Alles onder controle

Met mijmeren bereik je uiteindelijk niets. Dat credo heb ik me in de loop van vierentwintig maand eigen gemaakt.
Mijn moeder was vorige vrijdag twee jaar dood. Om exact vijf uur ’s avonds – ik was een raamkozijn aan het schilderen – dacht ik aan hoe we rond haar sterfbed stonden wijl ze weggleed.
Het raakte me een pak minder dan vorig jaar, ook toen ik ineens glashelder de tranen van mijn vader, broer en zus voor mijn geestesoog zag stromen. Zelf hield ik het die bewuste dag droog, maar inwendig huilde ik toen hard en ongecontroleerd.
In de bijna handdroge verf zag ik plots een traan en ik vloekte. Die moet straks absoluut worden weggeschuurd, fluisterde ik tegen mezelf; tranen die een blijvende indruk achterlaten, verfoei ik hartgrondig.
Vijf minuten later was ik alweer volop aan het meefluiten, -neuriën en -zingen met het transistorradiootje dat ik op de met plastic afgedekte vloer had geposteerd. De lange antenne van het oude kleinood hing op halfzeven, maar de ontvangst was opperbest. ‘Hello from the other side’, begon Adele te blèren. Ik legde prompt mijn verfkwast op de rand van de pot, draaide me om en zocht een andere zender op. Nog maar eens dat overschatte wijf op de radio; om van te janken. Maar inwendig lachte ik hard en ongecontroleerd.

[ Foto’s: Menck | Twaait ]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.