Kopen? Blijven(d) hopen!

Niemand wist hoe boer André eigenlijk was gestorven.
Volgens ‘zij die het konden weten’ ging het om een hartaderbreuk, terwijl anderen dan weer beweerden dat hij omgekomen was door een stom ongeluk, zijnde geplet tussen zijn aftandse tractor en een schuurmuur.
Feit was dat André het tijdelijke voor het eeuwige had verwisseld en dat zulks op de tong liep in de kleine gemeente alwaar mijn vader nog immer resideert. De landbouwer was, behalve een vrek en een vrouwengek, ook al jaren ongewild de dorpsidioot. Zijn tractor was zijn enige middel van verplaatsing. Dat voorhistorische vehikel stond iedere zondagvoormiddag voor de kerk geparkeerd, terwijl het tijdens de namiddagen van de dag des Heren voor de plaatselijke cafés werd gespot. Want André was een stevig drinker die dientengevolge frequent laveloos achter het stuur van zijn akkerprinses plaatsnam en alzo door de dorpsstraten laveerde. Daardoor reed hij meermaals autospiegels in de vernieling of negeerde rotondes straal, wat niet zelden resulteerde in linea recta baantjes trekken door gemeenteplantsoenen.

Waarom ik u dit vertel?
Eigenlijk om tot iets van een geheel andere orde te komen.

De tijding van de landbouwers dood was namelijk ook Emmy en Dieter, twee eindtwintigers uit mijn kennissenkring, ter ore gekomen. Deze jongelui-met-bouwplannen aasden al geruime tijd op een stuk bouwgrond van André. Het bevindt zich schuin tegenover mijn ouderlijke woning. Een schone lap, voorwaar: duizend vierkante meter, zijnde tien are, gelegen in een rustige buurt op vijf minuten wandelafstand van de dorpskern.
André placht het perceel talloze jaren van zijn actief boerenleven afwisselend te voorzien van maïs en bieten, maar de laatste drie jaar bleef het onaangeroerd. Al snel werd het stuk ingepalmd door netels, distels en wild gras. Het was een doorn in het oog van de buren, die de boer geregeld met de vinger wezen omwille van het vele onkruid dat via zijn verwaarloosd perceel uitgezaaid raakte in hun tuinen. Doch boer André vloekte eens stevig en legde de aantijgingen vervolgens naast zich neer met de melding dat hij “het toch ging verkopen”.
Wat nooit gebeurde.

Doch kijk: een paar weken nadat André onder geringe belangstelling ter aarde was besteld, stond er ineens een ‘te koop’-plakkaat op de akker. Het vermeldde de naam van een immobiliënkantoor alsook een telefoonnummer.
U ziet het van hier: Emmy en Dieter belden meteen. Groot was dan ook hun teleurstelling toen zij de vraagprijs vernamen: tweehonderd vijftig euro per vierkante meter. Deze lap grond aanschaffen, zou meteen een hap van tweehonderd vijftig duizend euro, zijnde tien miljoen oude Belgische franken, uit hun budget nemen. En dan moesten ze nog beginnen te bouwen!
De moed zonk de brave kinderen begrijpelijkerwijs in de schoenen. Emmy heeft al jaren een kantoorbaantje bij een verzekeraar, Dieter is sedert het beëindigen van zijn studies werkzaam in een industriële drukkerij. Beiden spaarden ze geruime tijd verwoed vele centen bijeen om hun droom te kunnen waarmaken. Hierop hadden ze echter allerminst gerekend.
In Brugge, waar ze aanvankelijk bouwgrond wilden kopen wegens ‘dicht bij het werk’, zijn de grondprijzen nog hoger. Driehonderd euro per vierkante meter is daar een gemiddelde. Die kaart was voor hen ronduit onhaalbaar.
En dus zochten ze in de randgemeenten naar beter, hun eigen landelijke dorpje als uitgangspunt nemend. Veel bouwgrond was er al niet meer beschikbaar. Bovendien werden de weinige stukken die vrijkwamen alras ingepalmd door bouwfirma’s die er appartementen op neerpootten. In een flatje hun intrek nemen, zag geen van beiden zitten. Nu bleek echter dat ook de grondprijzen in hun geboorteplek niet van de poes waren.
Het tweetal gaf de moed niet op. Ze belden met diverse makelaars en bouwfirma’s, sloegen er geregeld de plaatselijke immosites op na en trokken meermaals op grondjacht. Hun inkomen, al bij al toch dat van de gemiddelde Belg, bleek telkens ontoereikend. Ook het stuk van boer André, zowat hun laatste hoop in eigen dorp, konden ze nu wel op hun buik schrijven.

