Gedeukt: ego & co

Het is werkelijk onbeschrijflijk hoe ik me kan laten opnaaien door hersenloze losers die iemands have en goed beschadigen. Zo ook vorige vrijdagavond nadat een dergelijke onverlaat de ganse rechterachterlichtunit van mijn bestelwagen naar de filistijnen had geholpen en alsmede het plaatwerk op een zodanige wijze had geremodelleerd dat de roestduivel er thans vrij spel op heeft. En dan zwijg ik maar over de esthetische kant van zoveel smakeloos deuk- en blutswerk.

Het eerste wat ik dacht toen ik met een zaklamp in de hand de schade aanschouwde, was: wat zou ik die rekel graag eens mijn gedacht zeggen. Wat ik ook deed. Want het toeval wil namelijk dat ik die gast ken. Dientengevolge schold ik hem de huid vol en verwenste ik hem dat het niet mooi meer was. Want, ziet u, die brokkenmaker is niemand minder dan schrijver dezes.

Nochtans: de behoedzaamheid waarmee ik die avond achterwaarts de oprit van een klant verliet, was niet min dan voorbeeldig. Alleen hulde het hol waar ik me bevond zich in een duisternis van heb ik u daar. De overzichtelijkheid van mijn schuur op wielen laat sowieso al danig te wensen over, maar op dat moment reed ik echt zowat op de tast. En ineens was er die nare, doffe bons. Een geluid dat ik prompt herkende van toen ik, vele jaren eerder, eens achterwaarts tegen een betonnen paal reed.
U mag tweemaal raden waartegen ik deze keer abrupt tot stilstand kwam. Yep, een betonnen paal. Een verlichtingspaal dan nog wel. Eentje met een pitje waar zelfs een theelichtje zich laatdunkend over zou uitlaten. Puh.

In alle eerlijkheid mag ik tevens gewag maken van een dodehoekongevalletje. Want noch in mijn spiegels noch door mijn achterraampjes kon ik de lantaarnpaal ontwaren. En zodoende dirigeerde ik mijn busje zonder argwaan de straatkant op. En ineens was daar dus die paal. Die van rechts kwam. De seut.

De snelheid die mijn blikken doos op het moment van aanrijding had ontwikkeld, was niet meer dan stapvoets. In verhouding is de schade dan ook best aanzienlijk te noemen.
Conclusie: een autocarrosserie lijkt heden wel opgetrokken uit aluminiumfolie. Of, zoals alle voertuigfabrikanten daartegenin brengen, uit welberekende kreukelzones. Dat van die kreukels geloof ik voortaan alvast direct.

Toeme toch.

[ Foto: Menck ]

Advertenties

  1. Matroos Beek

    Het leverde een mooi verhaal… en… een auto… och dat is maar een stuk metaal. Wel vervelend voor je, maar dit soort malheur ben je ook zo weer vergeten, zeker als je ‘all risk’ bent verzekerd…

    Like

  2. Marc Dufraing

    Eén keer de eerste deuk erin (want verder – voor zover ik kan zien- ziet ie er nog spiksplinternieuw uit) is het de volgende keer niet zo erg meer. Buiten de kosten gerekend natuurlijk want dat is steeds een gat in de portemonnee waar je niet blij van wordt. Het kan iedereen gebeuren maar ……. ……………………… met iedere chauffeur.

    Like

  3. tinyblogt

    Nu zal ik je zeker herkennen, gehavend en al.
    Het is de schuld van de paal, vind ik. Zo’n paaltjes hebben de onhebbelijke eigenschap om soms van plaats te veranderen. Echt waar. Je moet me niet geloven, maar ik heb het al meermaals meegemaakt dat ze gewoon tegen mijn auto springen, met alle gevolgen van dien.

    Liked by 1 persoon

  4. Mrs. Brubeck

    Je hebt die paal toch wel een proces aangedaan zeker? Die moet daar toch niet staan?
    Alle gekheid op een stokje, het gebeurt jammer genoeg veel te vaak dat iemand tegen een anders goed rijdt en dan gewoon doorrijdt zonder meer, onwaarschijnlijk!

    Like

  5. Eilish

    Daar gaat een plastisch chirurg aan moeten te pas komen vrees ik.
    Mijn wagen is als een vrouw met striemen na een zwangerschap met veel kilo’s teveel, en niemand die me op die plaats eens wil aanrijden zodat ik dat eindelijk eens kan laten herstellen 🙂

    Like

  6. Heidi

    Mijn karretje was exact drie dagen oud toen de echtgenoot ook zo’n paal van rechts tegenkwam. Op de zwembadparking dan nog wel…
    Een barst in het achterlicht, die er na 14 jaar nog steeds zit. Toen waren er nog geen kreukelzones denk ik, het kontje (van mijn auto, dat spreekt) bleef strak.

    Liked by 1 persoon

  7. zem

    Pechvogel! Maar je hebt je hier heerlijk in woorden kunnen afreageren.
    Paaltjes zijn ellende(l)(d)ingen, vooral als ze daar staan, waar wij willen rijden.
    Hartelijke groet, Zem.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s