Rust roest

Vandaag deed ik, overigens geheel onverwacht, een poos aan urban exploring.
Kent u dat begrip?
Kortweg betekent het het cameragewijs vastleggen van vergankelijkheid en het documenteren van alles wat zorgeloos is achtergelaten door de mens. Urban explorers of urbexers richten hun lenzen vooral op oude gebouwen. Van kloosters vol mottenballen en verlaten kastelen waar het lijkt alsof de bewoners elk moment wakker zouden kunnen worden na een honderdjarige slaap, over ontmantelde energiecentrales tot spookachtige, leegstaande hospitalen en aula’s. Maar ook vergeten en vergane voertuigen, schepen en vliegtuigen worden met veel gretigheid belicht.

Terwijl ik me deze namiddag volop wijdde aan mijn dagelijkse bezigheid, zijnde garden exploring, ontdekte ik ineens, verscholen in een afgelegen struweel en omsingeld door heelder bossen opgeschoten netels, onderstaand aftands duo. Prompt staakte ik mijn bezigheden, haalde mijn camera uit mijn busje en nam gretig kiekjes wijl ik tijd en ruimte eventjes compleet vergat. Mijn liefde voor oude automobielen is welhaast legendarisch, ziet u.

Ik herkende onmiddellijk een Citroën Traction Avant waarvan de houdbaarheidsdatum al ruimschoots is overschreden. Maar zelfs nu nog wist deze grande dame me danig te imponeren. Haar wonderlijke welvingen vol diepbruin edelroest gingen schuil onder een uitermate bekoorlijk patina. De tand des tijds is niet mild geweest voor haar, doch ze draagt haar lot tot op vandaag met waardigheid.
Enigszins anders was het gesteld met de metgezel die ongetwijfeld al menig jaartje aan haar zijde vertoeft. Deze bedaagde pick-up – wie kent het merk en type? (een Renault Vivaquatre BDH4 Commerciale – met dank aan De Fruitberg) – was omzeggens totaal verstoken van kleur en glans. Toch verraadden nog enkele sporadisch achtergebleven verfspikkels dat hij ooit in een donkerrood jasje gehuld is geweest.
Met één oog blikte hij me vol bravoure aan toen ik ootmoedig neerhurkte en mijn Canon eerbiedwaardig op zijn getaande ponem richtte wijl de netels mijn reet kietelden.

Toen mijn werkdag erop zat, wierp ik het duo nog een eresaluut toe, hees me in mijn bestelwagen en schudde vervolgens, geheel melancholisch, mijn hoofd om al het moois wat was en nimmer zal terugkeren.

[ Foto’s: Menck | locatie: Kortemark ]

Advertenties

  1. Kakel

    De eerste twee foto’s: subliem! Geweldig ook, die handpook.
    Zonde dat deze schone dame niet door een eerbiedwaardige liefhebber is opgeknapt.
    Amai, de netels kietelden uw reet? Hahaha (-: Ik heb weer gesmuld van je schrijven.

    Like

  2. woelmuizenier

    Een ècht autokerkhof. Dit zijn heel zeker betere getuigen van een terugliggende tijd dan die opgeblonken pronkstukken in menig old timer museum. Ouderdom siert zonder make-up. De fotos zijn inderdaad zeer aangrijpend: ze tonen niet wat wàs maar wel degelijk wat ìs. Eeuwige jeugd is voor narcistische dromers.

    Like

  3. Koen

    Ik heb ‘niks’ met auto’s. Voor mij moet zo’n ding rijden-wanneer-ik-dat-wil. Maar ik geef onmiddellijk toe dat je dit ‘historisch erfgoed’ schitterend hebt vastgelegd. 🙂

    Like

  4. zem

    Schitterend vind ik deze oude, verlaten en verroeste auto’s in het groen. Mooie foto’s!
    Ik houd ook van zulke vanitas taferelen van verlaten gebouwen, ruines, enz. Kan er een avond mee doorbrengen op Pinterest bij voorbeeld.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s