Vloeken, godverdomme!

Vroeger vloekte ik behoorlijk oudmodisch.
Als er iets verkeerd liep, als ik in boosheid ontstak of als ik op mijn duim sloeg werd ’s Heren naam in niet al te fraaie bewoordingen luidkeels op de wereld losgelaten. Doorgaans beperkte zich dat tot het ingewortelde ‘godverdomme!’ waarbij iedere lettergreep nadrukkelijk beklemtoond werd. Op kwadere momenten ontaardde zulks al weleens in ‘godvermiljaardenondedju!’ of andere terstond bijeen gegooide vuilbekvarianten.

Toen ik in de smiezen kreeg dat vettige Albéric uit de straat een soort erezaak van het vloeken had gemaakt – te pas en te onpas gooide hij eenzelfde vloek tussen zijn woorden – heb ik het godverdommen snel afgeleerd. De schrik om met vettige Albéric te worden vergeleken – o horror! – won het van mijn eenzijdige woordkeuze als het op vloeken aankwam.

Ik besloot om voortaan ‘merde’ te gaan bezigen. Dat klinkt net iets aparter dan het tot al te zeer gemeengoed verworden ‘shit’. ‘Shit’ vind ik stom. Elke puber neemt die ordinaire overzeese uitlating in de mond. ‘Shit’ is welhaast tot het obligatoire taalgebruik geëvolueerd wil je een beetje eigentijds klinken. Triple bah, kortom. En dus kreet ik ‘merde!’ ten teken van afschuw, verwondering, pijn of boosheid. Het bleef weliswaar vloeken, maar dan net dat ietsje eminenter; de taal van onze zuiderburen staat immers als gedistingeerd te boek.

Al spoedig daagde het me dat ‘merde’ geen uitzonderlijke exclamatie was onder de West-Vlamingen. Hoe zuidelijker men de provincie intrekt, hoe frequenter de ‘merdes’ worden geütiliseerd. Ik liet verslagen de schouders zakken, me onderwijl ijlings het hoofd brekend over een onvervalste vloekterm die ik me eigen kon maken. Passeerden de revue: scheisse!, potverdullemekes!, kak!, tering!, damn!, putain!, schijt!, coño!, getver!, bollocks!, kut! en filipdewinter! Geen van deze allerminst fraaie woorden kwam in aanmerking als geschikt ventiel om mijn agressie kwijt te raken of om me emotioneel te ontladen. Wat ik zocht was hét toverwoord, dé magische formule om mijn emoties zo nu en dan de nodige intensiteit bij te zetten op een geheel persoonlijke manier.

Gaandeweg, en zonder me daarvan bewust te zijn – tot iemand me er onlangs op wees dat ik die term toch wel extreem veel bezig de laatste tijd – heb ik me ‘fuck’ eigen gemaakt. Ik weet het, ik weet het: ‘fuck’ hoort thuis in het rijtje van ‘shit’ en ‘damn’ waardoor het gespeend blijft van originaliteit en het daardoor hoegenaamd geen doordachte keuze mijnentwege is. Maar anderzijds: dient een vloek niet als oersimpele uitlating van de primaire emoties? In dat opzicht is het dan misschien toch zo slecht nog niet om een onooglijk tussenwerpsel te hanteren. En ach, bestudeerd vloeken is verder voorzeker een contradictio in terminis. Tenzij ú me natuurlijk het tegendeel bewijst door het reactieluik van dit log vol te vloeken met opzienbarende eigen krachttermcreaties.
Voor één keertje mag het.

