Weltschmerz, medicijnen en mijmeringen

De dag van gisteren is gestart onder een dingsig gesternte. Waar het door kwam, daar kwam het door. Een mens heeft zulks maar zelden in de hand.

Het begon die morgen al: ik raakte ineens diep ontroerd door de intense goudkleurigheid van mijn ochtendurine. Met trillende lippen prees ik mijn blaas om zoveel liquide schoonheid. Toen ik na de plas rechtstond om mijn broek op te hijsen, bereikte een uitermate miniem en warm gedruppel mijn linkerdij. Tranen, zo vermoedde ik. Al riep de plotsheid ervan evenwel verwondering bij me op.

Tijdens het ontbijt vloog er een musje tegen het keukenraam. ’t Kan ook een meesje geweest zijn. Of een winterkoninkje, ‘k wil er vanaf zijn. Het beestje was in ieder geval kleiner dan de meeuwen die hier veelvuldig rondcirkelen. Wat restte, was een bloederige smurrie waarin tal van pluimen kleefden. Ik raakte diep ontroerd door de intense goudkleurigheid van het gevederte. Er bengelden opnieuw tranen. Tranen om wat vermoedelijk dan toch een goudvink zal geweest zijn.

In de brievenbus ontwaarde ik een grote enveloppe. Ik scheurde ze open en zag vette doch zwierige gouden letters. Ik had met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid tienduizend euro gewonnen. Dat zou al blijken na een eerste bestelling van tweehonderd vijftig euro. Wederom tranen. In mijn koffie dit keer. Het doet wat met een mens.

Onder dat droefgeestig gesternte stapte ik een wijl later in mijn bestelwagen. De dag stond in het teken van een nieuw aan te leggen tuin in het verre Assebroek alwaar ik allerhande opmetingen te verrichten had. Meer zat er jobgewijs niet in, want sinds vorige week is mijn rechterschouder kaduuk en is diens aanhangsel, ook wel rechterarm genoemd, vleugellam. Sturen deed ik dientengevolge met mijn linkerhand en de versnellingspook bediende ik met de rechterknie. Geen fijne manier om een werkdag aan te vatten, temeer daar ik ook koffie aan het manoeuvredrinken was.

“Alles goed?” begroette de klant me monter en opgewekt.
Dat ik zware medicatie moet nemen die heel mijn maaghuishouding verstoort, iets waartegen ik eveneens pillen slik, hield ik wijselijk voor mezelf. Dat die medicinale combinatie heeft geresulteerd in een blaasjeseczeem over gans mijn lichaam, ik dienaangaande een dermatologisch onderzoek moest ondergaan en vervolgens een antibioticum, een ontstekingsremmer en cortisonezalf werd voorgeschreven, deelde ik de brave man evenmin mee. Zelfs over de gekmakende jeuk die dit euvel veroorzaakt, hield ik mijn lippen stijf op elkaar.
En dus verkondigde ik hem met een gekunstelde glimlach: ‘Alles prima, hoor.”

Tijdens de opmetingen en het foto’s nemen, welden er drie tranen op in de linkerhoek van mijn rechteroog. Was het de snijdende noorderwind die mijn gelaat als met naalden teisterde, of werd ik dan toch geraakt door de schoonheid van het project dat me te wachten stond? In mijn hoofd maakte ik tal van calculaties: zoveel ton compost, zoveel zakken bentoniet, zoveel plantjes, zoveel heesters, zoveel geld. Zoveel te doen en zoveel pijn. Zo verdomde veel treurnis. Het leek wel of ik me aan het wentelen was in zelfbeklag en er stiekem van genoot.

Later die dag plaatste ik de bestellingen, betaalde voorschotten en reed huiswaarts, doch niet alvorens nog even wat rust in mijn hoofd te tanken. Dat bewerkstelligde ik, zoals wel vaker, op een mij vertrouwde plek: de groene oase waar ik al sinds mensenheugenis kom. (Zie link onderaan dit logje.)
Er ontsprong wederom wat zoutwater in mijn ooghoeken. Toen ik naar mijn zakdoek tastte, viel er een houtduif uit een grote, knoestige eik. Ze bleef roerloos en ruggelings op de grond liggen met haar beide vleugels wijd opengespreid. In de verte hoorde ik een donderslag, ook al kon de hemel niet helderder zijn.

Nogmaals: weltschmerz.
Lach er gerust om.
Maar sta me toe dat ook te doen als ú erdoor overvallen wordt. Want – gaf ik het u reeds mee? – een mens heeft zulks maar zelden in de hand.

Mijn toevluchtsoord in tijden van innerlijke onrust vindt u overigens HIER.
Fijne plek vol persoonlijke nostalgie en in een ver verleden zelfs de werkstek van wijlen mijn moeder.

  1. beaunino

    Ik liep het park in
    mijn hoofd te vol met gedachten
    Ik keek om me heen
    en toen wist ik het weer.
    Zoals ik eigenlijk al verwachtte.

    Relativerend, zo’n oude schoonheid zeker als zij is getooid met de belofte van een nieuw begin.

    Mooi Menck.

    Like

  2. Thomas Pannenkoek

    Zo’n twee keer per jaar gaan we ook eens kuieren in de omgeving van het kasteel van Loppem. Het domein is niet groot, maar straalt iets uit. Het meest toch als de wind niet uit de verkeerde kant komt, want dan worden de oren geteisterd door het eindeloos geraas van auto’s die over de autostrade denderen.
    Word gauw beter!

    Like

  3. djaktief

    Wat een fysieke malheur. Sterkte. Ik hoop op spoedig herstel. Medicatie kan het gemoed ook behoorlijk beïnvloeden trouwens. Maar ik weet niet of daarvan hier sprake was. Wandelen verruimt je blik en opent je voor dingen waar je normaal geen aandacht voor hebt. En jij had wel een hele mooie plek gekozen.

    Groetjes,

    Dorothé

    Like

  4. Kakel

    Soms wordt het een mens allemaal teveel en bij jou was soms gisteren. Lachen helpt, vooral om jezelf maar dat valt om de drommel niet mee.
    Die foto’s van het kasteel met park…Ik liep naast je. Je hebt het niet gemerkt want ik wilde je niet storen. Wat een prachtige plek . Dubbel en dwars door de verhalen van je moeder.
    Laat je schouders gerust een paar dagen hangen. Daarna flink je neus ophalen en weer rechtop lopen. Een heel voorzichtige bemoedigende (ik durf het word nauwelijks te schrijven) klap op je schouder.
    Welgemeend sterkte!

    Like

  5. zem

    Wat moet een tuinman met een arm die het niet goed doet? En met al die medicatie die zo’n man dan gaat plagen?
    Het is vast die medicatie die de geest een beetje week maakt. Als die arm het maar weer snel gaat doen!
    Sterkte, Menck.

    Like

  6. Heidi

    Mijn Weltschmerz-dagen zijn zeer voorspelbaar, net als mijn hormoonspiegels… maar wee degene die daar dan mee zou durven lachen :D. Alleen ik mag dat, en dan meestal nog groen ook.
    Zo’n oase is nét wat je nodig hebt dan… Veel beterschap!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.