Emmy en Dieter huren sinds kort een huis à rato van zevenhonderdvijftig euro per maand. Ondertussen gaat hun zoektocht naar bouwgrond onverwijld verder. Ook koopbare jonge woningen hebben ze aan hun verlanglijst toegevoegd, kwestie van wat toegevingen te (moeten) doen.
Erg veel hoop heeft het duo niet, want – zo wisten ze mij te melden – “een eigen huis is iets voor welgestelden geworden.”
“Twintig jaar geleden,” zo deelde ik hen mee, “kochten mijn madam en ik onze woning, toen nauwelijks twee jaar oud, voor nog geen honderdtwintig duizend euro. Ze was bij aankoop al ruim voorzien van alle gemakken en is omringd door zeven are grond.”
Het tweetal gaapte me met open mond aan.
“We zijn gewoon veel te laat geboren”, aldus Dieter.
Emmy beaamde.
Ik kon niet meer doen dan meewarig mijn hoofd schudden.

Voor jonge mensen is het heden verdraaid moeilijk geworden, beste lezer. Onmogelijk zonder hulp van buitenaf, lijkt het soms wel.
Weet u, dit zijn de momenten waarop ik blij ben dat ik reeds vijftig lentes tel. En heel soms ook, zij het wellicht slechts in dit opzicht, dat ik geen kinderen heb.
En nee, dit heeft echt niks met egoïsme te maken. Verre van, zelfs.

Advertenties

  1. De Fruitberg

    Het is volgens mij ook de grootte van het perceel die de prijs zo hoog maakt. Verkavelingen bestaan nu typisch uit kleinere gronden, en de enkele uitschieters (10 a is dat vandaag de dag al) zijn dus vreselijk duur. Toen ik hier 5 jaar geleden informeerde voor de prijs van een lap grond van 40 a (waarvan 30 a landbouwgrond) was dat welgeteld 395 000 EUR. De enige overblijvende grond van 20a op die verkaveling was 295 000, de gronden van 4 – 5 are waren allemaal verkocht aan veel schappelijkere prijzen (120-150000 EUR).

    Like

    • bentenge

      In Asse, ook verre van goedkoop, is de prijslogica gelijkaardig. Grote stukken zijn door hun oppervlakte uiteraard al duurder, maar door hun schaarsheid nog duurder. Stukken tussen 3a en 8a gaan nooit boven de 200k€. Een stuk van 10a kost minstens 250k€.

      Like

      • Menck

        250.000 euro voor een lap grond van 10 are: het is inderdaad de prijs die heden gemiddeld wordt gehanteerd. Dat neemt niet weg dat ik dergelijke bedragen van de gekke vind. Mochten de lonen in de loop der jaren evenredig zijn gestegen, zou zulks al een stukje begrijpelijker zijn.

        Like

    • Menck

      Ik kan uiteraard niet in het hoofd van die mensen kijken, maar ze staarden zich blind op dat ene perceel. Het heeft, begrijpelijkerwijze, niet mogen zijn.
      Zelf van ik voorstander van het kopen van een bestaande woning. In verhouding is zulks een stuk minder duur dan bouwgrond + nieuwbouw. Doch uiteraard snap ik dat niet iedereen die denkpiste bewandelt / wil bewandelen.

      Like

  2. bentenge

    Of die twee jonge mensen in de verkeerde tijd geboren zijn weet ik niet. Uit de verhalen van mijn ouders leerde ik dat het in hun tijd niet noodzakelijk eenvoudiger was. Wij hebben denk ik de goede periode meegemaakt van sneller dan de prijzen stijgende welvaart en lonen.

    Like

  3. annaberg

    Wat je zegt, Menck … Hier, in het mooie Dijleland tussen Leuven en Overijse, is het hetzelfde liedje. Peperdure gronden en een groot internationaal publiek dat die kan betalen. Aangezien wij vijf kinderen hebben en we hen met anderhalve onderwijswedde hebben laten studeren en op kot gaan, is er niets om uit te delen, tenzij we ons eigen huis verkopen natuurlijk. De oudste kreeg gelukkig wat centen van de schoonfamilie en kon zo toch een fatsoenlijk huis (met werk aan) met tuin in de buurt kopen. Zoon twee heeft ook onlangs gekocht, zij het een bescheiden chaletje op een mooi stuk grond. Geen huur meer, maar ze wonen en proberen ondertussen te sparen voor uitbreidingswerken. Die de echtgenoot met de zoon zoveel mogelijk zelf zal doen om het betaalbaar te houden. Nee, evident is het niet voor jonge mensen, maar met wat creativiteit en hulp van de oudjes lukt het toch nog.

