De Koektrommel: mijn jonge ouwe

De blogchallenge voor 2017, De Koektrommel, werd gelanceerd door Thomas Pannenkoek. Ik geef er met graagte nog eens gevolg aan.


Na heel lang zoeken vond ik, in een piepkleine muziekzaak, eindelijk de LP waar ik al tijden naar op zoek was: ‘Take me back’ van The Remo Trio:

De gelijknamige single had ik al een poos in mijn bezit, een uptempo rock-’n-rollnummer uit het begin van de sixties:

Kent u de groep?
Nee?
Nou, ik ook niet. Wegens onbestaande.
Rechts op de foto bemerkt u namelijk mijn vader in zijn veel jongere jaren. Draai Remo om en je weet meteen hoe hij heet. Ja, ik ben wel tuk op een lolligheidje zo nu en dan.
De andere twee heren op de foto ken ik niet. Straks eens vragen aan mijn ouwe, want dergelijke nostalgische foto’s dragen beslist mijn interesse weg.

Laat me u nóg een exemplaar serveren:

Dit is de oudste foto van mijn vader in mijn bezit. Hij moet hier een jaar of vier zijn geweest, schat ik. Inderdaad, ik heb het over die bedeesd kijkende blonde uk. Vermoedelijke datum van opname: 1937.
Achter mijn vader staat zijn moeder, wijlen mijn grootmoeder. Rechts staat haar zus en links op de foto treft u niet de lokale champetter doch wel de postbode. Het vestimentaire modebeeld kon zo uit een album van Kuifje komen, water-in-de-kelder-broek incluis.

In het begin van de zestiger jaren is mijn pa lang ziek geweest. TBC. Frons vooral de wenkbrauwen niet, want in die tijd was dat nog een aandoening van zéér ernstige aard waar tal van mensen aan stierven. ‘Een gat in de longen’, luidde toen het angstaanjagende verdict.
Mijn vader verbleef dientengevolge elf (!) volle maanden in het sanatorium te Sijsele. Als ik me niet vergis, is daar thans een rusthuis gevestigd.


[ Pa staat uiterst links op de foto. ]

Naast hem op de kamer lag een vrolijke Frans die alras mijn vaders beste vriend werd. Die vriend had ook een zus die regelmatig op bezoek kwam. Mijn vader keek in haar ogen en zij in de zijne et voilà: het was koekenbak.
Ziehier hoe mijn moeder ten tonele kwam. Of waar TBC al niet toe leiden kan.

Na elf maanden mochten mijn vader en zijn kompanen het sanatorium verlaten. Ze waren officieel genezen verklaard “met kans op een honderdjarig leven”. Dat heuglijke nieuws werd in de tuin van het ziekenhuis middels een foto voor het nageslacht vastgelegd. En zoals dat ging in de sixties: daar hoorde, o bittere ironie, steevast een saffie bij:

Kwam daarna op mijn pa’s pad: de obligate legerdienst:

Het gepofte pak heeft hij welgeteld drie dagen gedragen. Wegens voormalig TBC-lijder werd hij afgekeurd in Het Klein Kasteeltje. Deze heden schier vergeten Brusselse kazerne deed toentertijd dienst als plaats waar alle Belgen met dienstplicht een eerste onderzoek ondergingen (de zogenaamde ‘drie dagen’, later werd dit slechts één dag).
Voor zijn schoonbroer in spe was echter minder geluk weggelegd: hij moest wél onder de wapens. Hier ziet u hem de dag voor hij naar zijn legereenheid afreisde, volle kitzak incluis:

Diens lief, heden mijn tante, leek niet bepaald te malen over zijn vertrek. Integendeel: er moest zowaar op gedronken worden!

Ach, les neiges d’antan. Door dergelijke ouwe foto’s geniet ik er mateloos van, ook al zou ik voor geen geld ter wereld in die jaren mijn jeugd hebben willen slijten.

