Tegen beter weten in

Mensen die mij vervelen, ga ik sneller uit de weg dan vroeger. Ik ken maar bitter weinig individuen die ik heden nog als langdurig tot blijvend interessant wens te bestempelen. Dat zal te groten dele wel aan mij liggen. In pakweg vijftien jaar tijd ben ik geëvolueerd van iemand die met een steen aan de praat raakte naar een ronduit selectief specimen. Destijds placht men mij te omschrijven als allemansvriend; vandaag blijft daar nog slechts een vage schijn van over.

“Met de jaren rijpt de kieskeurigheid,” deelde een meelevende doch wijze mens me onlangs mee. Hij ging hierbij met handen en voeten aan de slag. En dat was nodig, want kieskeurigheid heb ik tot voor kort altijd beschouwd als iets uitgesproken negatiefs. Dat hoeft het niet te zijn, weet ik nu. Het is onder meer een vorm van zelfbehoud die zelden aan jeugdige leeftijd wordt gelinkt.
Zo heb ik kortelings gebroken met twee mensen, zijnde een koppel, die ik al ettelijke malen op mijn levenspad mocht ontmoeten. Telkens als we elkaar tegen het lijf liepen, mondde zulks uit in een lange avond in elkaars gezelschap. Het waren iedere keer opnieuw avonden waar ik warm noch koud van werd. Want om het boudweg te stellen: zij waren verknocht aan mij, maar die prikkel was onvoldoende wederzijds. Ik ging ze niet uit de weg, maar ik zocht ze al evenmin op. U begrijpt me wel.
Al die jaren heb ik mijn – gestaag groeiende – wrevel jegens hun bijzijn niet weten over te brengen. Enfin, niet willen overbrengen, eigenlijk. Ik ondernam daar geen gebenedijde poging toe. Meer nog: ik verdrong – geheel bewust – alle tekenen van ergernis, aanvaardde hun aanwezigheid, gaf blijken van aandacht om wat ze me te vertellen hadden en ging het losse gefilosofeer, eigen aan kameraden, al net zo min uit de weg. Het was de goedzakkige allemansvriend van weleer in mij die me bij de hand nam. Die ervoor zorgde dat ik me als verdraagzaam, beminnelijk en welwillend bleef opstellen.
En dan was er ineens die diepgaande babbel over kieskeurigheid…

Heden weet ik niet of ik me nu een schuldgevoel dien aan te meten dan wel een zucht van opluchting moet slaken. Zo tegenstrijdig maakte ik het echt nog niet eerder mee. Maar zoals het was, kon het ook niet blijven duren. Onze verhouding was wars van oprechtheid en onvoldoende echt, laat staan boeiend.
Hoe dan ook: ik heb open kaart gespeeld. En ja, ik heb ongetwijfeld goedbedoelende mensen pijn gedaan en ik voel me daar hooglijk beroerd bij. U hebt een punt mocht u beweren dat ik véél eerder had moeten ingrijpen. Maar, zoals hierboven reeds aangehaald: het verstand komt, net als het inzicht en de moed, slechts met de jaren. De nasmaak daarvan is echter ronduit wrang.

Advertisements

  1. Thomas Pannenkoek

    Tja… Wat men ook beweert: mensen veranderen met ouder worden. Interesses groeien uit elkaar, anderen trekken maar geen levenslessen uit wat hen overkomt.
    Wij hebben een zeer enge vriendenkring, maar dan nog, mochten mensen mij echt niet (meer) interesseren, zou ik dezelfde stap zetten.

