Should be there for one another

Pwap!
Deze neergepende geluidsimitatie sluit nog het dichtst aan bij wat mijn scheerapparaat die morgen voortbracht toen het, begeleid door een kortstondig vonkje, aangaf me niet langer van dienst te willen zijn.
Het ding had zes jaar werkloos in de kast gelegen, netjes opgeborgen in zijn originele etui. Tot voor zes jaar schoor ik me elektrisch; daarna ben ik, op aanraden van een vriend met een al even hardnekkige gezichtsbeharing, overgestapt op scheermesjes. (The best a man can get, u weet wel.) Mijn voorraad van die dingen was echter uitgeput en zodoende besloot ik om mijn driekoppige stoppelvreter maar weer eens aan te spreken. Mijn meerdagenbaard was duidelijk te hoog gegrepen voor hem.

Wat het scheren betreft, heb ik een vast ritueel ontwikkeld. Ik begin met mijn rechterwang, daal vervolgens af naar mijn kin en nek om zo weer omhoog te glijden naar mijn linkerwang. Deze methodiek is geen planmatige vrucht van mijn grijze massa maar een soort van hey-zo-lukt-het-best.
Toen de ‘Pwap!’ weerklonk, was ik net klaar met de rechterwang. Het was geen gezicht.
“Et maintenant?” citeerde ik Gilbert Bécaud luidop. “Que vais-je faire?” weerklonk het meteen daarop in mijn kop.
Vlug even naar de winkel sjezen om scheermesjes was uitgesloten. Zo’n behoefte aan bekijks had ik nou ook weer niet. En een elektricien bellen was al even ridicuul.
Kijk, op momenten van lichte paniek durf ik al eens belachelijk te doen. (Anders ook, doch dat doet er in dit schrijven weinig toe.) En dus begon ik aan de millimeter lange baardhaartjes te priegelen met de keukenschaar, deze zo plat mogelijk tegen mijn facie drukkend. Ik kon niet anders dan besluiten dat zulk een instrument daar echt niet voor ontworpen was.
Face the facts, Menck, je zult bij buurman moeten aankloppen, er zit niks anders op. En zodoende toog ik met een rode en half geschoren kop naar de overkant van de straat.
Uiteráárd deed Marijke open.
De intensiteit van haar geproest liet hoge waarden optekenen op de graadmeter van mijn belachelijkheid.
“Wow, Menck, jij ziet er bepaald gladjes uit vandaag!”
Zucht. Moest ik haar hebben kunnen marineren met pruimen, ik deed het ter plaatse.
“Dank je wel, Marijke. Is Kurt thuis?” Mijn stem had wellicht nooit eerder zo gelaten geklonken.
Kurt leende me, zonder het schier obligaat geworden gepest in dergelijke omstandigheden (waardoor nog maar ’s werd bewezen dat mannen onder elkaar in een mum van tijd een wonderlijke verstandhouding ontwikkelen) een wegwerpscheermesje uit. Ik was gered!
“Koffietje, Menck?” stelde Marijke voor. Het is doorgaans een lief kind maar nu even niet.
“Nee, dank je. Ik heb een, eh, opdrachtje af te werken.” En weg was ik.

Dit stukje typ ik terug als gladde jongen, de stelling ‘beter een goede buur dan een verre vriend’ indachtig.
Al is dat niet meteen van toepassing op buurvrouwen, weet ik nu.

Advertenties

  1. Thomas Pannenkoek

    Hier van hetzelfde laken een onderbroek. Toen ik mij mechanisch schoor, liep het bloed in beken van mijn gezicht. Dan maar overgeschakeld op wegwerpmesjes, waarvan ik steeds een grote voorraad in huis hou. Je weet maar nooit dat ik bij mijn buurvrouw moet gaan aankloppen. Meer nog, dit zou zelfs niet lukken, want we hebben geen exemplaar die Marijke heet. Wel (onder anderen) eentje die ‘schorte’ heet, omwille van het feit dat ze 24/7 in een stofjas rondloopt. Misschien draagt ze die zelfs in bad, we hebben het nog nooit durven vragen.
    Weer zeer mooi stukje proza, waarde M.!

    Like

    • Menck

      Jij hebt een ‘schorte’, wij hebben een ‘bustel’ oftewel een buurvrouw met de kuisziekte. Zo goed als elke dag is ze aan het vegen in en rond haar woning.
      Het wegwerpmesje van buurman was een noodoplossing. Doorgaans gebruik ik kwalitatieve scheermesjes. (Wegens véél scherper dan die wegwerpdingetjes.)

      Liked by 1 persoon

  2. Mrs. Brubeck

    Wat had je nu verwacht?? Een beetje lachen met een half geschoren buurman mag toch wel mijn beste Menck 😀😀
    Ik had het zelf graag gezien, maar ik denk niet dat ik lekker zou smaken, gestoofd met pruimen!

    Like

  3. boerenerf

    heb hier ook al voorgehad dat halfweg de scheerbeurt plotseling de batterij van het scheerapparaat het begeeft (en de oplader is zo een klik ding, dus scheren terwijl het ingeplugd zit hoort niet tot de mogelijkheden). Gelukkiglijk ben ik ’s ochtends nogal van den tamme en scheer ik me dus biijna altijd ’s avonds zodat ik de situatie een uurtje later toch kon rechtzetten. Ik vond het zelf ook wel grappig om zo half geschoren rond te lopen, maar ik moest dan ook absoluut geen andere mensen onder ogen komen …

    Like

    • Menck

      Nope, rechtshandig. En een beetje handig ook. 😉
      Dat wegwerpscheermesje was slechts een noodoplossing aangereikt door buurman. Zelf ga ik veeleer voor Mach3-toestanden. 😉

      Like

  4. Micheline

    Graag vul ik af en toe mijn culinaire kennis aan en de Menck-pannekoeken staan hier regelmatig op tafel. Dus nu zou ik graag weten hoe ik kan marineren met pruimen. Met de feestdagen voor de boeg was ik nog op zoek naar iets origineel…
    Buren… soms zijn ze goud waard!

    Like

    • Menck

      Klopt als een zwerende vinger: beter een goede buur dan een verre vriend.
      Wat dat marineren betreft: van zodra ik de buurvrouw heb klaargemaakt, laat ik het je weten. Nog even wachten tot buurman op zijn werk is.

      Liked by 1 persoon

  5. Bart

    Daar ik m’n resterende hoofdhaar ook zelf millimeter middels een elektrische tondeuse, is het ook al dikwijls in mij opgekomen: wat als die het begeeft en ik met een halve hanenkam naar buiten moet? Daarom heb ik me, sinds het ding wat vreemde geluiden begint te maken , alvast een reserve exemplaar aangeschaft.
    De baard wordt elektrisch geschoren en occasioneel met het mesje. Aan scheerapparaten geen gebrek wegens 2 zonen en aan (wegwerp)mesjes geen gebrek wegens een echtgenote en dochter. 🙂

    Like

    • Menck

      Wegwerpmesjes zijn niet aan mijn madam besteed, doch me trachten te scheren met haar Silk-épil zou al helemaal geen gezicht zijn. 😀
      Geen probleem qua hoofdhaar: één à tweemaal per jaar turnt mijn kapper me om van langharig naar coupe militaire. Altijd weer even wennen, zoiets.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s