De RWS

Opgelet:
Onderstaand treft u een wat langer schrijfsel over mijn (kortelings?) vervlogen verleden.
Het is – uiteraard! – een geheel en al waarheidsgetrouwe weergave van een dag uit het aanvankelijk saaie bestaan van schrijver dezes.
Ondertussen is mijn leven gelukkig ten goede gekeerd en wacht me de ene verrassing na de andere.

Er zat een roodborstje in de tuin vandaag. Het deed zich tegoed aan de sierappels. Ik sloeg het gade doorheen het keukenraam. Zenuwachtig hief het zijn kopje op, blikte vervolgens links en dan weer rechts en plantte opnieuw driftig zijn frêle bekje in een sierappeltje.
Behoedzaam schoof ik het gordijn helemaal opzij, opende vervolgens traagjes het raam en richtte mijn Canon op het nietsvermoedende diertje. Ik zoomde in, stelde bij en drukte af. Op het schermpje verscheen een perfecte en haarscherpe close-up van een smikkelend roodborstje.
Het was 24 december, 14.31 uur.

Negen minuten later bevond ik me in de badkamer. Ik nam mijn tandenborstel, knipte de tube Signal open en drukte een blauw-wit-roodwormpje uit op de harde haren. Twee minuten daarna inspecteerde ik mijn gebit in de spiegel. Onregelmatig, maar voor een roker nog erg gaaf. Ik was tevreden.

In de slaapkamer raapte ik mijn op bed geworpen pyjama bijeen en hing die netjes aan het haakje achter de deur. Eén van de poezen was in slaap gevallen op mijn hoofdkussen. Ik nam haar op, suste haar wat en deponeerde ze op de vloer in de hall. “Ga maar even plassen, jij.”
Ze rekte zich traag en behaaglijk uit, keek me vervolgens vragend aan en zette het tenslotte op een lopen richting kattenluik.
Soms denk ik dat ze me echt begrijpen.

De bel ging. Ik verwachtte niemand. Ze ging een tweede keer. Wat later hoorde ik de mysterieuze beller straatwaarts stappen. Dolomiet als paadje naar de voordeur is echt wel handig omdat het zo lekker knarst.

Ik begaf me te anderen male naar de badkamer, schoof het driedelige glazen doucheraam dat op de badrand gemonteerd staat opzij, drukte de stop in de afvoer en draaide de warmwaterkraan vol open. De pul badschuim – Melkmeisje, goedkoop spul dat vreselijk lekker ruikt – liet zich moeizaam openen.
Na twee stevige knepen begon het water meteen te schuimen. Ik gooide er tevens drie badparels in. Pure noodzaak, want Melkmeisje droogt de huid verschrikkelijk uit. Die olieachtige parels vormen een ideaal tegengewicht voor zoveel onheil.
Ik keek op mijn horloge; het was drie minuten voor drie. Kwart over drie zou het bad vol zijn, rekende ik uit.

Er stonden vier e-mails in mijn inbox geparkeerd. Drie ervan waren commerciële onzin en werden prompt naar de prullenbak verwezen. De vierde mail was van Michaël, een tuinvriend. Hij stuurde me een powerpointvoorstelling. Ook die verdween ongeopend in de prullenbak.
Ik nam de Canon, plugde hem in de computer en downloadde vervolgens de foto van het roodborstje naar de map ‘Tuinfoto’s’. Hij bleek loepzuiver, prima belicht en het gevleugelde hoofdobject vormde een perfecte symbiose met de roodgroene achtergrond.

Terug in de badkamer draaide ik de warmwaterkraan dicht. Er had zich ondertussen een dikke schuimlaag gevormd die zacht ruisend op het hete water dobberde. Ik liet koud water lopen wijl ik me geheel uitkleedde.
In de spiegel monsterde ik mezelf. Dit lichaam kon onderhand best wat zon gebruiken. Wat fitness ook. Of wat vetarmere voeding. Ik wendde mijn hoofd af, krabde in mijn schaamhaar en gooide mijn ondergoed in de rieten wasmand. Het badwater was nog steeds te warm.
Wachtend rolde ik me een kankerstok en stak hem op. Een zweem van rijke, aromatische tabak vulde de ruimte. Ik legde de sigaret op de rand van de wastafel, boog me naar de spiegel en inspecteerde een zorgwekkend rode puist op mijn onderkaak. Toen ik met beide wijsvingers wat kracht stak, spoot een straaltje gelig pus op de spiegel. Verlost!

Uit de frigo in de garage diepte ik een fles ondergewaardeerde Cassillero del Diablo op en plukte vervolgens een wijnglas uit de barkast in de woonkamer. Het was aardig frisjes in mijn nakie.
In de badkamer draaide ik de koudwaterkraan dicht, nam een trek van mijn saffie en polste middels mijn wijsvinger de badwatertemperatuur. Perfect.

