Herfstbarbier

Fernand, een krasse beginzeventiger en sinds vorig jaar een klant van me, stond op een ladder tegen een boom toen ik zijn tuin betrad.
‘Zijn tuin’ leest u het best als: ‘zijn maniakaal gestofzuigde tuin’. Zo een tuin waar geen enkel grassprietje langer is dan het andere, waar de paden en het terras dagelijks geveegd dan wel gehogedrukreinigd worden en waar er schier onafgebroken wordt geharkt tussen tal van iele groenblijvende heestertjes die, met een tussenafstand van vijf meter, een lange border vullen.
Elke keer als ik zijn tuin betreed, ruik ik burgerlijkheid in plaats van natuur, zie ik bleekwater in plaats van mos, proef ik enggeestigheid bij ieder woord dat hij uitspreekt. Fernand is, om het boud te stellen, een regelrechte slaaf van zijn tuin, een freak. Hij is benepen, bekrompen, kneuterig en kleinzielig. Bovendien draagt hij ’s zomers – o gruwel! – witte marcellekes en in het najaar een gevoerd vuilroze hemd. Beide kledingstukken combineert hij steevast met een marineblauwe jeans waar vooraan een plooi in gestreken is. Enfin, u kent dat type misschien wel, maar hopelijk niet.

“Wat ben je aan het doen, Fernand?” vroeg ik oprecht benieuwd. Want de boom waar hij tegenaan stond is niet vruchtdragend en diende evenmin te worden gesnoeid.
“Ik pluk de resterende herfstbladeren van de takken”, gaf hij me met een uitgestreken gezicht mee. “Ik kan toch niet elke twee uur de bladblazer hanteren? Want dat is zowat hetgeen ik de afgelopen week deed. Maar nu ben ik het kotsbeu.”
Aan de boom hing misschien nog een honderdtal blaadjes. Ze waren vuurrood en zetten de herfst nog een minieme stonde in lichterlaaie. Ik kon mijn ogen en oren niet geloven.
“De andere bomen heb ik al geplukt. Kijk maar eens hoe zalig kaal ze zijn. Je kunt je niet voorstellen hoeveel werk en stress dit mij bespaart. Ik werd zenuwachtig door ernaar te kijken.” De overige bomen, drie stuks, stonden er effectief winters kaal bij.
‘Maar enfin, Fernand, gij benauwende jeanet, hoe absurd ben jij in godsnaam bezig?’ Die woorden bleven onuitgesproken maar vulden mijn hoofd tot barstens toe. ‘Zo’n mensen bestaan dus écht,’ dacht ik verder, ‘en ik word er dan ook nog ’s mee geconfronteerd.’

“Je bent nog een tijdje zoet, Fernand. Werk ze!” gooide ik hem hoofdschuddend toe.
Hij reageerde niet, had me waarschijnlijk niet eens gehoord, en zette zijn zelfopgelegde taak in opperste concentratie verder: blaadje na blaadje van de takken trekken en in de emmer gooien die aan een laddersport hing. Er parelde een druppel zweet op zijn linkerslaap. Zijn vuilroze hemd stond drie knoopjes open. Tussen zijn grijze borsthaar ontwaarde ik een gouden kettinkje.

Advertenties

  1. Affodil

    Op mijn “hondenronde” kom ik er ook zo een tegen en eerlijk gezegd was mijn schoonmoeder ook zo. De klimop die tegen de zijgevel van het huis groeide, werd zo kort geschoren dat er nog nauwelijks bladeren aan stonden. Wat je dus zag was een oude muur met de ij zo na kale takken en wortels. “Want anders kruipt er teveel ongedierte in”. Als in “dan komen er spinnennetten in”. Dan was ze met een bezem die netten en het stof er uit aan het vegen. De vijver werd minstens om de 2 weken zo goed als leeg gemaakt en de vissen uitgeschept om hem met javel uit te schrobben. Dat net dàt aanleiding was voor het groen worden, hebben we honderden keren herhaald, maar werd evenveel keren weggewuifd met een “ach, ik ben er mee bezig”. De buren hebben er haar een paar keer moeten uit halen omdat ze niet meer terug op het droge geraakte. En elke keer stond ze achteraf ongelovig in onze vijver naar het kraakheldere water te kijken. Onze vijver heeft nog nooit een schrobbeurt gekregen, laat staan javel geroken of gezien. En de vissen zijn veel gezonder. Maar het was sterker dan haarzelf. Ieder zijn neurose?

