Bijna een beetje sympathiek

“Op welk nummer kan ik u contacteren?” Ze glimlachte breed naar me.
Ik gaf haar mijn telefoonnummer met de vermelding me liefst na 19 uur te bellen omdat ik niet eerder thuis zou zijn.
“Oh, maar dan geeft u me misschien beter uw gsm-nummer. Ik zie dat dit een vast toestel betreft”, repliceerde ze, onderwijl op haar blad wijzend waarop ze zonet het gedicteerde had genoteerd.
“Ik heb geen gsm (*)”, antwoordde ik haar geheel naar waarheid.
Er volgde een stilte van enkele seconden terwijl ze me aankeek met ogen die niet zouden hebben misstaan bij een schaap dat zonet rectaal gepenetreerd was geworden. Daarna schraapte ze haar keel en was de glimlach er weer.
Ik kijk ook maar hooguit een halfuur per week televisie! wilde ik haar toeschreeuwen.
Ik heb bewust geen Facebook- noch een Twitteraccount! wilde ik haar in het gezicht slingeren.
Ik verveel me geen nanoseconde, trut! gilde ik denkbeeldig in haar richting.
“Dan stuur ik u een e-mail als uw bestelling binnen is, meneer.” Haar getrainde professionele glimlach verwerd tot een lichte grijns toen ze merkte dat haar collega ons gesprek aan het volgen was. “U hebt toch een computer, mag ik hopen?” Thans wendde de luistervinkende collega – ik meende te constateren dat ze een proest onderdrukte – haar gezicht af.
“Weet u, mevrouw,” sprak ik met een uitgestreken gezicht, “ik zou het op prijs stellen mocht u me per schrijven willen berichten over de leveringsdatum.”
“Maar… Maar meneer, dat…”
“Hier hebt u mijn kaartje. Mijn adres staat helemaal onderaan, in vetjes.” Ik schoof het kleinood naar haar toe over de toonbank.
Ze nam het kaartje ter hand maar vervolgde haar betoog. “Maar meneer, het is absoluut niet gebruikelijk dat we een klant per brief…” Toen stokte haar stem. Ze zette haar leesbril, die aan een kettinkje om haar hals hing, op haar neus. En plots glimlachte ze opnieuw. Gemeend, dit keer.
Menck1@hotmail.com”, las ze luidop. Haar glimlach werd breder. “Ik stuur u een e-mail van zodra ik iets weet, meneer.”
“Dat is fijn, mevrouw,” antwoordde ik, terwijl ik haar een knipoog toespeelde.
Toen ze daarop haar tanden bloot lachte, vond ik haar bijna een beetje sympathiek. Bijna.

_____
(*) Verloren tijdens tuinwerkzaamheden. (En voorlopig nog niet gevonden/vervangen.)

Advertenties

  1. woelmuizenier

    Voor 14 dagen heb ik een riem besteld voor mijn vandiktebank Inca 343.190, precies zoals in de beschrijving. Uiteindelijk kon een vriendelijke stem mij duidelijk maken dat hij/zij geen kloten verstand had van wat ik nodig had en kon ik met een even zo vriendelijke stem vertellen dat zij gewoon weg de pot op kunnen. Nu ga ik proberen mijn maschientje op gang te brengen met een paar versleten nylons. Recycling dus.

    Like

  2. Rob Alberts

    Prachtverhaal!
    Spijtig van die weggevallen gsm!

    Wat een DAYCO-KTB322 tandriemset ter aandrijving van het nokkenasaggregaat inclusief spanrol en schroef is, weet ik niet. Maar als hier na levering een mooi blog over te schrijven is, dan lees ik dat graag.

    Vriendelijke groet,

    Like

  3. Affodil

    Als ze kon, ze zou die DAYCO-KTB322 tandriemset ter aandrijving van het nokkenasaggregaat inclusief spanrol en schroef ook nog via sms opsturen …

    Like

    • Menck

      I know, plezant is anders. Maar tegenwoordig zijn veel spullen in winkels “niet meer voorradig noch meteen leverbaar uit stock”. Balen, zoiets.

      Like

  4. Eilish

    Ik zou toch lichtelijk panikeren als ik mijn gsm zou verliezen, ik weet dat omdat ik dat wel elke dag eens voorheb 🙂 (samen met mijn autosleutels). Mijn kinderen weten dat en hebben dan zo een “is’t weer van dat houding”

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s