Emma

“Leer me de natuur zien”, zei Emma. “Ik wil die door jou leren kennen.”

Ik zat naast Emma op de verweerde grenen tuinbank en blikte bedenkelijk in haar richting. Ze keek naar me maar zag absoluut niks. Emma is achtentwintig en al zeventien jaar blind. Het gevolg van een overdosis aspartaam, heeft ze me ooit ijlings toevertrouwd. Of ze de ware toedracht maskeert, weet ik niet, maar ze wil het er alvast nooit meer over hebben.

“Hoe moet ik me dat voorstellen, Em?”

We praten vaak over de natuur. Emma is dol op ieder seizoen. Haar ouders hadden vroeger een grote tuin waarin ze tijdens haar verwerkingsproces veel troost heeft gevonden in het anders leren ervaren van vormen, geuren en geluiden. Naar eigen zeggen “ziet” ze nu tien keer meer dan vroeger.
Zes jaar geleden gingen haar ouwelui uit elkaar. Omwille van haar, of toch onrechtstreeks. Haar moeder hield haar vader verantwoordelijk voor haar blindheid. Eenieder deed zulks af als klinkklare onzin. Desondanks hield Emma’s moeder voet bij stuk en vertrok.
Emma woont nu samen met haar vader in onze straat in een veel bescheidener woning dan hun vroegere villa-op-vijftig-are-grond. Ze is een heel open, hartelijke, knappe en wereldwijze meid waar mijn madam en ik geregeld mee babbelen. ’s Zomers zitten we niet zelden op ons schaduwterras te filosoferen, te gieren of gewoon te relaxen tot een stuk in de nacht. Ze heeft het nog wel eens over haar moeder, die al vrij snel na de scheiding is gaan samenhokken met rijke Louis. Maar al zes jaar is ze uit haar – hun – leven verdwenen, iets wat zo nu en dan aan Emma vreet.

“Ik zou zo graag willen dat je je kennis over fauna en flora met me deelt. Je diepe liefde ervoor. Je weet hoe gefascineerd ik daardoor ben, en al zeker door jouw tuin. Wees mijn ogen, Menck. Leer me kijken door jouw ogen, hoe jij de dingen ziet en benadert. Wil je dat doen voor me?”
“Voor jou doe ik alles, dat weet je. Enfin, bijna alles.” Ik lachte.
Emma nam een slok van haar thee.
Soms schaam ik me dat ik naast haar gin of Duvel zit te hijsen. En af en toe, doch echt heel zelden, durft ze zich ook wel eens te verliezen in een avondje gerstenat. Dan wordt ze veelal lacherig en plagerig en bijwijlen weemoedig.

“Weet je wat ik nu het sterkst ruik? Een roos. Een oude theehybride, right?”
“Right”, antwoordde ik naar waarheid. Ze staat zowat vijf meter voor je.”
“Welke naam draagt ze?” Ze draaide haar hoofd naar me toe. Haar ogen leken me echt aan te kijken, hoewel ik wist dat ze daar behoorlijk wat moeite moest voor doen.
“Dat is de Arioso. Rosa ‘Arioso’ om correct te wezen.” Ik glimlachte om mijn pedanterie.
“Een roze?”
“Yep, een roze. Maar dat was een gok, niet?”
“Tuurlijk. Maar ik stel me een roos doorgaans roze voor. Gek, hè?”
“Misschien associeer je dat met vroeger, met de rozen uit jullie gewezen tuin.”
Ze antwoordde niet en nipte nog eens van haar thee.
“Welke geur ruik jij, Menck?”
“Op dit moment, bedoel je?”
“Ja.”
Ik snoof eens heel diep, waardoor Emma in de lach schoot.
“Je mag dat niet doen. Je moet gewoon chill blijven en de sterkste geur in je opnemen. De geur die je neus spontaan komt binnendrijven. Dewelke is dat?”
“De jouwe. Ik ruik shampoo.”
“Gekkerd.” Ze legde haar hoofd op mijn schouder. Zo bleven we een ganse poos stil zitten. Soms heb ik zin om mijn arm om haar heen te slaan en haar dicht tegen me aan te trekken. Maar dat durf ik niet. Ik ben bang dat net iets teveel intimiteit een wig tussen ons zou kunnen drijven en al het moois zou doen splijten.
“Citroen”, zei ze ineens.
“Eh, wat?”
“Ik ruik citroen. De Arioso geurt naar citroen.”
“Wacht”, zei ik, terwijl ik opstond en naar de rozenstruik stapte. Ik plukte er een rijk gevulde bloem af. “Ruik maar.” Ik legde de roos in haar hand.
“Wow, die is dik!” Ze bracht de roos tot tegen haar neus en inhaleerde lichtjes. Toen gaf ze de bloem aan me terug. Met dat gebaar kwam er een sterk citroenaroma vrij.
“Mijn eerste les”, sprak ze zacht. Ze legde opnieuw haar hoofd op mijn schouder. “Rosa ‘Arioso’ is een volle, naar citroen geurende en roze theehybride.” Ze dreunde het schools op, glimlachte voor zich uit en knikte instemmend.
“Perfect. Wedden dat jij dit langer zal onthouden dan ikzelf?”
“Ooit, Menck, ooit zal ik je, als je écht oud en versleten zult zijn, les geven over je eigen tuin. Ooit.”

