Ik was een lifter

In de jaren dat ik nog jong en onbesproken was, kon ik geregeld met opgestoken duim langs Vlaamse wegen worden aangetroffen. Liften vond ik om verschillende redenen cool: ’t was/is gratis, ik ontmoette de meest uiteenlopende mensen en ik vond het eigenlijk ook best wel een beetje spannend. Zal ik spoedig meegenomen worden of veeleer moeten liften tot mijn duim verkrampt raakt? Tref ik geen weirdo achter het stuur aan die minder propere dan wel boosaardige bedoelingen heeft? Zal de chauffeur geen bezwaren maken als hij merkt dat er – surprise! – ineens drie zwaarbepakte medereizigers vanachter het struikgewas opduiken? En wanneer neemt die kortgerokte, hoogbenige en volboezemige blondine me nu eindelijk eens mee?

Ik ben meegereden met aftandse Lada’s, met poepchique limo’s, met bestelwagens, mobilhomes en vrachtwagens. Eén keer werd ik zelfs opgepikt door een tractor met bietenkar. Die rit nam behoorlijk wat tijd in beslag, maar de boer en ik hebben gans de weg moppen uitgewisseld. “Zo vliegen de minuten voorbij”, knipoogde hij.
Minder leuk waren dan weer de momenten dat het regende en ik compleet verzopen in de berm stond. Dan kon het een eeuwigheid duren vooraleer een goede ziel me wilde laten plaatsnemen op zijn propere zetels. De mens die zulks wél deed, offreerde ik mijn breedste glimlach alsook een leuke babbel. Al viel dat laatste niet altijd in goede aarde. Zo was er het hoogbejaarde heerschap dat me prompt gebood te zwijgen omdat “rijden iets is dat al mijn aandacht vereist. Als ik me niet genoeg kan concentreren, trekt mijn autootje geheid richting graskant.” Ik verzeker u: op zulke momenten voelde ik me allerminst op mijn gemak.
Ik herinner me nog als was het gisteren dat er eens een gedeukte Citroën CX over mijn linkervoet heen sjeesde alvorens te stoppen. “Spring erin”, lachte de nietsvermoedende chauffeur. “Mag ik ook naar binnen húppelen?” opperde ik hem met een verbeten grijns. Hij heeft zich zowat honderd keer geëxcuseerd en me onderweg – I kid you not – een spaghetti aangeboden om het goed te maken. ’s Anderendaags ben ik toch naar de dokter gemoeten met mijn angstwekkend gezwollen poot.

Algauw leerde ik dat kledij van invloed was op het al dan niet snel worden opgepikt. Haardracht ook, trouwens. Ten tijde van mijn ‘New Wave’-periode, toen ik vervaarlijk ogende puntschoenen en een zwarte lederen jekker bezaaid met riempjes droeg en daarenboven nog met een soortement van vogelnest op mijn kop rondliep, kon ik lang wachten vooraleer er een wagen halt hield. Meestal werd ik dan ook nog ‘s opgepikt door er al even verwaaid uitziende figuren.
Het meest memorabel is in dat verband de sjofele rastaman die door de dope niet altijd even goed meer wist hoe hij moest schakelen. Zijn ganse wagen geurde naar weed. Maar hij bracht me wel veilig ter bestemming. Peace, maaaan!

Wat ik me na het oprakelen van mijn liftersverleden afvroeg: hoe zou het anno 2017 gesteld zijn met het liften?
Heerst die bekrompen visie op het uiterlijk nog steeds?
Wordt een vrouwelijke schoonheid sneller van de straatkant geplukt dan haar mannelijke tegenhanger?
En hoe zit het met liftende mensen van een zekere leeftijd? Of met allochtonen die de duim opsteken?
En, o ja: zou ú nog (durven te) liften of een lifter meenemen?
.

Advertenties

  1. tinyblogt

    Ik heb regelmatig gelift als student (om geld te sparen) en daarna ook nog af en toe. Ik zou het nog altijd doen als het nodig is, of puur om het avontuur. En als ik een lifter zie staan, neem ik die altijd mee. Tenzij het echt niet om aan te zien is, een oud griezelig ventje of zo. Jou zou ik meenemen hoor! 🙂

    Like

  2. Mrs. Brubeck

    Grappig en herkenbaar logje! Ik deed het meestal toen ik bij de scouts was. En ja, mooie meisjes worden sneller meegenomen! In ons groepje mocht (lees: moest) diegene met de mooiste benen met haar duim omhoog en haar rok wat opgerold langs de kant gaan staan en de rest…idd, in het struikgewas!

