Wie A zegt, denkt wel eens C

Dorien, een vriendin, aast op een borstvergroting. Ze heeft een A-cup en ambieert een C-cup.
Eerder deze week was ik bij haar en ze begon erover. Wat ik ervan dacht, en of ik asjeblieft heel eerlijk wilde zijn met haar.
Dat de vrouwen die ik ken steeds mij interpelleren aangaande borsten, billen en lichaamsbeharing snap ik niet. Daar zijn vriendinnen toch voor? Of gelijkslachtige collega’s? Desnoods zelfs de partners. Anyway, het zal mijn vrouwelijke kantje wel zijn, bevroed ik. Of iets waardoor ik ze vertrouwen inboezem, wat dat iets dan ook moge wezen.
Naar eer en geweten gaf ik haar mee dat ik haar perfect vind zoals ze is. Dat antwoord zinde haar niet. Haar gezicht verraadde dat ze een aanmoediging had verwacht. Of dat ik toch op zijn minst zou hebben geopperd dat het, na welhaast veertig jaar geheel aerodynamisch op deze aardbol te hebben rondgelopen, maar eens tijd werd dat ze iets deed aan die minder geprononceerde voorkant van haar. Maar nee, ik gaf haar integendeel te kennen dat ik haar schepping een goddelijk staal van grondig perfectionisme vind. En dat meende ik ook. Het kind is rank, begenadigd met een stel benen waar maar geen einde aan lijkt te komen en ze heeft op de koop toe een gezichtje dat koppen doet draaien. Bovendien, en dat weet ze, ben ik niet bepaald een groteborstenfanaat.

Afgelopen zomer hebben we samen gebarbecued. Bart, Doriens vriend, stoomde de forellen gaar waarnaar we diezelfde ochtend nog samen hadden gehengeld. Zij had voorafgaand eigenbereide cocktails geserveerd in de zonovergoten tuin. Ze was in bikini. Ik aanschouwde een body to die for.
En heden kwam er zo’n vraag. En gaf ik daarop een rechtdoorzee antwoord. Doch dat was dus niet wat ze wilde horen.

“Je durft het niet te zeggen, hè?”
“Ik hoef niks te durven, Dorien, ik ben gewoon heel eerlijk met je. Echt.”
“Maareh… vind je het een stómme beslissing dan?”
“Stom? Persoonlijk zou ik het niet doen, als je dat bedoelt. Maar jij zult allicht je redenen hebben, niet?”
“Redenen? Bwah, ’t is te zeggen: als je mijn hartstochtelijk verlangen naar wat voluptueuzere vormen een afdoende reden vindt, dan heb ik een reden, ja. Ik wil er vrouwelijker uitzien in plaats van pannenlatachtig. Ik wil in monokini kunnen liggen zonder schroom. Bart kunnen behagen. That’s it.”
“Qué? Uit Bart klachten of zo?”
“Nee, nee, dat niet. Ik wil hem nog méér kunnen behagen. Nu goed?”
“Jij je zin, schat. Hoelang speel je trouwens al met dat idee?”
“Goh, ik loop er best wel al een tijd mee in mijn hoofd rond. Het is heus geen opwelling, mocht je dat bedoelen.”
“Enne… wat moet zo’n, eh, transformatie kosten? Enfin, niet dat het me iets aangaat, natuurlijk.”
Ze lachte. “Dat is typisch mannelijk, zeker? Dat was ook het eerste dat Bart vroeg toen ik erover begon. Maar om je nieuwsgierigheid te stillen: tweeduizend vijfhonderd euro. Plus ou moins, that is.”
Daar had ik even niet van terug. Op slag had ik medelijden met Bart.
“Pfieuw! Twee-dui-zend vijf-hon-derd euro? Da’s duizend tweehonderdvijftig per tietewiet, of wat?”
“Wow, ben jij even een rekenwonder. Maar,” en ze knipoogde even, “ik ben het waard.”
“Ik zou het er in ieder geval niet voor over hebben. Toch niet voor mezelf.”
“Jaja, maar jij bent een mán.”

Kijk, beste lezer, van een dergelijke uitspraak krijg ik dus het heen-en-weer. Jij bent een man. So? Telt voor een man zijn uiterlijk niet, misschien?
Laatst kreeg ik nog een enquête onder ogen die met die uitspraak van Dorien anders wel even de vloer zou aanvegen. Driekwart van de Belgische mannen zou namelijk iets aan zijn lichaam willen laten veranderen. Dat is niet minder dan vijfenzeventig procent! Veertig procent daarvan zou dat zelfs dringend tot heel dringend willen. Probeer die allemaal maar eens te overtuigen dat zulks in het geheel niet hoeft omdat ze maar mannen zijn.