Ondanks mijn eerdere twijfel, sloeg ik nu toch mijn arm om haar heen. Zacht. Aarzelend ook.
Emma beantwoordde mijn gebaar door haar hoofd tegen mijn borst te leggen en de ogen te sluiten.

  1. Thomas Pannenkoek

    Prachtig stukje vind ik dit. Een verhaal recht uit het hart, dat recht uit het leven had kunnen gegrepen zijn. Van alle handicaps (of ‘beperkingen’, zoals het vandaag voorzichtiger heet) vind ik blindheid zowat de ergste. Je moet het maar meemaken dat zo’n gebeurtenis een wig tussen je ouders slaat en je de wereld moet herontdekken.

    (vorig weekend, tijdens het bezoekje aan ons kleinkind, waren we op bezoek in https://www.sint-pieters-leeuw.be/toerisme/zien-doen/zien/rozentuin-coloma / ik dacht nog: onze Menck zou dit een heerlijke plek vinden – en er waren nog niet eens rozen)

    Like

    • Menck

      Dank je wel. Je bent, zo merk ik aan het geringe aantal reacties, één van de weinigen die dit schrijfsel mooi vindt.

      Rozentuin Coloma is me genoegzaam bekend; mijn schoonvader keurt er jaarlijks nieuwe rozen. Prachtige plek waar je zeker in juni eens naartoe moet.

      Like

  2. djaktief

    Blinden laten je veel meer zien en ervaren. Tegenwoordig ben ik wekelijks loopbuddy van een nagenoeg blinde hardloper. Hij ziet nog 10%. Ik ben dus zijn ogen onderweg. Hij kent en herkent de weg op een andere manier. Ook de fysiek maak je meer en anders contact merk ik. Het is heel bijzonder.

    Groetjes,

    Dorothé

    Like

  3. zem

    Menck, ik vind dit een mooi en teder stukje.
    Het zien van de prachtige natuur hangt bij mij vrijwel uitsluitend af van de prestaties van mijn rechteroog.
    Wát een beperking als ik dat even dicht doe op mijn ronde door de tuin. Voor alle zekerheid moet ik maar veel mooie plantaardigheden en zo meer stevig opslaan in mijn geheugen: in full color!
    Hartelijke groet van Zem.

    Like

  4. beaunino

    Prachtig Menck. Wat zijn we toch gezegend met al onze zintuigen.
    Sommige rozen ruiken zo heerlijk. Daar krijg je zo’n blij gevoel van. Een hele andere dimensie, maar niet minder dan ze aanschouwen. We letten te weinig op geur bij het aanleggen van een tuin vind ik.

    Like

  5. Kakel

    Je bent onnavolgbaar in het beschrijven van sfeer. Dat heb je ook hier weer subliem gedaan. Sowieso ben ik fan van jouw stijl en woordgebruik.
    Er zijn meer soorten delicate rozen dan vormen van liefde. Dat zit bij jou wel snor.
    Ik ben een tijd “voorrijder” op een tandem met een blinde passagier geweest. Heel apart. Ook qua fietsen want ze kunnen niet anticiperen op een bocht en deden dat ook niet. Afgezien dat de passagiers genoten, had ik het zelf ook niet willen missen.
    Zonnige groet!

    Like

    • Menck

      De liefde voor rozen is me ingelepeld door mijn schoonfamilie. Mijn schoonvader is professionele rozenveredelaar en bijzonder begeesterd. De vlam sloeg vele jaren geleden over naar zijn dochter, zijnde mijn madam. Hun passie werkt aanstekelijk.

      Like

  6. Katja

    Wat een toeval, ik kom elke dag voorbij rozentuin Coloma, als ik op de lijnbus zit die me naar één van de vestigingen van één van de meest welvarende Belgen in Halle brengt. De kern van Sint-Pieters-Leeuw, de Rink enzo, is ook een zeer mooie plaats. Zeker als het baadt in de zon. Een aanrader om met de partner te gaan wandelen. Of alleen. Er is ook een lekker ijssalon in de buurt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.