Kutweek, iemand?

“Let’s split up!” zei de voorkant tegen de achterkant van mijn aanhangwagen. Waarna die laatste, in volle vaart, onverwijld in twee brak. Enfin, zo goed als. Openscheurde is een beter woord. Hierbij werd de lading netjes over de ganse breedte van een drukke steenweg verdeeld. Dolletjes!
Bovendien ben ik nog nooit zo abrupt – en met zoveel lawaai! – tot stilstand gebracht; door de breuk vertikten de as en diens wielen het prompt om nog langer deel van het geheel uit te maken.

Na het schielijk overlijden van mijn camera eerder deze week is nu tevens mijn remorque compleet naar de filistijnen. En ben ik hierdoor ook nog ’s tijdelijk technisch werkloos.

Dat een ongeluk nooit alleen komt, zegt u?
Toeme, moest ik bijgelovig zijn, zou ik dat nog aannemen ook. Maar bijgelovig ben ik niet, want zulks brengt ongeluk.

Advertenties

      • Stef Den Flater

        Saaie kantoorjobs zijn cliché, ongezond (want een mens zit te veel) en behalve strontvervelend en bij tijden ook enorm stresserend (en die tijden zijn tegenwoordig veel).
        Het zit je niet mee, Menck. Hopelijk kan je verzekering hierin behulpzaam zijn (een mens mag toch hopen). Voor het overige hoop ik dat dit het laatste ongelukkige ontmoeting die je met dhr. Murphy had voor heel lange tijd.

        Like

    • Menck

      Vandaag werd de bestelling geplaatst. De levering is voorzien voor begin volgende week.
      Lijkt misschien erg snel allemaal, maar een aanhanger is voor mij nu eenmaal een onmisbaar werkmiddel.

      Like

  1. Pingback: Back in business | TWAAIT

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s