Het boek der idolatrie

De grote doos voelde wat klef aan toen ik ze uit de kast trok. Voorzichtig plaatste ik ze op de betonvloer. De kartonnen flappen waren getapet, maar het plakband hechtte nauwelijks nog. Bij het openen, steeg er even een muffe lucht van oud papier en schimmel op.
Bovenin lag een vaalgroen schriftje. Op een roodomrand etiket stond mijn naam in balpen geschreven. Ik herkende meteen mijn handschrift van weleer. De rechterbovenhoek vermeldde in oubollige zwarte drukletters ‘Schoonschrift’. Een wijl doorbladerde ik het kleinood. Piet eet een appel. Eet Jan een appel? Nee, Jan eet een peer. Ik grinnikte, terwijl ik vruchteloos naar een datum zocht. Ik gokte op het tweede of derde leerjaar.
Ik vroeg me af of er thans nog aandacht uitgaat naar wat destijds als schoonschrift werd bestempeld. Wordt een leerling van pakweg zeven, acht jaar op vandaag nog wegwijs gemaakt in de beheersing van kalligrafie tussen voorgedrukte lijntjes? Ik meen ergens te hebben gelezen van niet, maar ik kan me vergissen. Ik legde het schriftje opzij en bedacht dat hetgeen waar toentertijd zo op werd gehamerd, maar weinig vruchten heeft opgeleverd. Mijn eigen onontcijferbare hanenpoten zijn daar heden het beste bewijs van.
Ik diepte een witkartonnen diploma op. Zesde leerjaar, 91 %. Het was het laatste jaar dat ik dergelijke goede cijfers haalde.
Stuk voor stuk waren het schriften, kladblokken en diploma’s die ik uit de doos plukte. Hierin zat zowat mijn ganse lagereschooltijd vervat. Of ik dit alles moet bijhouden? had mijn vader me gevraagd. Want naast de doos van de lagere school stonden er nog drie met paperassen, boeken en cursussen aangaande mijn middelbare opleiding. Ik gaf hem te kennen dat ik niet van plan was om daar ook maar iets van te bewaren, maar dat ik wel nog even wilde grasduinen in de inhoud.
En zo kwam het dat ik me helemaal achterin de grote ouderlijke kelder bevond waar de donkere eiken kloosterkast stond die al deze schoolsouvenirs jarenlang heeft geherbergd. Onderin de doos met het opschrift ‘1 ASO’ vond ik een lijvig boek dat ik niet direct aan mijn schooltijd kon liëren. Het omslaan van de harde kaft bracht een golf van herkenning teweeg, al wist ik niet meer hoe dat boek hierin was verzeild geraakt. Een soortement van muziekplakboek, begot. Foto’s met begeleidende teksten, vele eigenhandig neergepend, aangaande mijn toenmalige favorieten. Ik was een Joepie-adept, jawel. En muziek veroverde stormenderhand mijn jonge leventje.
Al op de eerste pagina stond een datum: 4 februari 1980. Mijn dertiende levensjaar was pas begonnen.
Ik glimlachte toen ik het dikke werk doorbladerde. ‘Ik heb een engel ontdekt, en ik denk dat ik er verliefd op ben’ stond er onder een foto van Stevie Nicks (*). Jeetje. Alsof het gisteren was. En ik was wel degelijk verkikkerd op la Nicks, die schone frontvrouwe van Fleetwood Mac. Zowel haar stem als haar looks bliezen me destijds behoorlijk van mijn sokken. Ik weet nog dat ik de nacht nadat ik voor het eerst de videoclip van ‘Sara’ zag, niet met mijn handen boven de lakens sliep. Vier pagina’s had ik vol gekleefd met foto’s van haar. De vijfde pagina was een summiere weergave van de rest van de groep.
Zonder tekst.
Ik raapte al de schriften, blaadjes, cursussen en boeken van mijn diverse schooljaren bijeen en propte ze terug in hun respectievelijke dozen. Ik drukte er de tape op, doch de lijm was volledig verstorven.

