Lang leve de gesneuvelden

De dag van gisteren startte om acht en reeds om tien uur bevonden mijn madam en ik ons in een Brugse kerk. Een onverwacht verwarmde kerk. De stoelen stonden in een wijde boog om het altaar heen. De priester, een rosse dertiger met een rafelige paardenstaart, sprak lovende woorden over het dode lichaam in de kist. Ik ergerde me in stilte meermaals aan ‘s mans West-Vlaamse g- en h-verwarring, kreeg uiteindelijk een galmende hoestbui waardoor iedereen naar me keek en nam uit arren moede drie pepermuntjes uit mijn jaszak die ik in mijn mond propte tussen de hostierestanten.
De wierook werd duchtig opgegooid wijl de nabestaanden enkele tranen plengden op en rond de ebbenhouten kist met koperwerk. Het bloemstuk, van mijn madams hand, werd weggenomen, de kist opgetild en naar buiten gedragen. De aanwezigen volgden schuifelend, mompelend en murmurerend omwille van de lange dienst. Iemand schoof een witte zakdoek in zijn jaszak, iemand diepte een witte zakdoek op en trage doodsklokken begeleidden ons naargeestig naar de uitgang. Op het bordes wachtte een buitenproportionele stationwagen met veel zilverwerk en gefumeerde ruiten. Vier zwartpakken met hooglijk glimmende stappers en hagelwitte handschoenen hadden enige moeite om de kist de laadruimte in te manoeuvreren, doch het lukte. De corbillard was een Cadillac Fleetwood Brougham van 1986 met een vijfliter V6-motor die heerlijk stampend ronkte.

In de feestzaal – zo vermeldde althans de belettering op de deur – klonken we met cava op het leven en de dood en hoezeer die aan elkaar verwant zijn. Ik verwachtte tevens warme hapjes maar die bleven uit. De obers vulden wel snel de glazen bij en waren professioneel vriendelijk.
Als voorgerecht was er verse juliennesoep waaraan ik mijn bovenlip verbrandde. Ik verbeet de pijn en liet me met graagte een tweede portie serveren. De hoofdschotel bestond uit een gul met bosvruchtensaus overgoten hammetje met kroketjes en waterkers. Er werd te anderen male een tweede keer opgediend. De maaltijd werd afgesloten met een punt fruittaart en koffie dan wel thee.
Aan tafel haalden we herinneringen op aan de overleden afgestorvene die er niet meer was wegens wijlen. Zijn achtergebleven weduwe pinkte drie tranen weg, snoof wat nadrukkelijk en concludeerde dat “het toch veel te vroeg was”. Als ze doelde op het uur waarop ik deze morgen de warme sponde diende te verlaten, had ze overschot van gelijk. Zulks moest welhaast het geval zijn, want haar man werd eenennegentig. Hij stierf daarenboven in zijn slaap doordat hij niet meer wakker werd.

De maaltijd werd gevolgd door een moment van verstrooiing. De strooiweide lag er nat bij en de grijswitte as zoog zich aan de grashalmen vast. Er kwamen enkele partikeltjes overledene op mijn die morgen minutieus gepoetste schoenen terecht.
Madam Menck plengde een stuk of wat tranen toen ze haar moeder – zus van het ondertussen tot stof herschapen familielid – zag huilen. Je bent mooi als je huilt, gaf ik mijn wederhelft mee en kneep in haar hand. Ze glimlachte en onze beider handen vlochten zich in elkaar. Een wijl keken we naar het pulverige plekje op het frisgroene gras en togen daarna huiswaarts. Het was goed geweest. Het was genoeg geweest.

Die avond proostten we middels een rode Casillero Del Diablo Cabernet Sauvignon op de dood én op mijn negenenveertigste levensjaar. Ik kreeg een kaartje van haar waarop twee ineengestrengelde poesjes waren afgebeeld en waarop ze in rode stift en krullerige letters ‘Hip, hip, hip’ had geschreven, gevolgd door een grote ‘49’. Terstond besloot ik toch maar vijftig te worden want dat verdient ze.

