Knock on wood

In de straat waar ik die dag aan het werk was, werd een huis gesloopt. Dat bracht een hoop kabaal, dikke stofwolken en een stuk of wat samentroepende buren met zich mee. Ze gesticuleerden druk, wezen af en toe in de richting van de ondertussen danig verhakkelde woning en hun lippen vormden klanken die verdronken in het gedruis van vallende stenen, rinkelend glas en de zwaar stampende motor van de graafmachine.
Wijl ik enkele bakken jonge flora aan de grond toevertrouwde, hoorde ik arbeiders roepen, lachen en zo nu en dan luidkeels een lied aanheffen. Het was vrijdagnamiddag; nog even en hun werkweek zat er op.
Ik stond recht, klopte de aarde van mijn knieën en schoof een kankerstok tussen mijn lippen. Vervolgens wandelde ik naar de overkant van de straat waar de werkzaamheden plaatsvonden.
“Toch zonde dat ze zo’n mooi huis slopen hè, meneer?” richtte een van de omstanders zich onmiddellijk tot mij.
“Niets in het leven gebeurt zonder reden”, antwoordde ik hem filosofisch. De man draaide zich om en begon meteen met iemand anders te praten. Ik glimlachte en stak de brand in mijn saffie.
De kraanman ging uiterst nauwkeurig te werk. Hout werd bij hout gestapeld, stenen werden in een klaarstaande container gezwierd en alle metaal belandde op een hoop bezijden het perceel. Alleen het glas kletterde doelloos op de grond.
Een stapel stevige kepers uit de dakconstructie trok mijn aandacht. Het hout was puntgaaf en als nieuw.
“Bestaat er een kans dat die binten naar mijn aanhangwagen verhuizen?” vroeg ik aan de kraanman nadat hij zijn machine had stilgelegd. Vanuit de hoogte van zijn cabine keek hij me wat meesmuilend aan.
“Dat zou je wel willen, hè” grinnikte hij. Hij liet zich uit zijn zetel glijden en belandde op een rupsband van de graafmachine. Een lenige sprong later stond hij naast me. “Dat hout wordt afgevoerd, maat. Kan ik niks aan doen. Orders van hogerop, zie je.”
“Kan een bak bier hier iets aan verhelpen? Vanavond bijvoorbeeld, ter inleiding van jullie weekend.” Ik staarde voor me uit naar de bouwval.
“Gregory!” riep hij naar een kerel op de werf. “Kom eens. Die mens naast me heeft een geniale inval.”

Die avond was het mijn beurt om een lied aan te heffen: “Ik heb mijn wagen volgeladen…”

[   W o r d t    v e r v o l g d   ]

[ Foto’s: Menck | Twaait ]

Advertenties

  1. Affodil

    Daar gaat weer iets geniaals uit voortkomen, denk ik. Ben al danig curieus.

    Toen hier naast ons vorig jaar de hangars en dit jaar het huis van mijn schoonmoeder werd afgebroken, stonden wij daar ook op te zien. Die kraanmannen kunnen zo secuur met hun grijper werken alsof het een pincet is. Ik denk dat die rapper met hun kraan een tandenstoker kunnen oppakken, dan wij met onze vingers. Stiel is stiel …

    Like

  2. Eilish

    Dat is precies een bijna nieuwbouw dat ze afbreken aan gevelsteen en isolatieplaten te zien. Natuurlijk dat daar dan een schoon dakgebinte uit komt.
    Goed dat je gaat recycleren, maar foei voor die bak bier. Weeral verhoogd promile op de weg…

    Like

    • Menck

      @ Eilish
      De chauffeur van het personeelsbusje was een ouwe knorpot die “niks behoefde”. De overige werklieden konden daardoor in alle gemoedsrust flesjes hijsen. 😉
      En yep: de woning was nog erg jong. Ze moest wijken voor een ultramoderne passiefwoning. De nieuwe eigenaars zitten overduidelijk stevig in de slappe was.

      Like

      • bentenge

        Ik keek ook even en vond het vreemd gezien de waarschijnlijke datum van bouw. Maar kijk, die slappe wassers hadden beter een echte slechte woning gekocht om te verbouwen… ooooohhhh wacht, de reden voor de afbraak was de goddelijke voorzienigheid die dacht… Menck moet net dan in de buurt zijn met een bak bier…

        Like

        • Menck

          De reden dat ze precies déze woning kochten, was voor het uitzicht vanuit de tuin: een beschermde riviervallei, een ongelooflijk idyllisch plaatje. Dat de woning zelf niet aan hun verwachtingen voldeed, bleek achteraf beschouwd een “verwaarloosbaar kleinigheidje”.

          Like

      • Eilish

        Nu weet ik wat mijn probleem is, ik koop geen wasverzachter …
        Hoewel probleem. Ik weet dat we in een wegwerpmaatschappij leven (erg genoeg !) maar dat daar dan ook een volledig nieuw huis moet aan geloven, ik zou dat niet kunnen. Geld of niet. Er zullen nog wel andere idyllische plaatjes zijn.

        Like

  3. Stef Den Flater

    Ik denk dat je hoe dan ook een rit naar een containerpark gespaard hebt (of toch het equivalent van een containerpark voor wie in de bouw werkt). Wie zich kan permitteren om een relatief nieuw huis te laten afbreken voor een nieuw exemplaar kan daarbij al eens rare eisen stellen. Ooit een collega gehad wiens zus zo goed in de slappe was zat dat die regelmatig haar villa liet renoveren. Haar man was een stielman en ‘mocht’ dan om de zoveel jaar oa de badkamer volledig vernieuwen. Ze (mijn collega) heeft me meer dan eens verteld hoe een grote hoeveelheid groen (zeer duur) marmer dat bij één van die vernieuwingswerken, moest uitgebroken worden, niet mocht hergebruikt worden. De zus stond erop dat het marmer in duizenden brokken vernietigd werd en dat toch grote ergernis van al wie mee hielp. Madam vond dat marmer haar exclusief eigendom en wilde het voor geen geld met een ander delen. Het zou wel eens kunnen dat die binten eigenlijk hetzelfde lot waren toebedeeld.

    Like

  4. Pingback: TWAAIT

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s