“Alles mag weg, pa”, zei ik toen ik de woonkamer binnenstapte.
“Ben je er zeker van? Ook je diploma’s en zo?” peilde mijn vader nog.
“Zet de ganse meuk maar bij het oud papier,” verzekerde ik hem. “Alleen dit hou ik bij.” Ik legde het plakboek op tafel.
“Goh ja, je muziekboekske. Weet je nog hoeveel uren per week je daarmee bezig bent geweest? En hoe minutieus je alles bijhield? Weet je dat nog?”
“Ik herinner me er nog wel iets van, maar niet al te veel meer, eerlijk gezegd.” Ik sloeg het boek op een willekeurige bladzijde open. Pat Benatar (**) blikte me vanop een zwart-witfoto toe. ‘Hell is for children’ had ik onder het plaatje neergepend. Er trok een glimlach over mijn lippen.
“Ik weet zelfs nog exact wie je lievelingszangeres was toen.”
“O ja?” Zou mijn vader zich Stevie Nicks echt nog herinneren?
“Blondie! Enfin, de zangeres van die groep, hoe heet ze ook alweer?”
“Debbie Harry (***). Echt? Dat geloof ik niet.”
Ik zocht de letter B in het plakboek. Er waren talloze foto’s van Debbie Harry aanwezig. Elke pagina waar ze op voorkwam, had ik met een rode stift van massa’s hartjes voorzien. Ik sloeg het boek snel dicht.
“Het zou kunnen, pa. Ik weet het niet meer”, loog ik, waarna ik haastig een slok van mijn koffie nam.

(*)

(**)

(***)

    • Menck

      Hà, maar Manowar (en tal van consorten) zit tussen mijn LP’s, jawel. Doch op mijn dertiende waagde ik me nog niet aan het zwaardere werk. Die liefde is pas enkele jaren later gekomen om nog later om te slaan naar de duistere New Wave. Heden verteer ik zelfs al wat lichtvoetigere dingetjes. (Maar ook weer niet té.)

      Like

  1. tinyblogt

    Je had goeie smaak! In 1980 zat ik nog in de Boney M-fase. En Motörhead. En Rob De Nijs. Ik weet het, shame on me. Een paar jaar later ben ik tot bekering gekomen en was ik even gek van dezelfde vrouwen als in jouw plakboek. Maar dan zonder de hartjes! 🙂

    Like

    • Menck

      Het minste wat je kunt zeggen, is dat je een wel zéér gevarieerde muzieksmaak had. (En misschien nog steeds hebt?)
      Boney M vond ik wel leuk toen ik een jaar of tien was (en dan vooral onder invloed van mijn moeders enthousiasme), Rob De Nijs kon me dan weer niet overtuigen.

      Like

  2. Liese

    Ik had in de periode van 12 jaar zijnde een plakboek van Def Dames Dope. Daar zullen de 15 jaren leeftijdsverschil voor iets tussenzitten 😀

    Like

  3. zeezicht

    mooie nostalgie! Toen ik jong was, net hetzelfde: muziekbladen, teksten van buiten leren. Posters aan de muren…
    Miss een beetje de voorloper van FB? 🙂
    Feitelijk is er weinig veranderd, gewoon een andere manier van doen.

    Like

  4. kakel

    Zelfs ik was fan van Stevie Nicks en “Sara” is een wereldnummer!
    Vanaf mijn 16e ben ik Bowie-fan. De drummer van de Simple Minds vond ik een lust voor het oog. Evenals de zanger van Adam and the Ants.
    Of ik wilde of niet keek ik ook naar Blondie, want daar was mijn broer stapel mesjokke op.
    Pas geleden heb ik ook de hele mikmak van de lagere school weggegooid. Ruimt lekker op. Maar als ik het vergelijk met wat mijn dochter allemaal van school bewaart, vielen mijn spullen in het niet…

    Like

    • Menck

      David Bowie is een héle straffe meneer, jazeker. Simple Minds – en dan zeker de drummer annex gitarist – zijn op hun best op ‘Theme for great cities’ (dat je beslist live moet beluisteren!). Ik heb die band trouwens drie keer live meegemaakt en telkens opnieuw werd ik helemaal van mijn sokken geblazen.
      Goede smaak, Kakel!

