Weg met de Cydalima perspectalis!

Van alles heb ik geprobeerd: bezwerende slaapliederen zingen, hun kopjes masseren met bleekwater, ze met een veertje onder de oksels kietelen, ze laten kijken naar alle programma’s waar Annemie Struyf in opdraaft en met een verschroeiende laserstraal in hun ogen schijnen. Niks hielp. Zelfs drie welhaast opeenvolgende douches met het exotisch geurende Bio-Pyretrex brachten nul zoden aan de dijk.

En aldus heb ik deze week mijn stoute (hand)schoenen aangetrokken en al die recalcitrante klootzakken verbannen naar andere oorden, hun habitat incluis. Kortom: adieu rupsen van de buxusmot. Mijn klandizie zullen jullie alvast niet meer belagen wegens eveneens adieu buxushagen.

Drastisch?
Misschien.
Doch vergis u niet. Want de – nimmer aflatende – bestrijding kost u ofwel handenvol geld ofwel eindeloos veel moeite/tijd ofwel beide. Om over de constant weerkerende ergernis nog maar te zwijgen.
Ik heb me alvast resoluut teruggetrokken uit dit gevecht tegen de bierkaai en dat ook aan mijn gewaardeerde cliënteel medegedeeld. Alras bleek dat ik hierin veelvuldig geruggesteund werd/word als ik maar met alternatieven op de proppen kan komen.
En die zijn er.
Taxus baccata, bijvoorbeeld. Of als het dan toch enigszins op buxus moet lijken: Ilex crenata of Lonicera nitida. Zelfs ligustrum is een waardige (doch bladverliezende) vervanger. Alles is heden beter dan buxus. Want wie buxus bezit, krijgt steevast de gelijknamige mot op bezoek. En die legt eitjes dat het niet mooi meer is. Eitjes waaruit erg fraai ogende doch bijzonder vraatzuchtige rupsjes komen. Zeg nú al maar dag met het handje tegen al uw moeizaam verkregen topiaryborders; vroeg of laat zit de mot erin. Sowieso.

Onderstaand toon ik u een gevalletje buxusvervanging. Het is onderhand een routineklus geworden. De klant in kwestie opteerde voor Lonicera nitida Maigrün. Voordeel: goedkoop. Nadeel: minstens twee scheerbeurten per jaar nodig. Veelal drie.
De aanvankelijke keuze viel nochtans op de veel beheerster groeiende Ilex crenata, de groenblijver die buxus vormelijk het dichtst benadert. Dat was: tot de prijs aan bod kwam. Want Ilex crenata is vooralsnog pokkeduur. Wie een aantal jaren wil/kan wachten, zal geheid de aankoopprijs zien zakken. Doch als je tuin vol rosse, dode buxus staat, wil je zoveel doffe ellende simpelweg niet nog langer aanschouwen.

Lonicera nitida Maigrün wordt doorgaans in plastic potten van anderhalve liter verkocht. Om polsontwrichtend schepwerk met een plantenschopje te vermijden, creëerde ik, middels een slijpschijf, een handig werkinstrumentje uit een conisch gevormde zinken vaas met dezelfde diameter als een dergelijke pot. De werking ervan is vergelijkbaar met die van een eenvoudige bollenplanter: tot op de gewenste diepte in de grond duwen en bovenhalen maar.

En daarna is het bijna bandwerk:

  • een reeks putjes maken;
  • putjes tot bovenaan vullen met water;
  • planten erin stoppen en aanduwen;
  • nogmaals stevig begieten…

… om straks – binnen de kortste keren, that is – het resultaat van voor de ingreep te bekomen:


(foto: juli vorig jaar)

Geef toe: a child can do the laundry, isntiet?


[ Foto’s: Menck ]

Advertenties

  1. De Fruitberg

    Ik zie in mijn omgeving ook veel mensen die de buxus aan’t verwijderen zijn. En erg positief: zowat iedereen vindt het idee om ze te besproeien met chemicaliën geen optie. Velen verkiezen ilex crenata als alternatief, maar ik herinner me van mijn boomkweker enkele jaren geleden dat die lang niet zo winterhard zijn als buxus. Iik sprak hem na de zeer koude winter van 2010, hij had in zijn eigen volwassen ilex crenata haag erg veel schade. Ik zocht toen al een alternatief voor buxus, vanwege de buxusschimmels.
    Ik heb toen resoluut gekozen voor taxus.