  1. Mrs. Brubeck

    Maar zij wisten niet beter dan in die tijd te leven hé? Ik had het er gisteren met Jongste nog over, dat diegenen die de geboorte van de tv zagen wss vonden dat ze geweldig modern waren… Ze hadden eens moeten weten. Wij denken dat nu ook, binnen 100 jaar lachen ze met ons! 🙂

    Like

    • Menck

      Het leven toen was voorwaar harder dan nu. Maar destijds wist men niet beter. Mogelijks zetten onze kleinkinderen binnen pakweg dertig jaar grote ogen op als ze vernemen hoe wij leefden anno 2017.

      Like

  2. Eilish

    Het sanatorium in Sijsele. Dus daarom noemde ons moeder het Elisabeth ziekenhuis altijd ’t Sana. Nu (nadat het AZ ALMA SIJSELE werd en er een nieuwe fusie-kliniek in Eeklo werd gebouwd) is het geen ziekenhuis meer in de strikte zin van het woord. Er zijn nog wel consultaties van enkele dokters en er zijn misschien nog wel dagopnames maar van dat laatste ben ik niet zeker. Het rusthuis waar jij het over hebt staat ernaast.
    Mijn beide ouders zijn er gestorven, als ik er nog eens moet komen door het patiëntenvervoer is dat dus altijd met gemengde gevoelens.
    Enfin, lange uitleg om eigenlijk alleen maar te zeggen dat oude foto’s de max zijn 🙂

    Like

    • Menck

      Nu kijken we enigszins vreemd op als we op elke foto die peuk zien, maar veertig jaar geleden vertoefden we nog zelf midden in dat beeld. Het is ronduit verbazingwekkend hoe snel en hoe drastisch een tijdsbeeld kan veranderen.

      Geliked door 1 persoon

  3. tinyblogt

    Die eerste foto, met dat trio: daar zie je toch wel meteen de Menck-trekken, jij lijkt daar toch sprekend op? Als ik me baseer tenminste op de karige foto’s die je reeds eerder met ons deelde.

    Like

  4. Miluke

    Mooi zo’n oude foto’s. Ik heb er maar enkele en dat vind ik zo jammer!
    Je lijkt heel erg op je vader in zijn jonge tijd. En ook hij een roker. Maar gelukkig ben jij er nu vanaf!

    Like

  5. Thomas Pannenkoek

    De man die op de bovenste foto staat lijkt wel op mijn vader in zijn jonge jaren.
    Sijsele, ik heb er achttien jaar van mijn beroepscarrière gesleten. Zou ik dan militair zijn, gezien de grote kazerne die er was tot voor een jaar of vijftien?
    Heel knappe foto’s, smaakt naar meer!
    (bedankt voor het linkje!)

    Like

  6. zem

    Een echt tijdsbeeld geven deze opnames van je vader en familie.
    Veel ervan is herkenbaar.
    Die tbc en dan het onbekommerde roken… Maar in de kliniek zie ik staan: verboden te roken.

    Like

    • Menck

      Ja, ik lijk wel enigszins op hem. Qua uiterlijk, niet qua karakter. Wat dat betreft, zijn we namelijk heel verschillend.

      Het vermaarde gedicht is overigens van de hand van François Villon.

      Like

  7. Kakel

    Hoe je met je fotoreeks begint, vind ik wonderbaarlijk. Je neemt ons allemaal in de maling met de LP en single. Grandioos!
    Mijn vader heeft ook tbc gehad maar dat is pas later bij hem ontdekt. Toen hij ervan genezen was, dus zal zijn “gat” klein geweest zijn. De mooiste verhalen vind ik de ontmoeting-verhalen. Zoals van je ouders.
    De foto’s zijn stuk voor stuk nostalgische plaatjes.

    Like

  8. TheHappyFive

    Je intro hier is prachtig 🙂
    Ik was nog net niet op Spotify aan het zoeken!

    Wat die koekendoos betreft, zo’n doos is goud waard!
    Ik vind het doodjammer dat er bij ons in de familie geen traditie was van foto’s nemen.
    Mijn grootmoeder aan vaders kant had wel een echte koekendoos waarin ze wat oude foto’s bewaarde, doodsbrieven en dergelijke. Inmiddels weet geen mens waar die doos gebleven is. Ik hoop nog steeds dat ze ooit boven water komt.

    Trouwens, je hebt echt wel veel trekken van je vader indien ik vergelijk met foto 4. ’t Was een ferme kerel!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.