Advertenties

  1. Thomas Pannenkoek

    Met een onbeschrijfelijke gulzigheid heb ik dit vol droefheid en tegelijkertijd humor doorspekte schrijfstuk tot mij genomen, samen met een kom muesli en drie glazen fruitsap. Het voordeel is dat, als ik het morgen weer aan het porselein toevertrouw, het een accordeon van een cent is om het nog eens te komen herlezen.
    Mencko, dit is literatuur van de bovenste plank.
    Met niet te vergeten innige deelneming bij het overlijden van de nonkel van madame Mencko.
    En een dikke proficiat met je verjaardag. Als je ook van plan bent om zo oud te worden als de afgestorvene, ben je pas aan de helft!

    Like

  2. De Fruitberg

    Ik volg Pannenkoek helemaal in deze. Dit is zo herkenbaar Menck, en zo leuk geschreven. ’t Enige waar Pannenkoek zich lichtjes vergist is dat je wel al over de helft zit wanneer je 91 gaat worden, want dan moet je 98 worden.
    In ieder geval een dikke proficiat, 49!

    Like

  3. Eilish

    Dood en vieren in één stuk. Het leven ten top !
    Proficiat met je verjaardag ! Lekker egoïstisch zou ik zeggen dat niet alleen je vrouw verdient dat je er nog een jaar bij doet, wij ook. Anders kunnen we niet meer genieten van zoveel mooie woorden hier.

    Like

    • Menck

      In augustus bestaat de blogalias ‘Menck’ tien jaar. Misschien een mooi moment om hem dan eveneens, als kleine verassing, wat verstrooiing te brengen. 😉

      Like

  4. Brubeck

    Verdorie, Menck, je bent een waar literair talent door de prachtige beschrijvingen hoe je van een droefgeestig gegeven een waar leesplezier kan maken. (Buigt nederig zijn hoofd)

    Like

  5. Stef Den Flater

    Psst, naar het schijnt sta je tussen de genomineerden voor de Nobelprijs literatuur. Ik heb het wel maar van horen zeggen: het staat dus niet geschreven noch gedrukt.
    Ik heb een verzekering voor het moment dat ik zelf aan de beurt ben. Ik hoop echt dat men me niet in een ebbenhouten kist legt: wat een verspilling. Getver, het idee dat ze voor mijn kist tropisch hout zouden laten importeren vind ik ronduit walgelijk.
    100 worden mag ook hoor: in goeie gezondheid en actief in de tuin. Het is jullie gegund.

    Like

  6. zeezicht

    Dikke proficiat met je verjaardag! kuskus
    Oude mensen houden nog van traditie bij begrafenissen, maar tegenwoordig wordt het minder uitgebreid gedaan!
    Gelukkig heb je nu meer keuzes.
    En die lange kerkdiensten daar heb ik mij altijd al aan geërgerd! De pastoor heeft vaak de overledene amper gekend en blijft maar uitweiden over de mens in kwestie. Nu heb je zelfs geen kerk meer nodig, alles gebeurt in het crematorium (met dienst) én koffietafel.
    Heel sereen en zo godsdienstig als je zelf wilt.

    Like

    • Menck

      Dat klopt. De tante en nonkel van madam Menck zijn/waren erg traditioneel wat die dingen betreft. Een warme driegangenmaaltijd in plaats van de heden gebruikelijke broodjes, om maar eens iets te noemen dat ik nog niet eerder mocht meemaken.
      P.S.: uit je reactie onthoud ik vooral de ‘kuskus’. 😉

      Like

  7. Kakel

    Gecondoleerd met het verscheiden. Ik zal niet zeggen – NIET – dat ik me heb zitten verkneukelen bij het lezen. Ik begrijp niet dat Herman Brussel wel boeken publiceert en jij niet. En jij weet hoe je een verdrietige vrouw een welgemeend compliment kan geven. Menck… ik ben voor je gevallen 😉
    Lieve groet

    Like

    • Menck

      Herman Brusselmans schrijft om den brode en ik om de vreugde. Trouwens, om een boek te schrijven, heb ik te weinig geduld, vrees ik.
      Voor me gevallen? Arme meis, hopelijk heb je je geen pijn gedaan. 😉

      Like

  8. Micheline

    Menck, je blijft me verbazen. Dit is eentje om te printen en in te kaderen. Zeer weinig wijnen kunnen nog gedronken worden wanneer ze 49 jaar oud zijn, maar jij wordt nog veel beter met de jaren. Gelukkige verjaardag!

    Like

  9. Pingback: Soft sides : 2015 wrap-up | Ariadnesdraad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s