Kerst zonder weerga

Toen madam Menck, mijn aangetrouwde vrouw waarmee ik zelfs gehuwd ben, zich zogezegd uit de naad zou werken teneinde ons kerstmenu – fazantenborstfilet met aardappelkroketten, bosmengeling en rozemarijnsaus – tot een goed einde te brengen, viel zij slechts in slaap uit moeheid omdat ze zich had laten afpeigeren door de nietsontziende baas van de bloemenzaak waar zij sinds een jaar of zes is tewerkgesteld. En dus eigende ik me voor één keer de keuken toe als werkterrein alwaar ik driftig in potten roerde, shiitakes bluste met mijn zweet en kroketten frituurde met een enthousiasme van heb ik u daar.
Onze talrijk aan de feestdis opgedaagde gasten, zijnde mijn vader, hield(en) zich intussen onledig met het bladeren in de door ons achteloos achtergelaten Pabogids dewelke wij subtiel hadden weggemoffeld achter het kussen dat ter ondersteuning van zijn tweeëntachtigjarige rug in de bank was geposteerd op de plaats die wij hem hadden toegewezen. Ik offreerde hem daarbij een fluit bubbels uit de fles die ik al jaren op mijn wijn- en geestrijkedrankzolder – wegens gebrek aan een kelder – had liggen. Nooit voorheen zag ik mijn ouwe zo intens gelukkig.
Na de copieuze dis, die papa Menck als succulent waardeerde, nestelde hij zich opnieuw gemoedelijk in de tweezitsbank op welke plaats hij mijn madam, mijn fotorichtlijnen indachtig, een wijl zo innig mogelijk in de armen sloot.
“Ma belle-fille est la meilleure”, verzuchtte hij, wijl hij eclatant in de lens van mijn reflexcamera blikte. Ik blijf het ronduit verbazingwekkend vinden hoe hij zich het Frans eigen maakt na een paar glazen liquide genotsmiddel.

“Il est vraiment mon cheri”, verduidelijkte mijn madam terstond. Iets waar ik, fotogewijs, prompt akte van nam.

Om maar te zeggen dat zelfs een Dinner for three geheel en al kerstwaardige gein kan renderen.
Nadat ik mijn vader, zo omstreeks middernacht, huiswaarts had gebracht en ik vervolgens bij mijn thuiskomst slechts kon vaststellen dat de helft van mijn sponde reeds in dromenland verkeerde, gleed ik geruisloos in bed met een hoofdpijn die zijn weerga niet kende.
Volgende week oud en nieuw nog temmen. Daarna zal mijn banale leven zich hernemen. Het wordt onderhand tijd.

[ Foto’s: Menck | Twaait ]

  1. Thomas Pannenkoek

    Shitcakes blussen, hoe doe je dat?

    Maakt niet uit. Miljaardedju, als ik het zo mooi mag zeggen, wat een schrijfparel is dit logje. En hoe mooi te zien hoe vader Menck, die het heengaan van zijn freule zeer slecht verteert, geniet van een avond waar zijn zoon de keuken tot een slagveld verbouwt, ondertussen je vrouw eens goed dicht pakt.

    Like

  2. TheHappyFive

    Wederom prachtig geschreven.
    Het zijn deze momenten waar we het voor doen! Zelf heb ik de afgelopen maanden in angst geleefd, mezelf afvragend of deze “feest”dagen nog wel ooit “feest”dagen zouden zijn. Ik mag mezelf momenteel gelukkig prijzen maar ben met een ongekende vaart met mijn twee voeten op de grond gezet. Dus, genieten van deze momenten!

    Like

  3. bentenge

    Verdemme zeg MEnck, ten eerste dacht ik dat het hier NIET meer ging “waaien” voor het jaar om was.
    En ten tweede… shiitakes ? Verdemme zeg, ik heb geen idee man. Mag ik weer gaan googlen. En dat tussen kerst en nieuw. Al goed dat Madam Menck mee op de foto ging, dat maakt veel goed 🙂

    Like

    • bentenge

      Moa gow zeg, edde gij paddestoelen laten invoeren van “ginderachter” ? Toch maar even opletten, want er zijn twee mogelijkheden : of ze zijn verrijkt met een of ander stof die een hoog getal draagt in de tabel van Mendeljev (the Japanese version), of ze zijn gerookt in een soort rook die je beter niet inademt (China).

      Like

      • Menck

        Even citeren uit het voorgaande logje: ‘Ten vroegste tussen Kerst en Nieuw waag ik me mogelijks aan een blogupdate.’
        Qua timing zit het dus wel snor. 😉

        Like

      • Menck

        Shiitakes worden al geruime tijd ook in België gekweekt. Op Kerstdag aten we zelfs – bijzonder smakelijke! – exemplaren afkomstig uit Wevelgem, jawel.

        Like

  4. Billy

    te oordelen naar de mening van je vader heb je dat goed gedaan dus. Het zweet meer dan waard!
    En aangezien je wederhelft als een roosje in slaap gevallen was, bleef het in elk geval niet op de maag liggen… 😉

    Like

  5. els

    Fijn hè, die genietmomenten met je vader. Je moeder kijkt vast glimlachend toe van daarboven.
    Ik heb gemerkt dat, naarmate ik ouder wordt, die momenten ook meer en meer weet te waarderen. En dat is wederzijds daar ben ik zeker van. Dat zie je gewoon op het gezicht van mijn ouders.
    Dus geniet samen, zolang het nog kan….denk ik dan.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.