    Like

  2. Mrs. Brubeck

    Ok, dit had(den) ik(wij) ook kunnen schrijven, ben onder de indruk van je openheid en oprechtheid.
    Wij zijn ons er door een aantal redelijk recente gebeurtenissen ook veel meer van bewust dat we onze energie nog enkel steken in mensen en dingen die er echt toe doen (dat was precies een lange zin 😀).
    Je leert wel wat in een mensenleven…

    Like

  3. Heidi

    Het valt mij op dat dikwijls degenen die met een (grappig bedoeld? goed bedoeld? als ijsbrekend bedoeld?) “ha, jullie leven nog” degenen zijn die tijd en energie vreten die ik liever aan anderen besteed. Echte vrienden kom je tegen (soms door omstandigheden met veel te grote tussenpozen), en je pikt moeiteloos de draad weer op waar hij vorige keer achtergebleven was.
    Zulks wordt inderdaad met het ouder worden duidelijker. Man des huizes weet ondertussen heel goed dat ik geen tijd steek in sociale “verplichtingen”. Als het moét, hoeft het voor mij niet meer, dankjewel.

    Liked by 1 persoon

  4. djaktief

    Niet echt herkenbaar Menck…. naarmate ik ouder word vind ik mensen steeds interessanter worden. En de mensen die ik moeilijk en vervelend vind leren me meestal iets over mezelf. Ik benoem wat ik zie en voel en merk en vaak blijkt dat de ingang is tot een ander en soms beter contact. Tijdens mijn 3 jarige operatieperiode heb ik ervaren dat er wel veel clichés zijn maar ook dat er meestal wel echt begrip is als je het echte verhaal laat horen. Ik heb wel ook mogen ervaren dat sommige mensen veel dieper kijken en werkelijk steunen. Het verbaast me niet dat dat net precies mijn echte vrienden waren. Omdat ik ook geen zeeën van tijd en/of energie heb ben ik wel zorgvuldiger geworden bij het maken van vrijwel afspraken. Ik voel nergens verplichtingen en kan goed nee zeggen.

    Groetjes,

    Dorothé

    Like

  5. kliefje

    Ik ben daar redelijk makkelijk in. Het leven is tekort en de vrije tijd die je hebt te schaars, om mensen om je heen te hebben die energie kosten ipv het geven.
    Alhoewel ik in tegenstelling tot vroeger er niet de stekker uittrek, maar de voorkeur er voor kies het te laten verwateren. Omdat ik mensen ook niet wil kwetsen.

    Like

  6. Stef Den Flater

    Weinig mensen zien dit als zelfbehoud maar toch is het zo. Niet iets om je over te schamen (naar mijn bescheiden mening) al komt dat gevoel toch altijd. Ik ben al jaren zo: heel selectief wat betreft gezelschap en toch kan ik me enorm schuldig voelen dat ik mezelf probeer te beschermen door heel selectief te zijn wie ik in mijn nabijheid toelaat. Trouwens: bijna iedereen heeft wel dit soort mensen in de vriendenkring en/of familie en wat je deed gebeurd gegarandeerd meer. Waarschijnlijk zelfs dagelijks.
    Openheid en gerechtigheid loont wel – het duurt wel eens wat lang.

    Like

  7. bentenge

    Kom ik dan toch nog even via een omweg (o die Klief) hier terecht. Als iets niet werkt moet je er mee stoppen. Maar ik leerde hier wel iets. Misschien moet ik eens nadenken over mijn “vrienden”stalkgedrag. Het zou kunnen dat ik mensen “ambeteer”. Hmmmm. Even laten bezinken.

    Like

  8. Joke

    Ik zou er kapot van zijn, mocht ik de persoon in kwestie zijn. Maar eigenlijk is dit wel veel eerlijker dan afstand te nemen door de ‘vriendschap’ bewust te laten verwateren. Zelf ben ik te laf om zo eerlijk te zijn en kies ik voor de hypocrietere, doch m.i. minder pijnlijke weg, het laten verwateren… Al moet ik toegeven dat ik sowieso niet zo goed ben in het onderhouden van vriendschappen. Zelfs bij mensen die ik graag heb, durf ik het al eens te laten verwateren, al gebeurt het dan niet bewust.
    Ik was een beetje geschokt toen ik dit las, maar eigenlijk toon je hiermee wel indirect je respect, al vrees ik dat de mensen in kwestie dit niet als dusdanig zullen beschouwen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s