Mijn klein geluk

Het geluk behoort aan hen, die aan zichzelf genoeg hebben. Dat zijn niet mijn woorden, maar die van Aristoteles. Geef hem maar eens ongelijk.
Je hoeft inderdaad het groot lot niet te winnen om gelukkig te zijn; waarachtig geluk zit ‘m in de kleine dingen. Cliché, zegt u? Dacht het niet, want de meeste mensen jagen zo bezeten het geluk na, dat ze er aan voorbijlopen.
Dientengevolge licht ik in deze post mijn klein geluk toe. Mocht u dat straks ook eens willen doen, bloggewijs bijvoorbeeld, dan zult u een lieflijk engelenkoor geestdriftig horen kwinkeleren omwille van zoveel – ogenschijnlijk summiere – mazzel die u te beurt valt.

Welaan dan, nu mijn Porsche gewassen is en mijn zwart geld geteld: mijn klein geluk is…

… een krokusje dat zich niet laat be-perken door een met treinbielzen omzoomd plantvak:

… na zevenenveertig jaar mijn bolletjeshoofddoekje (als nieuw!) op een blauwe maandag terugvinden in de ouderlijke woning:

… in een uithoekje van de tuin ontdekken dat de Herfsttijloos heden weer trouw op post is:

… ’s zomers een met winterse wolken doch kostelijk krassende kraaien gevuld zwerk vastleggen vanuit de ouderlijke tuin:

… een ‘Ode aan de Kust’ verorberen met vrienden op een gure winteravond:

… een oogstrelende orchidee zien ontluiken in de woonkamer:

… nu pas ontdekken dat mijn favoriete snoepje van veertig jaar geleden nog stééds verkrijgbaar is:

… bemerken dat de sneeuwklokjes zich danig hebben vermenigvuldigd:

… madam Menck ’s avonds in welzalige me-modus aantreffen:

… Zohra op de gekste rustplaatsjes tegenkomen:

… Chatblis die genoeglijk  – boven een radiator – schuilt voor het kutweer:

… een retrotafeltje (authentiek) op de kop kunnen tikken, alsook een retro ogend lampje (IKEA) voor in de vintage logeerkamer:

… een vriendin verhuizen van een desolaat gat in Duitsland naar de stee der Maneblussers (Mechelen) en daar constateren dat haar kleine appartement vanop het balkon een grandioos uitzicht over de stad biedt:

… op de weg naar Mechelen dit superbe trio spotten:

… madam Menck die het leven door een roze bril ziet:

… nieuwe aanwinsten op ons oubollig tapijt alfabetisch sorteren:

… lachen om het T-shirt van een geweldige vriendin:

… merken dat thans tal van padden vanonder de afgelopen zomer geconstrueerde takkenril vijverwaarts trekken:

… me overgeven aan de absurde uitgelaten zotheid na een avondje doorzakken en daarbij bondgenoten vinden. Het leven is al ernstig genoeg, nietwaar?

Bon. En nu is het aan u.

[ Foto’s: Menck | Twaait ]

Advertenties

    • Menck

      Thanks, Darling. (Altijd fijn om zoiets eens sans gêne te kunnen en te mogen zeggen.)
      Of de uitdaging een sleep navolgers zal kennen, durf ik te betwijfelen. Heden draait alles om originaliteit, toch?

      Like

  1. beaunino

    Die Aristoteles was een wijs man. Wist je dat de koetjesrepen fabriek vlak bij mijn ouderlijk huis in Wormerveer stond. Geen idee eigenlijk waar ze nu gemaakt worden.
    Gezellig blogje hoor. Ik word er helemaal blij van.

    Like

    • Menck

      Ik snoep al tientallen jaren niet meer, maar als kind vond ik dit een zalige reep, pakken beter dan echte chocolade zelfs. Of ik een raar kind was, kwam ik tot op heden nog niet te weten. 😉

      Like

    • Menck

      Ha, dat dacht ik dus ook. Maar de Koetjesreep is terug, bovendien mét druivensuiker en calcium. (Maar nog steeds quasi geen chocolade. 😉 )

      Like

  2. onderdeblauweregen

    Een leuke gezellig blogpost! Dat krokusje door die biels is prachtig en de foto’s waar de drie vrouwen op staan en de laatste foto straalt de vrolijkheid er vanaf 😀

    Like

    • Menck

      Ter info: links op de foto met de drie vrouwen staat madam Menck met naast zich haar vriendin en vervolgens diens moeder. Voilà, je bent weer helemaal bij. 😉

      Like

  3. kakel

    Echt een feest, je blog! Een lust voor het oog. Ik heb me rot gelachen: die kat in de wasbak en bovenop de vogelkooi, het razend knappe stel op de laatste foto, en dat t-shirt van de vriendin 😀

    Like

    • Menck

      Van die kat kon ik wel meer dergelijke foto’s plaatsen. Volgens mij heeft dat beest ADHD of zo, want ze zoeft tientallen keren per dag van de ene plek naar de andere.

      Like

  4. Myriam

    Zalige blogpost, Menck. Ik zou hem wel durven oppikken, al ben ik wel niet zo een krak in het maken van foto’s. Misschien binnenkort toch eens doen, want ik vond het zo zalig om te lezen.
    Verder heb ik een mail gestuurd naar de support van WordPress omdat jij niet kan reageren. Zij vermoeden dat het probleem bij jou ligt, do not shoot the messenger!!, en vroegen of jij zelf eens contact met de helpdesk wil opnemen om te zien of dat klopt? Mocht je dat zien zitten natuurlijk. Misschien zijn er nog mensen met hetzelfde probleem, maar als die niets signaleren weet ik het ook niet natuurlijk.

    Like

    • Menck

      De foto werd genomen in de zomer – bemerk de kruipende pompoenplant – van vorig jaar. De padden hebben, vlak voor de winter zijn intrede deed, hun winterslaapstek gecreëerd onder de takkenril en zijn die sinds vorige week aan het verlaten. Helaas heb ik daar geen foto van.

      Like

  5. madame boerenerf

    Koetjesreep at ik als kind ook graag. Onlangs nog eens eentje geprobeerd. Zo slecht jong!
    Zalige foto’s en tekst trouwens. Hoe ouder ik word, hoe meer het me lukt om te genieten van de kleine dingen en niet te veel te dromen over de toekomst en wat ik nog zou willen. Leven in het hier en nu en genieten van de natuur, mijn beestenboel, muziek en meneer boerenerf natuurlijk 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s