      Like

  5. Eilish

    Ik ben ooit de gelukkige geweest die met 3 zussen op 1 kamer hokte. Wat daar allemaal aan de muur hing aan posters weet ik zo goed niet meer, maar dat het niet paste bij de vloermat met Sneeuwwitje en de 7 dwergen lijkt me nogal wiedes !

    Like

  6. zem

    Het rommelen in oude dozen; oude herinneringen. Maar wat doe je weg en wat bewaar je? Moeilijk…
    Niet al te veel persoonlijk archief wegsmijten, Menck, al die adviezen van die moderne “opruimcoaches” ten spijt 😉

    Like

  7. Billy

    whaaaa, heerlijk logje, Menck!
    Tja, iedereen heeft in z’n jeugd wel idolen, en zelfs sterren waarvan ie droomt. Stevie Nicks kan me trouwens nog altijd bekoren, die stem blijft toch een parel. En als ik haar zie denk ik nog altijd aan de heksachtige figuur die ze in “Rhiannon” in me opriep.
    Kim Wilde ontbrak nog in dit rijtje… 🙂

    Like

    • Menck

      Ah ja, Rhiannon. Waar is dien schonen tijd toch henen, nietwaar?
      Van Kim Wilde was ik niet, eh, wild. Er was geen klik tussen mij en haar muziek, zeg maar. Heden vind ik ze stukken beter te pruimen (als tuindame).

      Like

  8. Katya

    Mijn ma heeft een soortgelijke opruimwoede. Wat de muziek betreft, had ik een uiteenlopende smaak. Nog steeds trouwens. Ik was een zeer goede leerling maar altijd de tweede of derde van de klas. Nooit de eerste. 91 procent heb ik nooit behaald. Toch vonden de anderen mij verstandig. Ik wist wel beter, ik was gewoon een plantrekker.

    Like

    • Menck

      Haha, ik herken me volop in het woord ‘plantrekker’.
      Mijn muzieksmaak is geëvolueerd van ‘van alles wat’ over rock naar new-wave en zo terug naar ‘van alles wat’. Maar oude liefde roest niet, weet ik ondertussen al tijden.

      Like

  9. madame boerenerf

    Mijn allereerste favoriet: Michael Jackson, jaja. Maar daarna Robert Smith en Nick Cave. Voor de muziek weliswaar en niet voor hun uiterlijk. Ondertussen heb ik een veel ruimere muzieksmaak. Ik heb nooit plakboeken gemaakt over muziek wel over mijn droomhuizen en -interieurs. Ik heb deze helaas niet meer. Toen we van Gent naar het Hageland verhuisden heb ik heel wat weggegooid. Daar heb ik nu spijt van.

    Like

  10. Brubeck

    Wederom nostalgie.. allemaal muziek uit mijn jeugdjaren. Stevie Nicks vond ik beter als onderdeel van Fleetwood Mac dan als los euh.. stuk. Ik maak me trouwens de bedenking dat er in de jaren 80 toch ferme madammen in de muziekbusiness rondliepen: Debby Harrie, Pat Benatar, Cher (hoewel was dat eigenlijk een vrouw ?),..

    Like

  11. Bart

    Mijn eerste jeugdidool was Nena! Ik kocht zelfs Duitstalige magazines (Bravo) voor de posters. Kort daarna is het wel weer goedgekomen. Trouwens Menck, heb je de affiche van Eurorock al eens bekeken? Ik ben serieus aan ’t twijfelen om een zwart festivaldagje mee te pikken. Killing Joke, Peter Hook, Front 242, Neon Judgement…., klinkt aanlokkelijk niet?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.