“Denk er toch nog maar eens heel goed over na, Dorientje. Ook over de mogelijke gevolgen. Wat zegt Bart er trouwens van?”
“Euh, hij zegt min of meer hetzelfde als jij nu.”
Ik schoot in de lach.
“Kortom, je vindt niet echt supporters, is het niet?”
“Pfft. Ik weet wat ik wil. Ik supporter voor mezelf.” Ze glimlachte. Flauwtjes.

Toen ik die avond in de badkamer stond, naakt op mijn onderbroek na, blikte ik naar de één meter negentig grote mens in de spiegel. Net geen vijftig jaar oud geworden vlees. Hier en daar iets teveel vet en her en der een tikkeltje te weinig spieren. Maar dat heb je met de beste biefstukken ook, suste ik mezelf.
Hm. Wat zou ik aan dat lichaam laten veranderen mocht ik tweeduizend vijfhonderd euro in mijn pollen gestopt krijgen? Ik deed een stap achteruit, draaide me naar links, draaide me naar rechts, en keek mijn spiegelbeeld tenslotte frontaal aan.
“Weet je wat het is, vriend?” zag ik mijn glazen tweeling glimlachend opperen. “It’s all in the mind, verdomme.”

Na deze wijze woorden trok ik een T-shirt aan, stapte in bed en sliep de diepe slaap der gelukzaligen.

  1. tinyblogt

    Na mijn dagje sauna vandaag, vol imperfecte borsten en billen, ben ik nog altijd blij dat ik ben zoals ik ben. Al begrijp ik Dorien wel. Het zal wel iets doen met je zelfvertrouwen en zo, maar ik zou er het geld niet voor over hebben. Dan loop je daar met je prachtig Barbielijf, maar ben je van binnen misschien doodongelukkig. Het blijft ook een operatie met alle risico’s van dien.

    Like

  2. Stef Den Flater

    Zou het helpen mocht je haar vertellen dat die cup C na 5 jaar al danig begint door te hangen dat ze haar navel bedekken? Toch opvallend hoe veel mensen helemaal niet tevreden zijn met hun uiterlijk en er veel aan laten veranderen.

    Like

  3. Thomas Pannenkoek

    Je verhaal is allicht gefantaseerd, maar het onderwerp is het nadenken waard. Mijn oordeel, als 57-er met een lichaam dat me, als ik mezelf naakt bekijk in de spiegel, elke morgen in een lachbui doet uitbarsten en, als tegenstelling, naast me het lichaam van mijn vrouw waarop ik apentrots ben, zou allicht hetzelfde antwoord als dat van jou uiten. Echter, het leven als ‘jonge’ vrouw op deze wereld vliegt voorbij in een flits. Wie een beetje geld heeft, en zich geestelijk gelukkiger voelt met een maatje meer of minder, moet dat zeker niet laten.
    Zolang ze er niet voor kiezen er als Lolo Ferrari uit te zien maakt me dat allemaal niet uit.

    Geliked door 1 persoon

    • Stef Den Flater

      Dan werk je met weinig vrouwelijke collega’s of ze vertellen niet over dat soort dingen als je er bij bent. Mijn ervaring is dat nogal wat vrouwen verdomd ongelukkig kunnen zijn over hun lichaam. Al was het maar make-up: er zijn vrouwen die gewoon niet naar buiten durven komen zonder make-up. Kledij, sieraden, diëten, sporten, … Wat ze allemaal niet doen om er ‘mooi’ uit te zien en te blijven. De eeuwige jeugd is niet voor niets een terugkerend thema in de literatuur. Men kan stinkend rijk worden met plastische chirurgie en dat zal wel een reden hebben. Dus nee: het verhaal lijkt me niet gefantaseerd. De naam zal wel fictief zijn maar voor het overige komt dit toch realistisch over.

      Like

        • Stef Den Flater

          Na meer dan 15 jaar werken op een overheidsdienst met overwegend vrouwelijke collega’s hoor en ziet een mens toch wel het één en ander – zelfs een autist als ik. 😉 Een collega heeft ooit wel degelijk een ‘boobjob’ ondergaan. Er is daar toen ferm over geroddeld. Tja, het ging dan voor een keer niet constant over Thuis of Familie.