    Like

  3. kliefje

    Ik heb welgeteld één keer gelift. Kwam bij een man in de auto die niet alleen rare kreunende geluiden maakte, maar ook op een nogal vreemde, wrijvende manier zijn versnellingspook (die van de auto) aan het betasten was.
    Ik was héél blij dat ik uit kon stappen kan ik je zeggen.

    Like

  4. Liesbeth

    ik liftte vaak in mijn studententijd en ook met de jeugdbeweging. Ooit waren we met enkele tieners op dagtocht en we selecteerden de auto’s op merk: enkel een Mercedes was onze duim waardig. En we geraakten zelfs op onze bestemming.
    Eén keer had ik een zwoele kerel die plots de verwarming heel hoog draaide en mijn knie begon te strelen. Gelukkig kon ik hem duidelijk maken dat dit niet mijn bedoeling was en zette hij me meteen uit zijn auto.
    In deze tijd zou ik niet meer durven liften – gezien mijn leeftijd vermoed ik dat er ook niet zo veel auto’s meer zouden stoppen …

    Like

  5. djaktief

    Leuk om te lezen Menck. In mijn jeugdjaren heb ik weinig gelift. Ik was gewoon niet zo avontuurlijk. Onze laatste lift was afgelopen zomervakantie na een tocht van 10 uur in de bergen in Schotland waar het eindpunt niet bij het beginpunt uitkwam en we nog verder zouden moeten te voet of met moeilijk OV. We zijn toen door een Zuidafrikaanders opgepikt en weer bij onze eigen auto afgezet.

    Groetjes,

    Dorothé

    Like

  6. woelmuizenier

    ‘k Heb veel gelift en ook veel lifters meegenomen. ‘k Zou er uren kunnen over vertellen. Leuke verhalen, ook bizarre situaties. ‘k Vermoed dat onze ‘elk-zijn-eigen-auto-en-wel-zo-vroeg-mogelijk’ de liftcultuur verdrongen heeft.
    Ik neem zeker elke lifter mee maar zelf lift ik niet meer behalve op ziekenbezoek in een ziekenhuis.
    En wie weet probeer ik ooit eens een facelift.

    Liked by 1 persoon

    • Menck

      De tijden zijn gewoon te veel veranderd, vermoed ik. De angst regeert.
      ‘Elk zijn eigen auto en wel zo vroeg mogelijk’ is zelfs niet echt meer aan de orde; steeds meer jongeren keren een eigen auto de rug toe.
      Facelift? Mag ik meedoen? 😉

      Like

  7. lefabuleuxjardin

    Dikwijls gelift, ooit zelfs eens opgepikt in een bakfiets en slechts eenmaal een oneerbaar voorstel gehad. Wou eerst schrijven dat het een eeuwigheid geleden was dat ik het nog gedaan heb, maar dat klopt niet, want de man en ik hebben een tweetal jaar terug de duim nog eens opgestoken, for old times sake, zeg maar. De chauffeur die ons toen oppikte snapte er niets van.

    Like

  8. Eilish

    Ik mocht niet liften van thuis, dus ik deed het dan maar niet, seuteke dat ik was 🙂
    Nu er tegenwoordig vaak vreemden in mijn wagen zitten (door het vrijwilligerswerk) denk ik ook vaker aan mensen meenemen. Telkens is daar de mogelijkheid toe als de dochter(s) ook in de wagen zitten en dan maken die bezwaar.
    Het seutekesgen zeker?

    Like

  9. Heidi

    Oh ja, ik heb veel gelift. Ook op reis, in Ierland: twee of drie keer met de duim door heel het land gereisd. Ik weet niet of ik het nu nog zou doen. In geval van uiterste nood wellicht wel.
    Lifters meenemen? Ja. Maar het valt mij op dat er steeds minder zijn.

    Like

  10. Liese

    Nee, laatst nog een zien staan, zo schobbejak dat hij eruit zag, nee dank u. En al zeker niet als ook mijn kinderen in de auto zitten. Zelf liften zou ik ook niet doen, schijtluis ik

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s