    Like

    • Menck

      Als je zelf de handen uit de mouwen kan steken en van veel markten thuis bent, heb je sowieso al een stap voor, niet in het minst budgettair. Helaas is dat niet iedereen gegeven, net zomin als geldelijke steun van buitenaf. Dan moet je met twee al behoorlijk wat verdienen om nog je droom te kunnen waarmaken.

      Liked by 1 persoon

  4. Mrs. Brubeck

    Toen wij begonnen te werken verdienden we 30000 bef netto in de maand, de prijzen van gronden en huizen waren toen in verhouding tot ons loon ongeveer (belangrijk woord) hetzelfde. Als alleenstaande was het toen ook moeilijk om iets te kopen of te kopen, als koppel ging het wel.
    Het is nu wel zo dat in sommige steden en gemeenten je puur de prijs van de ligging betaalt. We hebben de zoektocht met Oudste ook meegemaakt, geen makkie, maar gelukt!
    Wel jammer dat jonge mensen uit bv hun geboortestreek zoals Brugge enz worden verdreven door de prijzen.

    Like

    • Menck

      Voor de prijs van de ligging moet je heden inderdaad vaak diep in je beugel tasten. Vergelijk in dat opzicht de Westhoek maar even met de Brugse kern of gordel.
      Verhoudingsgewijs was het toch nog iets gunstiger toen wij destijds op huizenjacht gingen. Bijkomend voordeel van onze generatie is dat in veel gevallen de ouders / familie een stevig steuntje in de rug konden / wilden geven. Daar moet een jonge huizenjager (m/v) anno 2017 welhaast niet meer op rekenen.

      Like

      • Mrs. Brubeck

        Mag ik het voor een keertje oneens met je zijn?
        Wij hebben alles zelf moeten doen, geen cent en geen ruggesteuntje, ik denk echt niet dat je dat mag veralgemenen. Door mijn job weet ik dat er nu ook jongeren zijn die geld krijgen van hun ouders en anderen niet.

        Liked by 1 persoon

        • Menck

          Uiteraard mag je het oneens zijn met me. Het was ook niet mijn bedoeling om te veralgemenen, wat ik dan ook niet deed. Ik baseer me louter op wat ik opvang en meekrijg vanuit mijn vrienden-, familie- en kennissenkring en uit wat ik hoor bij klanten. Een persoonlijk logje, kortom, met een visie waar gerust anders over gedacht mag worden en waar met graagte tegenin mag worden gegaan.
          Dat er heden nog jongeren zijn die geld krijgen van hun ouders, is beslist waar. Maar zijn ze vandaag nog zo talrijk als toen onze generatie ging bouwen? Mochten wij destijds zelf geen duw in de rug hebben gekregen, dan waren we nu waarschijnlijk aan het huren of woonden we ergens in een caravan in Verweggistan of zo.

          Like

  5. Eilish

    Wij hebben 26 jaar geleden een tiende van die grondprijzen betaald voor onze grond op de boerenbuiten. Toen we vijf jaar later bouwden konden we de grond al verkopen voor het dubbele.
    Niet te doen hoe duur bouwen is tegenwoordig.
    Wat dat koppel betreft : willen die echt 10 are grond? Anders kunnen ze misschien met een verkavelingswijziging de helft van de grond doorverkopen en zo de prijs schappelijk houden.

    Like

    • Menck

      Dat koppel had die 10 are gewild, maar momenteel hebben ze hun verlangens noodgedwongen naar beneden bijgesteld. Het bewuste stuk heeft intussen trouwens een koper met bouwplannen gevonden.
      Om heden nog te bouwen, moet je inderdaad al over een serieus gezwollen bruintje beschikken. Verbetering zit er volgens mij ook niet meer in; daarvoor worden de bouwgronden te schaars en het aantal huizenzoekers steeds groter. Het verklaart ten dele de almaar toenemende interesse voor bijvoorbeeld cohousing.

      Like

  6. woelmuizenier

    Allicht een ietsje off-topic: toch eigenaardig hoe een stuk aardkorst, die aanvankelijk niemand behoorde, steeds maar verder en duurder gekocht en verkocht kan worden. En eens gekocht kan je er nog niet eens mee doen wat je wil (en maar goed ook).

    Like

    • Menck

      Zo is het inderdaad: aardkorst is een verduiveld duur goedje geworden. Dat er restricties zijn, is beslist een goede zaak. Ik denk dat we anders nogal wat zouden meemaken.