    Like

    • Menck

      Je schoonmoeder mag eens een cursus komen volgen bij de vijververeniging waar ik lid van ben. Zij zal versteld staan van hoe het wél moet en alle leden zullen versteld staan van hoe zij tewerk gaat.

      Like

  2. hoow@huis met tuin

    eerst denk je: “mah, da bestaat niet, raaskalderij by menck”
    Maar mmh, dan denk ik aan die man die met een pettatenmesje alle madeliefjes uit zn gazon wegsneed…
    En aan al mijn buren met biljartpelouzen.

    Jup het kan, het bestaat. Mensen die allergisch zijn voor natuur, die een tuin willen die ze evenzeer onder controle hebben als hun gestreken interieur. Spijtig Spijtig.

    Like

  3. Mrs. Brubeck

    Hallo?? Ben jij verhuisd en naast ons komen wonen???
    Je beschrijft gewoon onze buurman, alhoewel… denk dat die nog een graadje erger is. We wonen in een korte doodlopende straat en hij belt de politie als de kinderen op straat spelen, want dat staat letterlijk in de wet dat dat niet mag ….
    Heeft dus al mening keer met mijn “franke mond” mogen kennismaken 🙂

    Like

  4. Inge

    Hahaha, dat hou je toch niet voor mogelijk! En nu zit ik met die witte “marcellekes” in m’n hoofd! Die zou mijn – als je het zo kunt noemen – tuin eens moeten zien! Daar zou hij echt gestresseerd van worden, vrees ik 🙂

    Like

    • Menck

      Die mens heeft me één keer verweten een slordige tuinier te zijn. “Al die netels, een schande”, luidde zijn (voor)oordeel. Hij wees daarbij naar enkele nog niet in bloei staande bossen Agastache in mijn tuin.
      Need I say more?

      Like

  5. zeezicht

    Ah ja, zulke mensen bestaan!
    Ik ken er ene die zijn pas gezaaid gazon op zijn knieën met een schaar knipte, omdat de grasmachine iets zou kunnen beschadigen… en alle sprietjes moesten even hoog zijn.
    Ik begreep er de ballen van… 🙂
    En nog zoiets: een vrouw, die ’s nachts met een pitslamp haar bladeren bijeen harkte. (maar die is wel in de psychiatrie geëindigd)

    Like

  6. Kakel

    Amai, jij beschrijft de tuin van mijn ouders… Mijn vader loopt ook met een gestreken vouw in zijn spijkerbroek. Dat is goddank de enige gelijkenis met Fernand.
    De herfstbarbier, haha! Hoe krijg je het woord verzonnen? En dan schrijven dat je slechts bij vlagen geniaal bent? Gij zijt een bescheiden mens, Menck 🙂
    Mijn man had een tante. Die had ook elk jaar stress door de vallende blaadjes. Kon en wilde nergens naartoe. Alleen maar heel de dag blad vegen….

    Like

    • Menck

      Toch nog altijd beter om blad te vegen dan een luidruchtige bladblazer te hanteren. 😉
      ‘De Herfstbarbier’ is de naam van een kapsalon in onze buurt. Er worden enkel senioren geknipt. Bij vlagen steel ik al eens een idee, ja.

      Like

    • Menck

      De natuur een handje helpen, betekent net dat je beter de bladeren aan de borders doneert. Compost op de meest natuurlijke en bovendien geheel kosteloze wijze: hoe puik is me dat!

      Like

  7. Evelien

    Ik zou het eerder de “herfstbarbaar” noemen. Er zijn toch zotten op de wereld 😆. Ik ken ook zo iemand die in de herfst elke dag de blaadjes opraapt van het gazon en de rozen al snoeit voor ze uitgebloeid zijn…

    Like

  8. zem

    Het is écht zo, er zijn zulke mensen. Als onze vroegere buurman met de heggeschaar de heg bewerkte, ging zijn vrouw er nog eens met het nagelschaartje achteraan…
    Maar mooi geschreven weer Menck. Ik ben ook al benieuwd wat jij daar in die tuin zo nu en dan moet doen.