Advertenties

  1. tinyblogt

    Toen ik vijftien was, en voor de eerste keer in Engeland was, in een gastgezin, heb ik serieus onder mijn voeten gekregen, telkens ik het woord “shit” gebruikte. Dat was ‘not done’, ik moest maar ‘sugar’ zeggen of zoiets doms. Fuck kwam toen nog helemaal niet in mij op.
    Nu fuck ik me te pletter (allez ja, je weet wel) maar een godver komt misschien nog altijd net eventjes spontaner. Moedertaal en zo hé…

    Like

    • Menck

      Die ‘godvers’ krijg ik er stilaan uit, maar het is, zoals je schrijft, erg moeilijk. Edoch, vettige Albéric haal ik niet graag voor mijn geestesoog. 😉

      Like

  2. Bart

    Ter ere van mijn grootmoeder zaliger blijft het bij mij meestal bij een welgemeend godverdoeme! Tijdens het wekelijkse kaartavondje van mijn grootouders werd er destijds kwistig met krachttermen in het rond gegooid. Als kind vond ik het altijd een machtig schouwspel dat ik voor geen geld wou missen. Maar dat is verleden tijd, dedju toch !

    Like

  3. Eilish

    Ik wil mezelf niet horen als ik vloek. Waarschijnlijk is dat dan een aaneenschakeling van krachttermen en pure compassie met mezelf omdat ik dan iets aan het doen ben dat niet lukt of mijn krachten te boven gaat.
    Luid gaat het zeker. Je moet maar eens vragen aan mijn buren hoe het dan klinkt 😉

    Like

    • Menck

      Je zult me zelden luidop horen vloeken, eerder binnensmonds. Mijn buren laat ik zodoende niet meegenieten. Behalve als ik op mijn duim sla, dan wel.

      Like

  4. Mrs. Brubeck

    Zo herkenbaar, ik denk dat we allemaal een beetje “de vloek van het modemoment” aannemen. Ik betrap mezelf er ook te vaak op een welgemeende “fuck” uit te stoten 😦
    Meestal als ik achter iemand rijd die het niet nodig vindt om te pinken alvorens ergens af of in te slaan. Grrr…. en f*ck 🙂

    Like

  5. Joke

    Ik vind fuck meer puberaal klinken dan shit en ik kan het weten, want ik heb twee pubers in huis die het F-woord af en toe wel bezigen, vooral de jongste dan. Ik heb dat een tijdje kunnen tegenhouden, maar niet toen de puberteit genadeloos toesloeg. Mijn man vloekt gelijk Vettige Albéric en alhoewel ik van vloekende komaf ben, vind ik dat soms wel storend. De lelijkste vloek vind ik ‘kut’, dat woord vind ik nu werkelijk niet te pruimen. 🙂 Voor iemand die graag over stront praat, is het zachte ‘shit’ voor mij een evidente keuze. Eigenlijk vind ik dat nog het minst van alle woorden plat klinken.

    Like

  6. Liese

    Fuck Shit en Godverdomme. Het is er echt over bij mij, ik moet er op letten, zeker als mijn kleuter zegt “mama, Fuck! Jij zegt dat soms hé!?” Fuck ja 🙂

    Like

  7. Kakel

    Ik heb eigenlijk nooit gevloekt. Niet omdat het niet mocht want dan had ik het juist gezegd. Het kwam gewoon niet lekker over mijn lippen. Kut, vind ik een geweldig woord. Daar kan ik echt mijn ziel en zaligheid in leggen. Mijn man corrigeert me al ruim 25 jaar door te zeggen dat dat niet netjes is voor een dame. Ik houd vol dat ik geen dame ben maar een vrouw (-:

    Like

  8. Affodil

    Ik heb 15 jaar samengewerkt met een assistente van Duitse afkomst. Haar monologen leken vaak heel erg op een onstuitbare, overvloedige verbale indigestie. Ik moet in die tijd door haar aangestoken zijn, want als het er echt om spant klinkt hier nog altijd “Scheisse!!!!!”

    Like

  9. elinevanantwerpen

    Op de achterbank genoot ik met volle teugen van de uitzonderlijke krachttermenvocabulaire van mijn pa, maar toen vroeg mijn ma om nu eens gewoon “pannekoek” te roepen als er weer eens zo iemand voor ons reed. Wat hij met hart en ziel deed.

    &

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s