      Like

  7. Thomas Pannenkoek

    Onze eerste (beetje aftandse, sociale) woning kochten we in 1983 aan de fantastische prijs van 2.000.000 Belgische Franken (bijna 50.000 Euro). We hebben er toen nog zo’n 10.000 Euro tegen gekletst om het pand aan te passen aan de toen geldende comfortnormen.
    Toen verdienden we elk bijna 20.000 frank per maand (zo’n vijfhonderd Euro).
    We hadden tweedehands meubeltjes, reden met een roestig karretje, keken naar een zwartwit-tv, gingen ‘op reis’ naar een caravan in de Ardennen. Hadden geen tweejaarlijks ‘te vernieuwen’ GSM, geen PC. Muziek kwam uit een draagbaar radiootje,…
    Als ik ons inkomen omreken naar vandaag, zijn de grond- en huizenprijzen nog zo gek niet gestegen. Wat wél is veranderd, en nu loop ik het risico als een zagende oude pé aanschouwd te worden, is wat ‘de jeugd’ beschouwt als noodzakelijk comfort. Ik zal er geen opsomming van geven…
    Het grote probleem voor mensen die vandaag iets willen kopen/bouwen is dat de banken onder druk van de Nationale Bank een ‘eigen inbreng’ moeten eisen die binnenkort tot 20% zal oplopen. Stel: een eenvoudige woning van 250.000 Euro kost nadat je bij de notaris buitenkomt en een hypotheek hebt genomen ruim 275.000 Euro. Daarvan moet je dus binnenkort 55.000 Euro zelf ophoesten.
    Wij (mijn partner in crime en ikzelf) hebben indertijd geen hulp gekregen van onze familie (bij nader inzicht: gelukkig maar, we moeten niemand ‘merci’ zeggen). Weinig jongeren hebben vandaag die 55.000 Euro onder hun matras liggen…

    Like

  8. Katja

    Tegenwoordig is er in Brussel veel cohousing. Mijn kids hebben allemaal univ gedaan en een beter diploma dan mezelf. De dochter wil een huis, de zoon zie ik beginnen met een appartement. De jongste heeft nog geen partner en reist letterlijk de wereld rond. Zelf heb ik niets met bezit. Moest mijn vriend willen, zou ik meteen mijn huis verkopen en omwisselen tegen een kleine studio. Later pas ik wel op de kleinkinderen bij de kinderen thuis. We zouden dan meteen van de schulden (3 universitaire diploma’s) verlost zijn. Voor de zen-attitude werk ik deeltijds en ik koop enkel tweedehands. Mijn mentale rust en vrijheid stel ik boven alles.

    Like

    • Menck

      Dat je mentale rust en vrijheid je heilig is, begrijp ik maar al te goed. Zelfs het tweedehands kopen herken ik omdat ik het ook vaak doe.
      Wij hebben ons eigen huis, maar daar hangen we allerminst aan vast. Als we morgen weg willen, dan doen we dat ook, no matter what. Alleen is het wel zo dat wij een pak goedkoper afbetalen dan wat de meeste huurders maandelijks moeten afdokken. Ik zou wel gek zijn om nu te gaan huren. 😉

      Like

  9. Affodil

    Van de grondprijs schrik ik geenszins. We hebben zelf een stuk bouwgrond verkocht en het genoemde bedrag ligt volledig in de lijn van wat er in Kruibeke betaald wordt. Zelfs op 240m van de dagelijkse file aan de Kennedytunnel. En dan staat er nog niets bewoonbaars op. Bovendien worden de bouwnormen steeds strenger en moet je steeds meer dure technieken in huis halen om aan die voorschriften te voldoen. Hoe starters het tegenwoordig nog voor elkaar moeten krijgen, is me ook niet helemaal duidelijk. Ik weet maar al te goed wat wij er voor moeten doen (en vooral: laten) hebben om ons huis af te betalen en wij hadden de grond dan nog gekregen van mijn schoonmoeder. We moesten mijn schoonzus wel nog voor de helft uitbetalen, maar toch. Of 40 jaar geleden de wanverhouding tussen inkomen en hypotheek zo groot waren als nu, durf ik te betwijfelen.
    Aan de andere kant is het niet onlogisch: de bouwpercelen worden overal schaarser en daar is ruimtelijke ordening in Vlaanderen heel erg schuldig aan. Toen wij bouwden moest het gebouw 4m uit de grens van het perceel blijven. Voor een open bebouwing dus 8m verloren grond. De buren aan beide zijden moesten dat ook, dus voor elke 3 huizen was je al een ferm stuk bouwgrond kwijt. Er is intussen gemilderd naar 3m en naar wat ik hoor gaat daar binnenkort nog wat vanaf. In Zeeuws Vlaanderen – zoals op de meeste plaatsen in Nederland – is dat zo ongeveer 1m. Het is niet alleen door land op de zee te winnen dat ze hier meer open ruimte overhouden. Ze springen er gewoon verstandiger mee om.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s