Op het moment dat ik in bad wilde stappen, ging de bel opnieuw. Iemand had me blijkbaar dringend nodig.
Ik schoof het gordijntje opzij (de badkamer bevindt zich aan de straatkant), drukte mijn hoofd schrijlings tegen het koude raam en kon zodoende net een glimp opvangen van een bos lang zwart haar.
Inderhaast viste ik mijn badjas van zijn haakje en trok hem gauwgauw aan terwijl ik naar de voordeur slofte.
“Mijnheer Menck?”
“Eh… ja?” Voor mij stond een ranke jongedame van, zo bevroedde ik, achter in de twintig. In haar ene hand hield ze een rode plastic tas terwijl ze met haar andere hand haastig een weerbarstige haarpluk bezijden haar hoofd dirigeerde.
“Goeiemiddag. Ik ben van BodySurprise, afdeling RWS. Ik ben gestuurd door vrienden van u, een zekere…” – ze diepte een papiertje op – “… Tom en Marijke.”
“RWS?”
“Ja. Kent u onze afdeling niet?”
“Ik vrees van niet, nee.”
“De Rug Was Service.” Ze keek me glimlachend aan.
“Pardon?” Een onbestemd gevoel bekroop me. “Is dit een grap of zo?” Instinctief duwde ik de deur wat meer dicht.
“Nee, meneer, integendeel: dit is een verrassing. Voor uw verjaardag.” De jongedame sprak thans sneller. Ze voelde dat ik haar weg wilde. Weer wreef ze werktuiglijk een haarlok uit haar ogen.
“Maar ik verjaar helemaal niet vandaag.” Ik begon mijn stem te verheffen.
“Dat weet ik. Maar onze firma is vanaf morgen gesloten tot en met zeven januari aanstaande. Wegens de eindejaarsperiode.” En opnieuw glimlachte ze, iets zwakker deze keer.
Ik schudde ongewild mijn hoofd en keek haar thans volslagen verbaasd – verdwaasd – aan. Dat moet goed merkbaar zijn geweest want haar glimlach verbreedde zich, alsof ze ieder moment in lachen zou kunnen uitbarsten en me zou toeroepen dat iemand me goed liggen heeft.
“U verjaart op acht januari, niet?”
“Eh, ja. Hoe weet u dat?”
“Van uw vrienden. Ik ben uw verjaardagsgeschenk van hen.”
“Maar ik verjaar pas vólgende maand. U zei het daarnet zelf nog!” Dit werd ergerlijk.
“Ja, oké, maar onze firma is…”
“… Gesloten, ja. Tot zeven januari. Ik verjaar wel de achtste, niet de zevende.”
“Mijnheer Menck, mag ik misschien even binnenkomen om het u uit te leggen? Straks vat u nog kou met enkel uw badjas aan.”
“Sorry, mevrouwtje, maar ik was net van plan om me warmpjes te gaan onderdompelen. Bovendien heb ik geen enkele firma besteld. Wat was de naam ook alweer?”
“BodySurprise. RWS. Rug Was Service.”
“Wat in hemelsnaam is brugwasservice?” Ik slaakte een diep zucht en rolde ostentatief met mijn ogen.
“RUG Was Service, meneer. Ik kom uw rug wassen. U ging net in bad, toch?”
Stilte.
Ik stond haar waarschijnlijk aan te staren alsof ik net de paus had zien voorbijglijden op een skateboard, want ineens barstte ze in lachen uit.
“U kent onze zaak duidelijk niet, dat blijkt nu wel.” Ze proestte nog wat na. “Laat het me u dan tenminste toch even uitleggen.”
Ik zuchtte en gooide de voordeur open. Ze stapte resoluut naar binnen. Daarna draaide ik me behoedzaam om en keek haar vragend aan.
“RWS is een onderdeel van de groep BodySurprise. Bij onze firma kunt u terecht om iemand te verrassen met een van onze vele diensten. Uw vrienden bestelden de RWS voor u. De Rug Was Service, dus.”
“En dat betekent…?” Ik kruiste mijn armen.
“Dat betekent dat ik uw rug kom wassen. Als verjaardagscadeau. Ik kon ook op uw verjaardag zelf zijn gekomen, maar dan bent u uit eten met uw broer en zus. En de dagen daarna bent u niet thuis. Klopt?”
Ik stond als aan de grond genageld.
“Vandaar dat ik voor vandáág ben besteld”, ging ze onverstoorbaar verder. “Uw vrienden vertelden me nog dat het dan meteen ook een mooi eindejaarscadeau zou zijn.”
