Eén met het universum

“En, Menck, hoe heb jij eigenlijk je madam leren kennen?”
“Goh, dat is een heel verhaal.”
“Vertel, jong!”
“Welaan, dan.

Voor ik beroepsmatig deed wat ik nu doe, heb ik een groot aantal jaren in een uitgeverij gewerkt. Ik was er corrector.
Zulks vergde, behalve een grondige kennis van het Nederlands, het Engels en het Frans ook nog enige schoolse basiskennis van het – vooral geschreven – Duits. Voor de rest werd er niks gestipuleerd. Doordat ik in enigerlei mate voldeed aan die vereisten, voelde ik me aangesproken toen ik mijn oog op de wervingsadvertentie liet vallen. Ik solliciteerde via de telefoon, wat in die dagen behoorlijk hip was. Weinig later werd ik middels een formeel vodje (de postbode had het – tevergeefs – tussen een dikke bundel reclame proberen te proppen) uitgenodigd voor een mondelinge en schriftelijke proef.
Aldaar aangekomen trok ik mijn dasje recht, sprak met twee woorden en wist redelijk goed te gokken op de geschreven test. Om kort te gaan: ik kon de week erop al aan de slag.

Voorheen leidde ik een behoorlijk hectisch bestaan als vertegenwoordiger van een groot vrachtwagenmerk. De job van corrector bleek stukken verteerbaardere koek. Ik diende slechts te zitten en te lezen.
Lézen, gedomme. Iets wat velen zich tot hobby stellen. Kopje koffie en een koekje erbij, zelfs. En dan die rust! Slechts nu en dan diende ik mijn hand eens op te heffen om een occasionele fout aan te stippen en een bladzij om te slaan. Geen onnodig geprakkiseer meer noch overdreven bemoeienis van hogerhand. Ik had een aardig verdekt opgesteld bureautje en een stoeltje. Het leeswerk werd me gebracht. Alleen de koffie moest ik zelf halen, maar dat had ik er voor over.
Als er tijdens al die jaren één iets was dat ik met stellige overtuiging als onweerlegbaar mocht claimen, dan was het wel dat ik als een belezen mens diende te worden beschouwd. Ik las wetteksten, romans, en kunstboeken. Ik doorsnuffelde reclamefolders, verkiezingsdrukwerk en pamfletten. Ik verdiepte me in magazines over cosmetica, baby’s, tuinen en auto’s. Een paar ondertussen aardig gekende boeken gingen eerst door mijn handen alvorens te worden gedrukt. Yep, ik voelde me een hele pief. Een gevoel dat helaas al snel omsloeg toen ik mijn eerste maandloon inde. Doch dit uiteraard geheel in de rand, want mijn jobvreugde werd er nauwelijks door aangetast.

De baan had één nadeel: ze verklootte mijn ogen. Ik las bij Tl-licht dat niet zelden flikkerde en bovendien veel te hoog hing. Mijn diverse klachten hieromtrent werden honend weggelachen met een immer weerkerend “De lampen zullen worden aangepast eens de huidige de geest hebben gegeven.” Al die jaren zijn ze blijven branden. En flikkeren. Wat heeft geleid tot mijn eerste bril (en in latere instantie lenzen).
Die bril had dan weer als voordeel dat ik het aanwezige vrouwvolk veel beter kon observeren. Want dat was nóg zo’n niet te versmaden voordeel van mijn job: het atelier waar mijn bureel zich bevond, werd in hoofdzaak bevolkt door het geslacht waar ik een groot zwak voor heb. En aldus hield ik me op kalme momenten onledig met praatjes slaan en grapjes maken. Spoedig werd alzo mijn vriendinnenbestand uitgebreid. Wat op zijn beurt weer leidde tot ontspannende ‘nawerkse’ uren.
Gaandeweg raakte ik verslingerd aan één welbepaald werkneemstertje. Dat het wederzijds bleek, kon ik dra opmaken uit de verlegen lachjes en de blos op haar wangen telkens als ze mijn bureel passeerde. We hadden amper woorden gewisseld, maar de steelse blikken vlogen bijzonder frequent heen en weer. Mijn hart bonsde dubbel zo hard als ik haar zag en mijn bloeddruk schoot menigmaal naar grote hoogtes. Ik kreeg klamme handen, wat het schrijven danig bemoeilijkte. Mijn gedachtewerk hield me op den duur van mijn leeswerk af. Kortom: ik werd verliefd.

Een afspraak op een zonnige voorjaarsmiddagpauze in het Brugse Minnewaterpark – what’s in a word, nietwaar? – mondde uit in de eerste kus. Die voelde aan alsof er in mijn lichte hoofd duizend nachtegaaltjes romantisch kwelend een liefdeszang aanhieven terwijl ontelbare vlinders uitgelaten mijn buik als danszaal bezigden. U raadt het al: we raakten verwikkeld in een relatie.
Verwikkeld, jawel. Want boven dit ogenschijnlijk onschuldige tafereel trokken zich donkere wolken samen: die van een bestaand huwelijk. Wilt u er nog wat bliksems bovenop? Welaan dan: haar man werkte in hetzelfde bedrijf, zij het gelukkig op een andere afdeling. ‘Ruk eens gezellig een koppel uiteen’ is niet bepaald mijn levensmotto. Ik was dan ook – excusez le mot – verheugd toen bleek dat er al geruime tijd meerdere haren in de huwelijksboter zaten. Eigenlijk wilde ze dus niets liever dan een beetje betrapt te worden. Wat ook gebeurde. Door haar vent bovendien. Met minder aangename gevolgen: die mens eiste mijn ontslag omdat ik ‘een regelrecht gevaar was voor zijn huwelijk’. Van enig gebrek aan realiteitszin kon ik hem alvast niet beschuldigen.
Ik ontving, netjes verpakt in een officieel uitziende omslag, een kreukvrij papiertje dat kortweg ‘C4’ als titel droeg. Geen aangename tijding, dat begrijpt u. Doch dit logje eindigt geenszins negatief. Wat volgde, kan uitermate beknopt worden weergegeven zonder aan duidelijkheid in te boeten: madam liep inderhaast bij meneer weg, ze stortte zich in mijn armen, we leefden nog lang en gelukkig.
Enfin, dat laatste dient u te beschouwen als de expressie mijner grootste hoop. Maar ondertussen zijn mijn madam en ik wel al tweeëntwintig jaar samen. Correctie: tweeëntwintig en een half.
Dat corrigeren gaat er toch maar moeilijk uit, verdorie.


TOEN:

NU:

Advertenties

  1. beaunino

    Als het zo moet zijn hou je het uiteindelijk toch niet tegen. En maar goed ook, want dan hadden er drie mensen ongelukkig geworden.
    P.s. Voel me nu nog meer vereerd dat je regelmatig bij mij leest.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s