    Like

  9. oponseiland

    En die mens heb je als klant? Hoe ga je daar mee om? Daar kan je toch nooit iets goed voor doen?
    Ik dacht, met je vorig logje in gedachten, dat je ons weer eens iets wijsgemaakt had. Maar zo vaak zal je je wel niet vervelen denk ik…

    Like

    • Menck

      Nope, dit keer maakte ik de lezers geen blaasjes wijs. Het verhaal is zo authentiek als maar kan.
      Hoe ik er mee omga? Tegen mijn goesting, dik tegen mijn goesting…

      Like

  10. pharailde

    Ik dacht dat je hier een van je – schitterende – verzonnen vertelseltjes had neergepend, maar als ik bovenstaande commentaren lees, blijkt het dus wel echt gebeurd te zijn?
    En meteen een vraagje Menck, sorry, maar wat ik me gewoon afvraag: hoeveel kwaad kan het als er bladeren op het gazon liggen? (ik dacht trouwens dat dode bladeren op de grond zelfs isolerend werkt tegen schade door (nacht)vorst, of heb ik dat verkeerd voor? Het is dat ik absoluut niet kan verstaan waarom zo veel mensen die afgevallen bladeren als ‘vuiligheid’ beschouwen (en dat ik een veel hartsgrondigerderder hekel heb aan bladblazers en co)

    Like

    • Menck

      Het schrijfsel is 100 procent authentiek, Pharailde. En ja, ik vind dat even erg als jij. 😉

      Dode bladeren werken effectief isolerend. En na de winter zijn ze bovendien netjes gecomposteerd. Zulks komt de borders alleen maar ten goede, want compost = voeding.
      Echter, het gazon maak je toch maar beter vrij aangezien een dikke laag bladeren ook het licht weghoudt. Het resultaat is dat je gazon na verloop van tijd bleek wegkwijnt. Niet dat de wortels hierdoor afsterven, maar na de winter heeft bedekt gelaten gras héél wat meer tijd nodig om te herstellen dan gazon dat zonder bladerlaag de winter ingaat.
      Mijn advies: ontdoe je gazon van bladval eenmaal alle bomen in je tuin hun bladeren hebben verloren – nee, elke week bladharken hoeft heus niet – en doneer de bijeengeharkte bladeren aan je borders. Ze zullen je er hooglijk dankbaar voor zijn.

      Like

      • pharailde

        Heel gelukkig hebben we geen gazon, en het gazon achter het huis wordt door de mannen van de stad heel vakkundig en regelmatig gekortwiekt (ze moeten daarvoor wel elke keer driemaal lawaai komen maken: met tractor, gewone grasmaaier en bosmaaier) en bladvrij gehouden worden (mét bladblazer uiteraard, dus nog lawaai, waarna de bladeren door de veegwagen van IVAGO worden verwijderd, dus nog eens lawaai) Een boom hebben we wel 🙂

        Like

  11. TheHappyFive

    Tja, laat ons gewoon stellen dat het dankzij deze sujetten is dat we weer eens meelijwekkend met ons hoofd hebben kunnen schudden, lachen (of janken) en beseffen hoe goed we zelf wel niet bezig zijn.
    Heel de straat beschouwd ons hier als zonderlingen die totaal niets kennen van tuinieren. Maar we laten ze denken en genieten weldra weer van de eerste tekenen van leven (alhoewel het hier het jaar rond een drukte van jewelste is in de tuin) terwijl ikzelf met pijpje en ‘flinke’ wiskey achter het raam dit zit te gadeslaan. En we glunderen wanneer onze buren zich druk afvragen waarom onze tuin het jaar rond wel leven aantrekt en als één van de eerste in volle glorie staat te pronken.

    M.a.w., laat ieder z’n ding doen en geniet van wat je zelf hebt!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s