    Like

      • Menck

        Taxuskever?
        Daarenboven is er één ding waar Taxus absoluut niet tegen kan: teveel water. Wellicht zijn bepaalde stukken grond bij jou in de buurt veel te langdurig nat.

        Like

    • Menck

      Taxus is beslist geen verkeerde keuze. Wat belaging betreft, is de taxuskever stukken makkelijker te bestrijden dan de buxusmot en slaat hij bovendien veel minder wild om zich heen.

      Like

  2. Matroos Beek

    Hier geen buxus, ook geen groene vingers… toch heel interessant. Ik ben op zoek naar een soort siergras dat op helmgras lijkt. Dus laaggroeiend.. Mag er droog uitzien als helmgras. Liefst zelfs. Heb je een naam van zo’n plant?

    Liked by 1 persoon

    • Menck

      Helmgras (Ammophila arenaria) is vrij uniek in zijn soort. Het is een pioniersplant. Met pioniersbegroeiing worden meestal de eerste planten bedoeld die op pas ontstane terreinen voorkomen. Helmgras is dientengevolge uiterst belangrijk voor de vorming / het voortbestaan van de duinen.
      In de meeste tuinen zal Helmgras het helaas niet doen. De plant heeft zeezand en zilte, zoute lucht nodig. Als die elementen niet aanwezig zijn, sterft ze vaak af of verkleurt ze.

      Een mooi alternatief voor gewone tuingrond is Festuca glauca of Zwenkgras. Het is makkelijk, laagblijvend, wintergroen en onderhoudsarm. Deze grassoort is tevens erg geschikt voor droge, goed doorlatende grond. De variëteit ‘Elijah Blue’ benadert qua uitzicht het Helmgras.
      Als je een hogere grassoort prefereert, dan is Stipa tenuissima of Vedergras een prima keuze. Stipa tenuissima staat graag op een zonnige plek en kan goed tegen droogte. De halmen zijn groen maar kunnen verkleuren naar lichtbruin. De onopvallende bloei vindt plaats in de periode juli-augustus.

      Liked by 1 persoon

      • Matroos Beek

        Zwenkgras… dat lijkt me het meest geschikt. Klinkt ook leuk. Hartelijk dank voor je degelijke uitleg Menck. Nu weet ik tenminste wat ik moet zoeken, want ik weet er zo weinig van…
        Nog een fijne zondag.

        Like

  3. bentenge

    Ik leer dus vooral dat je niet zo goed bent in het zingen van slaapliederen, maar des te beter in tuin(k)liederen.
    En ben ik even blij dat wij nergens buxus staan hebben.

    Like

    • Menck

      Wij gebruiken buxus als afboording van plantvakken en zelden tot nooit als op zichzelf staande sierplant.
      In West-Vlaanderen heeft de buxusmot vooralsnog niet huisgehouden, doch zulks is slechts een kwestie van tijd.

      Like

  4. lefabuleuxjardin

    Hier was bij aankomst gelukkig geen buxus te vinden. Wel twee uit de kluiten gewassen exemplaren lonicera met een diameter van 1m20. Eentje haalden we weg, wegens verkeerd geplaatst voor onze bedoelingen. Op de tweede heb ik al serieus gevloekt vanwege het hierboven vermelde nadeel. Het exemplaar leunt zowat tegen de serre waardoor ik de symmetrie van de oorspronkelijke bolvorm al compleet verprutst heb, daarbovenop blijkt het ook nog eens een favoriete nestplaats van winterkoninkjes te zijn, leuk, ja, maar ik wil die beestjes niet storen, dus vertoond onze lonicera sterke gelijkenissen met mijn jaren 80 kapsel. Topiary, duidelijk niet mijn ding.