          Like

    • Menck

      Dit schrijfsel kan dan misschien gefantaseerd lijken, maar dat is het niet. De namen werden veranderd en de conversatie vond bijna tien jaar geleden plaats. “Dorien” was toen net dertig geworden. Wist-je-datje hierbij: de operatie heeft uiteindelijk niet plaatsgevonden.

      En yep, de Ferrari van Lolo had inderdaad wel overdreven grote airbags. 😀

      Like

  4. Mrs. Brubeck

    Daar draait het allemaal om hé? Je goed voelen in je vel… En dat is voor velen zooo moeilijk omdat ze voortdurend bestookt worden met ideaalbeelden, allerhande diëten enz…
    Welke raad je ook geeft, eens iemand iets in zijn/haar hoofd heeft, zal dat niet veel meer uitmaken!

    Like

  5. Katya

    Leuk is om samen met de borsten op te groeien en desnoods ouder te worden. Lingerie is een kunst. Liefde ook. Zelfs met een D kan men heel gelukkig zijn en zich mooi voelen. De kunst is zich mooier te maken dan men is.

    Like

  6. Kakel

    “De één houdt van spek en de ander van biefstuk.” Dat zei mijn man eens tegen een collega toen deze een opmerking maakte over dat ik nogal slank ben. Eerst zie je twee heel lange benen, daarna een tijdje niets en dan kom ik 😉
    Het frappeert me dat de vriendin pas op haar veertigste deze lichaamsverandering wil. Of misschien nu pas durft uit te spreken. Je denkt bij een borstvergroting eerder aan iemand van rond de 20. Tegen de tijd dat je middelbaar bent, heb je je eigen voor- en nadelen zo goed op een rijtje dat je er mee leven kunt. Meestal dan.
    Ik wens je vriendin de juiste beslissing toe!
    Lieve groet

    Like

    • Menck

      In werkelijkheid vond deze conversatie welhaast tien jaar geleden plaats. “Dorien” was toen net dertig geworden. De ingreep is er uiteindelijk niet gekomen.
      Ik dacht: laat ik hetgeen toen plaatsvond maar eens overhevelen naar het nu. That’s it. 😉

      Like

  7. Eilish

    De dame is duidelijk geen fan van het less is more-principe (jij ook niet als je naar eer en geweten iets vindT)
    Wat borsten betreft vind ik vooral dat je aan gezonde exemplaren niet moet prutsen (tenzij ze 5 kilo ’t stuk wegen)
    Ik ben eerlijk gezegd wel heel blij dat ze het niet zou doen om haar partner te plezieren, dat zou er pas helemaal over zijn.

    Like

  8. louterliefde

    Wat kunnen vrouwen toch lastig zijn;) Ik denk dat er niks boven natuurlijke borsten gaat, klein of groot. Van mannen die ik ken die met vrouwen geslapen hebben die implantaten hadden, hoor ik weinig goeds..

    Like

  9. AnneTanne

    Sorry hoor… ofwel log ik niet in op mijn WordPress-account, ofwel log ik er wel op in, en dan worden mijn reacties dubbel geplaatst… (maar vermits ik nu al ingelogd ben zou het bij één keer moeten blijven?)

    Like

  10. Billy

    ik zou het haar ook afraden, in eerste instantie al voor het geld dat ze ervoor vragen.
    Maar ik ben zelf toevallig wel liefhebber van de wat grotere borsten, dus Dorien…laat je maar gaan!!!
    Het komt er bij haar echt wel op aan dat ze zich beter zou voelen met een grotere maat, en in dit geval lijkt het mij wel verantwoord. Ik hoop alleen maar dat ze er achteraf geen spijt van krijgt…

    Like

  11. liebest

    ik moet eerlijk bekennen, dat ik al serieus wat geld bij de schoonheidsspecialiste gespendeerd heb.
    Alleen maar om wat minder haar op mijn benen te hebben, want al dat gescheer was ik wel kotsbeu , en wielrennersbenen .. neen daar kon ik mij echt niet goed bij voelen.
    Mijn boezem daarentegen , daar blijven ze van af! Moest ik vrije keuze hebben bij het uitdelen van de borsten, ik zou wel een paar letters naar voor opschuiven in het alfabet (ik hou ook helemaal niet van mannen die houden van grote borsten) Maar kom.. ze doen al vele jaren dienst, en ik ben er toch al 20 jaar tevreden mee.. ze zullen nog wel 20 jaar meegaan zeker ?

    Like

  12. Hersenspinselkrabbels

    Het IS echt all in the mind! En waarom jezelf veranderen voor een ander..mensen denken echt dat ze daardoor gelukkiger zullen worden. Wrong!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.