“Dus, eh, u wast ruggen? Ga toch heen zeg!” Ik schudde vol ongeloof het hoofd.
“En toch is dat zo, meneer. Maar BodySurprise doet meer dan dat. Eigenlijk maken wij onze naam helemaal waar: wij leveren een bodyservice op bestelling. Eender dewelke. Voor u werd dus de RWS geselecteerd.” Ze blikt me zelfvoldaan in de ogen.
“Door Marijke en Tom? Voor mijn verjaardag?”
“Jazeker.”
Ik hield het niet meer en barstte in een onbedaarlijke lach uit.
“U vindt dit blijkbaar grappig, meneer Menck?” Ze vroeg het écht geïnteresseerd en werd geenszins kwaad.
“Grappig, zegt u? Gráppig? Dit kan toch niet! Komaan hè, iemands rug komen wassen als cadeautje. En betalen ze u daar nog voor ook?” Weer barstte ik in lachen uit. Gierend nu.
“Eh, jawel. Ik werk intussen bijna drie jaar voor BodyService. Een heel degelijke firma, hoor. Kijk…” Ze trok een bestelbon uit haar tas en liet me die zien. “Ziet u? Dit is drie dagen geleden voor akkoord ondertekend door uw vrienden.”
Ik bekeek het documentje met stijgend ongeloof. Het stond er wel degelijk.
“Dus… als ik het goed begrijp komt u eventjes mijn rug wassen? Als verjaardagsgeschenk. Ik zie niet in wat daar nu zo… zo… geschenkachtig aan is. Ik kan best wel zelf mijn rug wassen, voor het geval u dat niet moest weten.”
Er verscheen een monkellachje op haar gezicht.
“O, maar dan slaat u de bal heus wel mis, hoor. Zoals ik straks uw rug zal wassen, zal u het nog niet eerder hebben beleefd.” Ze keek me gedecideerd in de ogen.
“Wat bedoelt u?”
“Wat ik bedoel is dat deze wasbeurt zowel een relaxerend als een erotiserend effect zal teweegbrengen.”
“Het gaat wel over mijn rug, hè.”
“Dat weet ik. Maakt u zich maar geen zorgen.”
“Zozo. En?”
“En wát, meneer?”
“Wat moet ik nu doen?” Ik stak mijn handen in de lucht als gaf ik me over.
“Kunt u mij de badkamer aanduiden? U was toch klaar om in bad te gaan?” Ze knikte me vriendelijk en bemoedigend toe.
“Was u misschien ook dáárvan op de hoogte?”
“Wees gerust, meneer Menck, dat is puur toeval.”
“Dus ik stap in bad en u, eh, wast mijn rug?”
“Ja. En ik geef u een all-in, zoals wij het noemen. Het enige wat u hoeft te doen, is u ontspannen en genieten.”
Ze bukte zich om Chatblis, die nieuwsgierig kwam gluren naar deze vreemde bezoekster, te aaien.
“Mooi poesje.”
“Dank u. Dit is Chatblis, de bevalligste van mijn kattentrio.”
Ik liep haar voor naar de badkamer. Dit was zodanig onwerkelijk dat ik besloot om niet langer na te denken en me compleet over te geven aan deze jongedame.
“Hoe heet u trouwens?”
“Anouk.”
Toen ik naast het bad stond, aarzelde ik.
“Dus ik…”
“Ja, u stapt gewoon in bad. Stoort u zich vooral niet aan mij.”
Had die even makkelijk praten. Me niet storen aan en wildvreemde vrouw die toekeek hoe ik een badje nam?
Ik knoopte mijn badjas los, hing die op het haakje en stapte, met mijn rug naar haar gedraaid, in de badkuip waarin ik prompt neerzeeg.
“Zo”, sprak ze zijdezacht wijl ze haar lange jas losknoopte en hem van haar schouders liet glijden. “Welkom bij BodyService.”

Ze glimlachte mysterieus toen ze dichterbij schreed. Op haar hoge laarzen na was ze spiernaakt.

Advertenties

    • Menck

      Die laatste zin belicht een te annuleren optie wat dit beroep betreft. Je verliest daardoor dan wel een stevige financiële bonus, dat spreekt voor zich.

      Like

  1. Brubeck

    Ik loop blijkbaar wat achter en Mrs. Brubeck gebood me dringend dit verzinsel te lezen. Inderdaad, je doet je titel “bij vlagen ben ik geniaal” alle eer aan, Menck. Een pareltje van inventieve schrijfkunst die onvervulde verlangens en fantasiën in woorden omzetten, zoals dit is ongeëvenaard. 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s