    Like

  5. Eilish

    Geen buxus in de hof, dus ik moet geen vervanging zoeken ook.
    Handige hagenplanter, al ga je toch niet zomaar door elke bodem heen toch (ik denk nu aan mijn vrouwelijke papspierkes)

    Like

    • Menck

      Dat klopt. De bodem was in bovenstaand geval natuurlijk al flink losgewoeld na het verwijderen van de dode buxushaag + wortelkluiten. In andere situaties bewerk ik vooraf de te beplanten grond met de frees alvorens mijn overmaatse “bollenplanter” aan te wenden.

      Like

  6. Heidi

    Die maxi-bollenplanter vind ik wel héél cool! Zeker nu ik een vriendin die buxus wou aanplanten ook een alternatief aanraadde, en zij mijn zonen als planters wil inhuren 🙂

    Like

  7. annaberg

    Ik geef de inhoud van dit stuk onmiddellijk door aan de echtgenoot. Die zit met de handen in het haar omwille van onze buxushagen en bollen. De mot zit bij de collega’s en nog niet bij ons. Hij is nu alles preventief aan het sproeien …

    Like

    • Menck

      Sproeien helpt zeer tijdelijk en is zodoende een kortdurende maatregel. Bovendien is het erg milieubelastend, duur en arbeidsintensief. Op langere termijn ben je beter af met vervanging van de buxus, geloof me.

      Liked by 1 persoon

  8. Kakel

    Slimme zet van die ijzeren emmer zonder bodem! Gaan je handen een tijd langer mee.
    Als op verjaardagen gesprekken stilvallen, krijg je ze geheid op gang door over dode buxushagen te beginnen. Of over mos (-:
    Leuke compilatie van foto’s. Vooral de onderste twee.
    Zonnige groet.

    Like

    • Menck

      Ach, mos is echt het laatste van mijn zorgen. Persoonlijk vind ik er niks mis mee, tenzij misschien op een terras of pad. In alle andere gevallen gun ik het een zorgeloos leven.

      Like

  9. zem

    Oei! Vorig jaar ben ik de dans ontsprongen met de beide buxussoorten, die ik heb.
    Maar ik begrijp dat dat een kwestie van tijd kan zijn.
    Ik hou deze post in gedachten en ik ben onder de indruk van de slimme pootmethode 🙂

    Like

    • Menck

      Ik weet niet in hoeverre de buxusmot al is opgerukt naar het verre Friesland, maar de kans dat ze jullie vroeg of laat met een bezoek vereert, is zeer reëel.
      Merci voor je compliment!

      Like

  10. de biodiverse tuinier

    Vorig jaar heeft schimmel lelijk huis gehouden in enkele van onze vele buxushaagjes (een week na de overvloedige regenval en overstroming). De mot was niet nodig voor een mottig uitzicht. Alles tot dicht tegen de grond afgesnoeid om uitbreiding te voorkomen (we moesten we op verlof). Na het verlof begon alles mooi aan het uitlopen alsof niks gebeurd was. Ben benieuwd wat dit jaar brengt – misschien het laatste jaar van onze haagjes …

    Like

    • Menck

      Tot tegen de grond afknippen, durft al wel eens een (tijdelijke?) oplossing te zijn tegen belaging van de buxusmot. Doe zulks echter tijdig en niet als de hagen al veel dode stukken beginnen te vertonen. De rupsen van de buxusmot zijn goed waarneembaar, niet in het minst door hun fraaie kleuren. Van zodra je ze opmerkt: radicaal knippen!

      Like

  11. schrijfsels

    Dankzij Kakel ben ik hier komen lezen. Goede tip van haar, ik blijf 🙂
    Zowat al mijn hagen (op twee kleintjes na) en een aantal bollen heb ik al uit mijn tuin verwijderd. ’t Is nog kaal allemaal, ik ben blij met iedere opvultip.

    Like

  12. Affodil

    In mijn moeder haar minuscule stadstuintje hebben de buxussen het ook één na één aan begeven. In het begin was ze zo koppig als wàt en kocht steeds nieuwe. Ze geloofde geen woord over die mottige plaag. Uiteindelijk heeft ze het opgegeven en haar tuinman gevraagd om het hele bordertje vol pachysandra te stoppen. Ook een ongelukkige keuze, heb ik nu gemerkt, maar dat mag hij haar zélf gaan vertellen deze keer …

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s