (schrijven)?
    grt – en laat de zon toch maar schijnen

    Like

  3. Affodil

    Valt nog best mee. Ik had – op basis van de beschrijving – veel erger verwacht.

    Oh, ik zie dat na de regen weer de zon schijnt. Ik zal maar eens naar buiten gaan. Voorzien van een regenjas, rubberlaarzen en een hond, that is.

    PS Beterschap!

    Like

  4. Mrs. Brubeck

    Auw, je ziet eruit alsof je onder een bus hebt gelegen :). Maar als je hierdoor écht meer gaat bloggen, ga dan nog maar eens onder die laser liggen hoor!
    En nu serieus, ik HAAT kletsen met vreemden in een wachtzaal en ik wens je spoedig herstel! 🙂

    Like

  5. Kakel

    Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden.
    Ik hoop dat het een fijn gevoel is wanneer alles wegtrekt.
    Ooit heb ik ook couperose laten verwijderen. Telkens wanneer ik een warme kamer binnenstapte, werd ik zo rood als de spreekwoordelijke kreeft. Die is overleden.
    Brutaal om te informeren waarom je naar een arts gaat.
    Je wordt gaandeweg knapper, Menck!

    Like

    • Menck

      Hoezo, naar een arts? Kan je hiermee dan nog ergens anders terecht?
      Als je een schoonheidsspecialist(e) voor ogen had: die behandelingen zijn niet medisch gestoeld en een pak minder efficiënt. (Bovendien worden ze niet grotendeels terugbetaald, hà!)

      Like

  6. bentenge

    Couperose, ja zeg. Heb ik ook wel een beetje last van. Maar schrik van die lasers, weet je wel… voor je het weet snijden ze je kop af om hem te verplaatsen. Die dame die naar de wc rende was er niet meer zeker van dat het met haar goed ging aflopen.

    Like

    • Menck

      De laserbehandeling is niet bepaald deugddoend, dat klopt. Maar achteraf ben ik wel blij dat ik ze ondergaan heb.
      De bewuste wc-dame loopt er dezer dagen bij als een kip zonder kop, doch dit geheel terzijde.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.