Ti-Tox

Op het moment dat de duizeligheid als een donderslag bij heldere hemel bezit nam van mijn lichaam, kon ik nog net een stoel grijpen en erop neerzijgen.
‘Que pasa?’ dacht ik meteen. In penibele situaties denk ik weleens in een andere taal. Mijn hoofd voelde almaar lichter aan tot ik leek te zweven. Vervolgens trok er een zwarte waas voor mijn ogen. Ik weet nog dat ik me voelde als een lijmsnuiver in een Pattex-fabriek. Kort daarop volgden de rauwe steken. Als gedecideerd geworpen lansen zoefden ze van mijn maag- naar mijn hartstreek, onafgebroken.
‘Shit,’ dacht ik, ‘ik ben alleen thuis. Als ik hier terplekke neerstuik ten gevolge van een hartaanval is er niemand die ik mijn testamentaire wensen kan influisteren.’ Een mens denkt wat af in momenten van paniek.
Vijf minuten moet ik daar zo gezeten hebben. Het kunnen er ook tien geweest zijn; mijn horloge lag nog in de badkamer. Daarna trok de waas weg en veranderden de steken in milde tintelingen. De duizeligheid bleef evenwel.
‘Ik moet de dokter waarschuwen’, was het eerste dat door mijn hoofd flitste toen ik weer rechtop stond. Ik schuifelde – zwalpte – naar de telefoon. Net voor ik dat toestel ter hand kon nemen, explodeerde er een vulkaan in mijn maagstreek. Wat volgde, waren geluiden die de naam ‘winden’ ver overstegen. “Mijn maag scheurt verdomme in twee”, panikeerde ik terwijl ik het op een laverende draf naar het toilet zette. Daar aangekomen vomeerde ik met een verbijsterende souplesse de lavabo onder terwijl mijn rectum, welhaast artistiek synchroon, de plee plombeerde.

Ruim dertig ellendige minuten later stond ik onder de douche. Ik voelde me een stuk beter worden. Met het gestaag opdrijven van de watertemperatuur groeide tevens het besef van wat er gebeurd was.
Al minstens een week wordt onze woning geteisterd door vliegen. Veel vliegen. Als ik zeg dat ik er in een kwartier soms twintig naar het hiernamaals sloeg, moet u me absoluut geloven.
“Er moet ergens een nest zitten”, had buurman, die de bewijzen onder ogen had gekregen, geopperd. “Het betreft namelijk de gewone huisvlieg”, voegde hij er aan toe. Alsof het één een logisch gevolg was van het ander.
“Da’s al een week aan een stuk zo. Ik ben het kotsbeu. Net nu ik aan het schilderen geslagen ben, zit heel mijn doening vol vliegen,” deelde ik hem geagiteerd mee.
“Een radicale oplossing, Menck: Ti-Tox Total en je huis is gegarandeerd vliegenvrij.
“Ti-Tox Wattes? Is dat, eh…”
“Da’s een spuitbus van de RIEM-groep. Onschadelijk voor mensen en huisdieren doch bijzonder dodelijk voor vliegend en kruipend ongedierte. Dat spul vindt zijn weg naar het verborgen nest wel. Probeer het maar eens.”

En dat deed ik. Ik schafte me een bus Ti-Tox Total aan, sloot ramen en deuren en zette de living in een dichte mist. ‘Goed schudden voor gebruik’ was het enige wat ik op de bus kon lezen. De bijsluiter was in een dermate priegelig fontje gedrukt dat zelfs een vergrootglas ter verduidelijking onafdoende bleek.
“Ruikt niet slecht,” mompelde ik, onderwijl lustig mijn schilderwerken verder zettend. Al na vijf minuten, zo merkte ik tot grote tevredenheid, vielen de eerste vliegen als, eh, vliegen.

Yep, beste lezer, voor één keer is dit vertelsel in ware pulpdetectivestijl geschreven: u kent de dader al alvorens het verhaal is beëindigd. Het slachtoffer is echter met open ogen in diens val gelopen. ‘Onschuldig voor mens en huisdier’ bleek een loze kreet van buurman. Die bewering geloven was vervolgens een nog grotere stommiteit mijnentwege. Een onschadelijke verdelger is tot nader order nog steeds een contradictio in terminis, of u nu een mens, een hond dan wel een stomme huisvlieg bent.
Voortaan hou ik het wat vliegenverdelging betreft maar op mijn ouderwetse mepper. Zo’n spuitbus lijkt me net iets te dodelijk efficiënt.

 

Appendix:
Ja, ik heb de woning onmiddellijk verlucht na het bovenstaande incident. Anderhalf uur aan een stuk, zelfs.
Het gevolg is dat er weer minstens vijf vliegen binnen zitten…

 

Advertenties

  1. tinyblogt

    Yuk, het vliegenprobleem is ons welbekend. Ik sta hier bijna constant met een vliegenmepper in de aanslag, vreselijk vieze beesten, die hier altijd supersnel in de keuken zitten. Gelukkig ben ik meestal nog ietsje sneller.

    Like

  2. Liese

    Vliegen kun je hier op den buiten niet wegdenken. En mijn kat ligt erbij en kijkt ernaar. We hebben wel een egel, mss dat ik hem iets beter moet trainen….best dat je ok bent. Subiet gedaan met den menck!

    Like

  3. Affodil

    Ten onzent komt zo’n vuiligheid (de spuitbus, that is) niet binnen. De vliegen wèl, maar daar jaag ik samen met de hond op. Wij zijn een echt pack, dat beest en ik. Ik mep de vliegen dood en hij eet ze op. en dan komt hij kuskes geven …

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s