Loop naar de pomp!

Gisteren kwam ik oog in oog te staan met de onderwijzer in wiens klasje ik zat toen ik tien was. Ik had net mijn bestelwagen gelaafd aan de pomp toen ik hem opmerkte. Hij had exact vijftien liter super in zijn aftandse Corsa’tje getankt.
Ondanks zijn hogere leeftijd – het was negenendertig jaar geleden dat ik die mens nog confronteerde – herkende ik hem direct. Een nog even stuurse blik, dezelfde rode kale kop, maar een massa rimpels en groeven meer. Terwijl ik de man bestudeerde die ik als tienjarige duizendmaal heb verwenst en hartgrondig haatte, keek hij op. Hij zag me en knikte. Geen knik van herkenning, maar een simpele groet richting een medemens.
Ik sloot het klepje van de brandstoftank en stapte op hem af.

“Meneer Vansteelandt?”
“Eh, ja. En u bent?”
Ik noemde mijn naam. Hij monsterde me, tastte zijn geheugen af en glimlachte toen.
“Welk jaar was het ook alweer?”
“1977.”
“Ja, ja, dat zou kunnen.”
“Een verschríkkelijk jaar, meneer Vansteelandt.”
“Hoezo? Wat is er destijds gebeurd?”
“U hebt mij toen onnoemelijke malen, quasi continu eigenlijk, geheel ten onrechte gekleineerd, afgeblaft en te kakken gezet voor gans het schoolplein. U had om god weet welke reden een gloeiende hekel aan mij. U herinnert het zich ongetwijfeld al lang niet meer, maar ik zal het nooit vergeten. Ik hield er veelvuldige hyperventilatieaanvallen en een waar trauma aan over.”
“Ach, ach, zo erg zal het wel niet geweest zijn, zeker? En trouwens: het waren toen andere tijden, hè. Streng maar rechtvaardig, zeg maar.”
“O nee, zo was het niet. Machtsvertoon, ja. En heel veel ónrechtvaardigheid. Dát was het, en dat weet u maar al te goed.”
Hij schrok zichtbaar van zoveel directheid.
“Daarom, meneer Vansteelandt, wil ik u zeggen wat ik destijds nooit kon noch durfde te zeggen: u bent een gigantische klootzak die me immens veel pijn heeft gedaan.”
Hij staarde me aan; roerloos, zwijgend. De roodheid van zijn gezicht was een heel stuk bleker geworden.
Ik tikte, in weerwil van het verbodsbord, een sigaret uit mijn pakje, schoof ze tussen mijn lippen en stak ze op. Vervolgens blies ik de rook vol in ’s mans gezicht. Hij verroerde geen vin, maar sloeg zijn ogen neer.
“Een goedemiddag verder.”

Ik stapte naar mijn bestelwagen, hees me in de cabine, startte en reed tergend traag de straat op.
Toen ik de bak in zijn twee gooide en een blik in mijn achteruitkijkspiegel wierp, zag ik dat hij nog immer stokstijf naast zijn autootje stond.

Negenendertig jaar na datum. Het lucht on-ge-loof-lijk op, zeg ik u.

  1. tinyblogt

    Ha! De max! Dat het maar een écht verhaal mag zijn, Menck, je stijgt weer een trapje in mijn achting. En als je het gewoon had gewenst om te doen en net niet gedaan hebt, ’t is misschien een opsteker voor als we ooit nog een dergelijk heerschap in het echt tegen komen en twijfelen om er voor te gaan of niet. Gewoon doen!

    Like

  2. Eilish

    Ik spreek niet uit ervaring, maar er zijn veel mensen die een slecht gevoel overhouden aan een schooljaar door die ene leraar die het helemaal verpestte.
    En dat zo’n mensen vroeger ook nog op een piëdestal stonden, schande !

    Like

  3. beaunino

    O wat zou ik dat ook toch nog eens graag gedaan hebben bij die vreselijke non in de tweede. 7 was ik, en we hadden een hartgrondige hekel aan elkaar. Het mens deugde niet, en ik voelde dat aan tot op mijn botten.
    Bravo Menck!

    Like

  4. Heidi

    Ben ik even blij dat mijn vader goed in de markt lag! Ik zou het de mens niet toewensen, zo’n confrontatie. Maar ja, ik snap het geheel en al, sommige leerkrachten van toen zou ik ook wel eens “mijn gedacht” willen zeggen. Geen idee of ik het zou durven eigenlijk, als de kans zich voor zou doen. Oef voor jou, blij dat het oplucht!

    Like

    • Menck

      Ook het feit dat ik het hier deels van me af kon schrijven, deed goed. Dat ik tevens voor het eerst op deze blog een echte naam noem in plaats van een alias, wijst er eveneens op dat het een en ander me hoog zat en zit.

      Like

  5. Affodil

    De Van Steelandts waren er in de jaren 90 ook nog (en ik vrees ook vandaag nog). Onze oudste kreeg er mee te maken en zag er wreed van af, maar liet er thuis niets over los. De jongste kwam er twee jaar later bij terecht en heeft zich het hele jaar geamuseerd door het hem betaald te zetten. Pas op het eind van dat schooljaar kregen wij er lucht van, toen Jongste weigerde hem nog een hand te geven en er alles eens uitgooide waar we bij stonden. Heb toen mijn handen ook ostentatief in mijn zakken gestoken. Van verbouwereerdheid ook.

    Like

    • Menck

      Vandaag genieten onderwijzers niet langer de onaantastbare status die ze in de jaren ’70 nog hadden, vrees ik. Toen was al wat ze deden en zeiden oppermachtig. Heden ligt dat toch enigszins anders, en gelukkig maar.

      Like

  6. Kathleen

    Dus dit is echt gebeurd? Wooow 🙂
    Ik denk dat iedereen wel van die geheime fantasiën heeft waarin we de mensen op hun plaats zetten die ons vroeger onrecht hebben aangedaan. Cool dat je het echt hebt kunnen doen!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.