Binnenstuifduif

Er zat een duif in de woonkamer. Ik zag ze pas nadat ik me had gedoucht en me vervolgens in de makkelijke fauteuil had geposteerd. Vanop de ficus hield ze me nauwgezet in de gaten. Bewegen deed ze nauwelijks.
Dit was een behoorlijk irreëel tafereel, temeer daar er geen enkele mijner poezen omtrent was en alle ramen in de living gesloten waren. Maar op de ficus zat een echte duif. Hoe was dit beest in godsnaam binnengeraakt?

Toen ik, zo voorzichtig mogelijk, uit de zetel opstond en welhaast in slow motion richting keuken schuifelde, maakte ze aanstalten om weg te vliegen. Even hield ik mijn pas in. Het beest ontspande zich quasi ogenblikkelijk. Twee donkere oogjes priemden zich in de mijne.
“Fuck,” siste ik tussen mijn tanden toen ik merkte dat de onderste bladeren van de ficus reeds rijkelijk bedolven waren onder de duivenexcrementen. “Hoe lang zit jij hier al, vriend?” fluisterde ik daarop richting duif. Het beest zweeg in alle talen, maar hield ineens het kopje schuin naar rechts alsof het effectief mijn woorden proefde.
“Ik ga even naar de keuken, oké?” suste ik fezelend de gevleugelde indringer. Thans bewoog de duivenkop naar links. Daarna verwijderde ik me met kinderpasjes uit de woonkamer.

“Et maintenant?” neuriede ik schier onhoorbaar toen ik me in de keuken en uit het gezichtsveld van de duif bevond. Op het terras lag een vijvernet met uitschuifbare steel. Dat ding binnenshuis wild zwaaiend hanteren zou het effect van de spreekwoordelijke olifant in de porseleinenkast sorteren. Maar hoe vang je in ’s hemelsnaam een te midden van de woonkamer gestationeerd duivenbeest? Het kreng in de kruimeldief zuigen was al even utopisch als het trachten te vangen door zout op zijn staart te leggen. Hier diende kordaat te worden ingegrepen. En aldus toog ik richting badkamer alwaar ik een strandlaken uit het lavabokastje opdiepte.
“Right, Mister Pigeon, here I come.” Met in beide handen een uiteinde van de overmaatse handdoek gevat, liep ik opnieuw de keuken in. Voorzichtig stak ik van daaruit mijn hoofd de living binnen. Geen duif meer te bespeuren op de ficus. Het vliegend stuk fauna had zich thans verplaatst naar mijn televisietoestel, alwaar het er reeds in geslaagd was twee witte stempels op het scherm te drukken.
Ik trok me terug in de keuken en schopte mijn pantoffels in een hoek. Deze jachtpartij diende op kousenvoeten te verlopen, zoveel was zeker. Vervolgens nam ik opnieuw het strandlaken vast en wikkelde mijn beide vuisten in de uiteinden. Ik sloop de woonkamer binnen.

De duif koesterde aanvankelijk geen argwaan, ook niet nadat ik ze behoedzaam tot op een drietal meter was genaderd. Thans hield ik mijn strandlaken in de aanslag en bracht ik met ingehouden adem zo traag mogelijk mijn armen naar omhoog toen plots de telefoon begon te rinkelen. Op een wip en een scheet stoof het beest op, scheerde wild fladderend langs mijn hoofd en zocht beschutting bovenop de grote boekenkast. Ik kon het kreng wel schieten.
“Hallo?”
“Hey, ik ben het. Ik zal wellicht een uur moeten overwerken vanavond.”
“Doe maar rustig, schat. Ik heb mijn handen vol op dit moment.”
“Waarmee dan?”
“Met een strandlaken. Ik ben op duivenjacht.”
“Je bent op wát?”
“Ik leg het je vanavond wel uit. Doei doei.”
Toen ik inhaakte en me omdraaide, zette de duif zich van de boekenkast af en liet zich sierlijk uitzweven tot op de rugleuning van de divan. Op dat moment kwam Waldo, onze gewiekste kater, binnen getrippeld en kreeg hij de vogel in het oog. Wat toen volgde, ging bliksemsnel en laat zich nog het best omschrijven als zoef!-sprong!-fladder!-pluimen! Met de wild spartelende duif in zijn bek stoof hij de woonkamer uit richting keuken. Meteen zette ik in looppas de achtervolging in. Ik kon nog net zien hoe hij hooglijk geagiteerd met het stevig tegenwerkende pluimenbeest door het kattenluik in de berging de tuin indook.

Ik stapte terug naar de living met de bedoeling de feces van ficus en tv te gaan verwijderen toen ik het wijd openstaande raam in mijn bureel bemerkte.
Van mijn computerscherm droop een… juist, ja.

  1. Affodil

    We hebben al wel vaker “wild en gevogelte” in huis gehad, maar een duif heeft het tot nu toe nog niet gepresteerd. Ik kan je wel verzekeren dat je na een blitsbezoek van een pas uit het nest ontsnapte merel ook een uurtje bezig bent in de badkamer om alles weer netjes te krijgen!

    Like

Laat een reactie achter op Liese Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.